Ел Трол

(By Roger Mortis, 195/75)
Не знам точно кога настанале форумите како виртуелни платформи, веројатно во средината на деведесеттите бидејќи вебот постои од 1990 (www =/= internet) но она што е извесно е дека најпознатиот трол во историјата направил јузернејм околу 1998 а се прославил во 2000-2001 претставувајќи се како временски патник!
Денес виртуелните платформи се веќе позната ствар, свои профили на разни мрежи имаат и селаните на Огнената Зејма и Индиосите на Гран Чако, троловите се неуспешни и очигледни а членовите цинични и тешко дека некој би дигнал галама каква што дигнал јузерот TimeTravel_0 подоцна познат како Џон Титор на неколку американски форуми.

Јузерот започнувал теми и муабети околу апокалипса која следела во 2038.година поради комјутерски баг кој нема да ја препознавал 2038. после 19.јануари таа година и поради тоа ќе се ресетирале сите Јуникс базирани системи назад на 1901. а со тоа ќе следеле срања на планетата Земја.

Оригиналната временска дестинација на Џон Титор била 1975. а лично тој егзистирал во 2036. и морал да се врати во времето на афро-фризурите и ѕвонарките за да најде компјутер ИБМ-5100 бидејќи само таква машина можела да се употреби за исправање на багот поради употребата на АПЛ и Бејсик програмските јазици (!?).
Поради лични причини направил мала пауза во 2000 година (тоа за временски патник е нешто како кога се застанува на Стража ради цигара и мекици ваљда) и решил да го прерупреди светот за надоаѓачките настани.
А тие не биле забавни, нова граѓанска војна во Америка, пробив во квантните истражувања кои ќе доведат до развивање на временски машини, срања на Американски избори, пропаст на олимпијадата во 2008. во Пекинг и секако Трета светска која ќе трае кратко а ќе започне оваа, 2015.година.

Денес е лесно човек да се потсмева на сето тоа, но во тие невини виртуелни времиња Џон Титор бил сфатен сериозно од многумина, неговите испади станале предмет на расправа по виртуелните пространства ширум светот, радија, телевизии и весници објавувале стории за `пророкот`, подоцна се појавиле и книги и сето тоа го направило Џон еден од првите интернет селебритис во историјата, уште пред постоењето на ФБ и Јутјуб.

Типот тролал, тролал и тролал но тоа било квалитетно тролање, со употреба на солидна база на знаења околу физика, историја, политика и пред се` дистописки сценарија иако најверојатно бил инспириран од филмови, нормално тука е Терминатор каде што имаме лик вратен од иднината со цел да ја заштити жената која треба да го роди водачот на отпорот против машините и секако Враќање во иднината бидејќи Титор тврдел дека временската машина е адаптиран автомобил од 2030-те, омаж на бесмртниот автомобилски флоп Де Лореан, 1,21-те Гигавати и 88-те миљи на час...

Но сета таа нет-популарност не му донела ништо бидејќи на сцена настапило `Проклетството на тролот` што значи дека тролот не може да го надмине својот тролски идентитет и да се појави во јавност како реална особа бидејќи со тоа ќе го елиминира сето она кое го тврдел во вид на виртуелен лик. За разлика од подоцнежни нет-селебритис, Титор останал во рамките на виртуелното и некаде во март 2001 престанал да постира засекогаш. (Или барем на тема `временско патување`)...

Никогаш не се дознало кој бил ликот зад сето тоа, ај-пи, куки и провајдер базирани претраги не вродиле со плод што сведочи за прилично добра информатичка поткованост на тролот. Подоцна, некоја Италијанска тв-куќа најмила приватен детектив кој се водел од логиката дека тролот мора да е информатичар. Истрагата покажала постоење на фирма под име Џон Титор која се појавила во 2003 на Флорида но само како регистриран ентитет без канцеларии и вработени и иако без дефинитивни докази, заклучокот бил дека тролот бил брат на основачот на фирмата, информатичар по име Џон Хабер кој од непознати причини почнал да трола по интернет.
Дефинитивни докази немало, но индикациите укажувале на идентитетот на тролот на кој неможе да му се негира оригиналност и креативност.

Денес повеќе нема такви тролови, само ретардоси кои замараат раја и за кои би се рекло дека е подобро да си бидат свои, колку досадни и имбецилни да се`, бидејќи алтер-егото им е идиотско и никакво, појава од која не е лишена ниту една виртуелна платформа која нуди инкогнито идентитет.

Кај им е сонцето?

(By Roger Mortis, 194/74)
Во светлите анали на секташењето со бледо-златни букви е испишано името на сектата Ред на Сончевиот Храм, меѓународен култ кој се прославил преку ритуални самоубиства, убиства, конекции со организираниот криминал и пружање прибежиште на избегани нацисти. Што повеќе може да се посака од една секта?

Базирана во Франкофонскиот свет и основана во педесеттите години, оваа секта проповедала учење базирано на католички мистицизам испомешан со генерална Езотерија, верувале дека се наследници на витезите Темплари и го очекувале второто доаѓање на Исус. Покрај тоа активно се бавеле со потрага по Антихристот и со прибирање на сомнителни ликови со нацистичко минато како на пример екс-Гестаповецот Макс Хајндл.
Меѓу другото биле инспирирани и од учењата на Телемитскиот војвода Алистер Кроули иако не им било туѓо ниту верувањето во вонземјани.

А добро е познато дека било која секта која држи до својата репутација мора да има контакт со вонземска цивилизација, simply it`s a must...

И така Редот ќе си постоел како уште една фринџ групација на секташи, доколку не се случела промена во раководството на сектата. Извесни Жозеф ди Мамбро и Лик Журе се појавиле на сцената во осумдесеттите години и започнале со радикализација во структурата на верување. Ескалацијата започнала во 1993 кога се смета дека се извршени првите `чистки`, убиства на членови но и на `цивили` за да сето тоа кулминира со убиство на бебе кое го ликвидирале поради неосновани сомненија дека се работи за Антихристот лично, претпоставувам дека веројатно го гледале филмот Омен и го сфатиле сето тоа премногу сериозно.
Бебето било убиено на специјално подготвен олтар со помош на дрвен колец низ срцето. Иако тоа е повеќе анти-вампирска отколку анти-ѓаолска технологија, сепак според секташите била ефикасна и во поглед на новородени ѓаоли.

Неколку недели после убиството на бебето, убедени дека мора да се вознесат во нова димензија, во 1994 на неколку локации во Франција, Швајцарија и Канада секташите организираат `последна вечера` (не се знае какво било менито на тој кулинарски настан), се облекуваат по најнова секташка мода (квази-витешки наметки) вршат масовни самоубиства и убиства на оние кои се `слаби` за да самите си го одземат животот...и во сето тоа страдаат барем 54 лица, вклучително и погоренаведените лидери на сектата. Медиумите и полицијата стапуваат на сцена но и покрај тоа, секташите продолжуваат со спорадични суициди и хомициди барем до 1999 до кога се смета дека паднале вкупно 79 жртви иако некои шпекулираат и со цифра од 100 до 110 мртви.

Новиот лидер на сектата во нејзиното пост-суицидално издание бил суден во Франција на почетокот на 21.век но бил ослободен поради недостаток на докази.

Оваа секта не добила медиумска покриеност како Народниот Храм или Аум Шинрикјо (Канада можеби не е толку телевизична како САД), но и покрај тоа се работи за еден од најжестоките култови во дваесеттиот век, на крајот на Милениумот - кој поради некои причини ги дразнел секташите од Токио до Краков и од Женева до Преторија и претставувал сериозен мотив за секташко насилство свртено кон себе...и кон светот.

Затресканиот ѓаол

(By Roger Mortis, 193/73)
Дека занимавањето со ѓаоли и окултизми никогаш не е на арно, најдобар пример бил францускиот писател Жак Казот, невообичаен лик за своето време, веројатно прв писател на научна фантастика во светот (пишувал за подморници кои пловат низ Медитеранот) и еден од раните романтичари, може да се каже нешто како типична Трендсетер особа на своето време. Најпознат роман му била романтичната дешавка `Le Diable Amoreux` (Вљубениот ѓаол) каде што главниот лик се заљубил во жена која што уствари била Луцифер...

Како оригинална личност бил често повикуван на тогашните забави на аристократијата, а еден ден во 1788 бил повикан во самиот крем на тогашното Француско општество, вклучувајќи го кралот и кралицата (онаа со колачите).

Бидејќи често се појавувале гласини дека Казот има способност да ја гледа иднината, присутните се шегувале и кажувале досетки на негова сметка, што по извесно време го налутило Жак. И тогаш побарал да се обрати на присутните со неколку предвидувања...
Прво соопштил дека многу наскоро (не навел точна дата) ќе започнат големи нереди, дотогаш невидени во Франција. Присутните не биле импресионирани пошто нереди и бунтови имало отсекогаш...но тогаш Казот соопштил дека кралот и кралицата ќе завршат обезглавени!

Настапила мачна и непријатна тишина, класичната разговорна `бомба`, to put it into perspective исто дејство би имал некој тип да дојде на јака забава, да се соблече и да се исере на сред соба/подиум/шанк/билошто.
Но тоа било само почеток бидејќи неговиот колега по перо Никола Шамфор се обидел да го намали импактот од изјавата на Жак...само за уште повеќе да го испровоцира при што Жак му кажал дека за неколку години Шамфор ќе умре во агонија после 22 неуспешни обиди за самоубиство

Тоа изгледало веќе претерано, ајде кралот и кралицата и некако, но 22 обиди за суицид!?
Следен бил маркизот Кондорсе за кого предвидувањето било исто - дека ќе умре од своја рака, но помалку драматично (со труење) и тоа кратко време пред да биде суден...
На крај во муабетот се замешал некој Жан Франсоа Деларп, закоравен скептик и атеист кој се обидел да го исмее Казот, но попусто, следело последното предвидување - дека Деларп ќе стане фанатичен христијанин...
Очигледно вознемирен и пред да одговори на прашањата за сопствената иднина, Жак Казот ја напуштил забавата.

Никој не знае дали присутните главоњи сериозно го сфатиле сето тоа, бидејќи продолжиле да се шегуваат и после заминувањето на Казот...но подоцна во нивните животи сигурно таа вечер им дошла во јасно сеќавање, чисто за да ги измачува во последните денови од нивниот престој на овј свет.

Француската револуција започнала една година после наведената забава, баш како и што предвидел Жак. Кралот и кралицата завршиле обезглавени, Шамфор во обид да го избегне апсењето се обидел да се самоубие но открил дека сечилото од ножот било прилично затапено и му требале 22 засеци околу вените за да конечно `успее` (умрел од губење крв после неколку дена), маркизот Кондорсе станал видна фигура во револуцијата но откако гласал против смртна казна за кралот - паднал во немилост кај Јакобинците и бил приведен а во духот на ситуацијата, знаејќи дека Гиљотината работи 24/7 - во настап на параноја се отрул себеси за да избегне судење.
Деларп исто така учествувал во револуцијата и бил сведок на владеењето на Теророт и сите `убавини` кои се случувале за да после неколку години...се покае и стане фанатичен христијанин

Жак Казот со причина не ја споменал сопствената иднина бидејќи и самиот завршил на Гиљотина во виорот на револуцијата, заминал од оваа тажна реалност пред да се остварат сите негови предвидувања.

Изгубени Кинези

(By Roger Mortis, 192/72)
Во времето кога Шутен Доџи јавајќи на Тенгу дојавал на кинескиот Mainland и ветриштата на Апсолутното зло манифестирајќи се како Јапонски војници поставувале нови стандарди на злоба и уништување со кулминација за време на `Силувањето на Нанкинг`, привремената Кинеска престолнина - се случил еден настан кој освен зло содржи и нешто повеќе. Или помалку...
Факат исчезнувањата се секојдневни трагични настани, киднапирања или необјасниви случаи постојат отсекогаш. Најчесто станува збор за поединечни исчезнувања. Но затоа во Кина, можеби во склад со бројноста на популацијата - се случувало да исчезнат илјадници луѓе наеднаш.

За време на втората Кинеско-јапонска војна (1937-45) се случило најмистичното исчезнување на дури 2.900 војници, припадници на Кинеската армија во близина на градот Нанџинг.
На 9.декември 1939, батаљон на Кинеската војска под команда на полковникот Ли Фу Сиен пристигнал како засилување на единиците кои се обидувала да ги сопрат Јапонските агресори. Треба да се напомене дека веројатноста е дека станувало збор за полк а не за батаљон бидејќи цифрата од 3.000 војници е многу поблиска до полк отколку до батаљон кој пак е составен дел од еден полк...
Единицата била распоредена на дел од фронтот од некои три километри, со една претстража од неколку десетици војници понапред. Војниците пристигнале приквечер и до 4 часот наутро се распоредувале на позициите. Во текот на ноќта не биле очекувани судири а по изгрејсонцето...немало ниту трага ниту глас од кинескиот батаљон!

Некои офицери го разбудиле полковникот поради загриженост што не можат да стапат во контакт со неговите војници. После неколку неуспешни обиди било решено да одат со возило на лице место и лично да видат што е проблемот. Имале и што да видат, рововите, шаторите, складовите - биле празни. Во прв момент се посомневале на дезертирање - но дезертирање на 100% од војниците и офицерите - заедно е невозможно. Освен тоа би оставиле некаков траг на движење, сепак се работело за скоро 3.000 луѓе. Ништо од тоа, настрана од неколку места каде тлеел оган запален вечерта - немало ништо што би навестувало за судбината на војниците.
Од моментот на последната комуникација со припадници на батаљонот до пристигнувањето на местото на настанот од страна на полковникот поминале само три часа...

Полковникот и некои офицери се пробиле до претстражата каде што мала група војници од истиот батаљон чувале стража и останале единствени од батаљонот кои не исчезнале. Но и тие не виделе и не слушнале ништо и биле и самите шокирани од вестите.
Околните селани биле испитани но и тие не виделе ништо, никој не слушнал ниту пукање ниту движење

Следна теорија била дека батаљонот се предал на Јапонците но тоа испаднало дека не е точно, бидејќи после војната се утврдило дека Јапонските единици на тој дел од фронтот не заробиле никого таа ноќ и не само тоа туку не биле во борба со никого таа ноќ. Постоел мост кој морал да биде пројден за да се дојде до јапонските линии но јапонските стражи не виделе никого.

Исчезнатите никогаш не се појавиле никаде, ниту во своите места на живеење ниту кај своите семејства и пријатели, едноставно буквално ги проголтала ноќта.
Единствени Кинези кои биле позагубени од наведените војници се туристите кои во својата блажена неинформираност искрснале однекаде на почетокот на летото во 1992...точно на време при затворањето на обрачот на четничките орди околу Сараево...

No Good Deed goes unpunished

(By Roger Mortis, 191/71)
Дијагностиката на ментални болести отсекогаш била плодно тло за злоупотреба. Тука не зборуваме за лаконски `дијагнози` на лаици во секојдневието туку за сосема стручни лица, обучени за бавење со умоболие кои својата репутација ја ставаат во служба на различни режими, корпорации или едноставно непожелни наследници по тестамент. Од легендарните Лоботомии на непријатели на поединци или групи, преку масовната дијагностичка лавина на болести и `болести` која резултира со употреба на легални дроги во износи од десетици милијарди годишно, па се до ставањето на сосема нормални `ментално болни пациенти` во лудници како казна за противење на одредена власт или парадигма...

Пред некаде една година во Канадскиот град Халифакс, непозната особа почнала да се мота по градот и да дели пари во готовина и сребрени кованици на сосема непознати луѓе.

Изборот на луѓе на кои типот им делел пари (најчесто во 50 и 100 доларски апоени) бил сосема рандом - од некој лик кој работел на бензинска до домаќинки кои му отварале врата кога ќе им заѕвонел. Типот бил со брада, средна градба и не делувал невообичаено во ниеден поглед, носел закрпени фармерки и џемпер. Ако го прашале од каде е одговарал дека доаѓа `од шумата` а понекогаш погледнувал нагоре (пратен од Бог!?) или споменувал нешто нејасно во контекст дека треба на рајата да им се помогне и да им се вратат пари...
Причината за ваквиот испад на алтруизам останува непозната иако човекот подоцна споменал дека сака да помогне на оние кои имаат потреба од помош и општо на човештвото, но она што е добро познато е реакцијата на системот.
А таа е очекувана и жестока.

Имено, типот го притвориле и пикнале во лудница поради тоа што делел пари. Во очите на државата делење пари на непознати лица е јасен симптом за умоболност. Во целата ситуација не` недостасувале психијатри кои ќе стават потпис кој води директно во соба со меки ѕидови...
Дали постои закон со кој се забранува поклон на непозната особа не сум сигурен, би рекол дека не постои такво нешто дури и во Канада, но пригоден законски акт може да се најде ако треба, бидејќи законот е тесто во рацете на власта и може да се меси по потреба.
И така човекот завршил во лудачка кошула...

Некои од луѓето на кои им поклонил пари дигнале галама со цел да го ослободат и да привлечат внимание на случајот. Се замешале и медиумите и идентитетот на ликот бил откриен за кратко време, се работело за извесен Ричард Рајт и многу негови познаници заедно со неговата ќерка тврдат дека немало никаква ментална болест кај Ричард и дека реакцијата на властите е срамна и застрашувачка.

Што не носи до сознание дека патот кој `недвојбено` води кон жолто комбе и кошула со сошиени ракави меѓу другото е преку ничим изазвани добри дела.

Малиот Голем Рог

(By Roger Mortis, 190/70)
Историјата на колонизацијата на нови територии во `новиот свет` пред се` е историја на судар помеѓу драматични разлики во технологијата на убивање. Обично воените операции се завршувале со масакр над домородната популација поради изразита технолошка надмоќ, (фамозните Пушка, Челик и Бактерии на Џаред Дајмонд).
Но секое правило не е правило ако не се појави и понекој исклучок како Исандлвана.
Или пак Малиот Голем Рог...

Шта речи?

Противници : Армијата на САД (7-ми коњички полк, 678 војници под команда на полковник Џорџ Кастер) vs. Индијанска групација (Чејени,Сиукси и Арапахо, околу 3000 воини предводени од Бикот кој седи и Лудиот коњ.)

Кога : 26-ти Јуни 1876

Каде : Долината на реката Литл Биг Хорн, Монтана

Армијата на САД добила задача конечно да ги втера тврдоглавите Индијанци во предвидените резервати, ако треба и со употреба на сила. Според договорот на владата на САД и поглавицата Црвениот Облак неколку Индијански племиња требало целосно да се релоцираат од нивните територии во оние кои им ги наменила власта на САД, а со цел земјата да биде населена од бели колонисти.
Голем дел од племињата го одбиле договорот и почнале да пружаат отпор. Посебно гореспоменатите племиња групирани под водство на Сиукс поглавиците Бикот кој седи и Лудиот коњ.
Американската администрација под притисок на ордите на бели доселеници решава да поведе воена експедиција и да ги напика Индијанците во резерват а во случај да не може да го стори тоа да истреби што е можно повеќе од нив.

По неколку масакри врз Индијански племиња, претежно жени деца и старци а не воини (злостворства подоцна преименувани во `битки` од страна на Холивуд) Американските сили пред се` 7-от коњички полк решаваат да преземат конечна офанзива во долината на реката Литл Биг Хорн каде скаутите лоцираат голема групација Индијански воини. Полковникот Кастер е нестрплив да се здобие со воена слава бидејќи колежите на жени и деца што ги извршил претходните месеци во никоја варијанта не можеле да му донесат слава и чест. Решава да нападне сам со својот полк, решава да не ја чека пешадијата, а одбива да ги земе и митралезите `Гетлинг` кои му ги нуди командантот на 20-от пешадиски полк бидејќи смета дека само ќе го успорат во нападот...
Поделен на четири одреди, полкот треба да удри на Индијанските сили спрема планот на Кастер, првиот одред директно, вториот и третиот по крило а четвртиот да ја отсече евентуалната рута за бекство на Индијанците.

Иако скаутите јавуват за концентрација на голема група, по нивни процени барем 1500-2000 души, Кастер арогантно решава дека бројната надмоќ на Индијанците не е некој голем проблем...
Околу 15 часот почнува нападот. Првиот одред галопира директно на групацијата Индијанци, кои се вооружени воглавно со огнено оружје, со популарните репетирки Винчестер кои собираат 7-15 куршуми во магазинот, зависно од моделот, за разлика од стандардните пушки на Американската армија со кои после секој истрел требало да се става нов куршум во комората. Нормално, Индијанците ги набавиле пушките од белци, за добра пара. Во бизарен сплет на околности, технолошката иновација овој пат била на страна на домородните сили.

Во исто време вториот и третиот одред притиснале на крилата со цел да ги заобиколат Индијанците. Меѓутоа ова лесно го предвидува Лудиот коњ и поведува голема група воини (околу 1000) да ги заобиколат вториот и третиот одред користејќи ја бројчаната надмоќ, брзината и супериорните јавачки вештини.
Во класичен маневар на опкружување (клешта) - три четвртини од силите на Кастер влегуваат во стапица.
Четвртиот одред кој се наоѓа во позадина, слушајќи дека опточнала голема борба се упатува кон местото на настанот со цел да ги деблокира трите одреди.

За тоа време целосно опколени и со однос на силите изразито во корист на Индијанците, трите одреди се уништени до последниот човек за неполни два часа. Кастер паѓа на бојното поле и подоцна е скалпиран. Четвртиот одред е немоќен да стори нешто повеќе, само е вовлечен во дебаклот и разбиен до крај како и преостанатите три, со што се` раѓа легендата за мајсторите на руралната Герила, Бикот кој седи и Лудиот Коњ а свое место на различни ранг листи на најнеспособни команданти во воената историја, наоѓа и Џорџ Кастер кој сепак на задна врата влегол во историјата...

Загубите на индијанците се проценуваат нa околу 130 мртви и 160 ранети. Кај Американците преживеал - еден коњ...

Ристе од Јапан

(By Roger Mortis, 189/69)
Заборавете го Ден Браун и компанија, вистинскиот плот твист околу Исус доаѓа од...Јапонија...од причина што Синот Човеков бил таму погребан!

Исус, наспроти популарното мислење дека се викал Јешуа и дека потекнувал од Јудеја, всушност се викал Кирисуто и си живеел во селото Шингомура во префектурата Аомори, се` до својата 21.година кога заедно со брат му Исукири тргнал да ја шири својата гланц нова религија, мешавина на месните верзии на будизам и анимизам (!?) низ светот при што после разни авантури низ Сибир и централна Азија, стигнал во Јудеја каде што неговите учења поради некоја причина наишле на голем одзив кај локалната раја, но и на непријателство од страна на локалните рабини и Римските власти, кои како што знаеме `му ја скроиле капата`...
Понтие Пилат го осудил на распнување и сето тоа, но тука во приказната влетува Исукири (кој наводно многу личел на брата си) и се понудил да се жртвува на крстот за да може Кирисуто да преживее и да ја продолжи Божјата мисија.

Како што знаеме, во Библијата има дупка во биографијата на Исус и тоа од некои триесетина години што било мотив на многумина да шпекулираат околу дејанијата Исусови (Кирисутови?) за време на тој период.

Кирисуто преживеал благодарение на братската жртва и тргнал назад кон Јапонија. После многу перипетии конечно стигнал дома и решил да ја практикува духовноста на малку поприземен начин, се посветил на одгледување ориз, се оженил (жалам Ден Браун, имало луѓе и пред тебе со таква теорија) и му се родиле три ќеркички. Подоцна повторно почнал да проповеда, но тоа биле мирни и нежни проповеди, патувал низ сите Јапонски острови и се упокоил на зрела возраст од 106 години.

Неговата лоза наводно траела до ден денес во Јапонија каде семејството Савагучи сеуште ја негува традицијата на својот славен предок и на ретките намерници и туристи им ја раскажува легендата.
На нивниот имот е и самиот гроб на Кирисуто, а во близина се закопани едно уво од брат му Исукири (!?) кое успеал да го добие на непознат начин од Римските легионери (можеби од самиот Лонгин кој се мотал по ридот Голгота во тоа време) па дури имаат и место каде е закопан прамен коса од Марија Магдалена, извесна Еврејка со која Кирисуто имал кратка но интензивна врска за време на неговиот престој во Јудеја иако не се знае како завршило сето тоа...

Документите кои ги имало семејството Савагучи биле однесени на тестирање во Токио во 1930-те но настрадале за време на ратот кога Токио бил бомбардиран со напалм при што загинале повеќе цивили отколку во експлозиите на двете атомски бомби - заедно, и исчезнале многу објакти од државно значење заедно со многу архиви преполни со списи и документи кои се наоѓале таму.

Which is... quite convenient