Honor of the Pure

(By The Marked One, 087/019)
One by one,
Aligned, arrayed
Horrified,
dismayed.

Bells,
They won’t toll.
Mothers,
nobody to answer their call.

All over the ground
Along this green field
Soldiers,
and the lives they yield.

Songs of bravery
United they recite,
Throwing their lives
In a monstrous delight.

Necrophagist

(By The Marked One, 086/019)
Look, another corpse!
Still in rigor mortis,
muscles stiff,
eyes open wide.

Yes,
gnaw it to the bones!
Bury your teeth,
don't stop!
Dead but tary not,
feast on his flesh!
How he died it matters not.
Nobody knows.
Nobody shall say.
Only a skeleton remains,
the story itself,
already a shade.

Бинарно лудило

(By Igor, 085/019)
Има два вида на лудило.
Едното е колективно, а другото индивидуално.
Карактеристично за колективното лудило е што е состојба на свеста на нивото на умот.
Индивидуалното лудило е под нивото на умот.
Просечниот народ (стадото овци) се карактеризира со колективно лудило.
Од време на време во најразлични ситуации, како нервоза, пијанство и слично доаѓа до појак израз.

Ама сепак се нормализираат работите, и колективната хипноза продолжува да си функционира без значајни проблеми. Лошо е (демек првото, колективното, не било лошо) да си во вторава група.
Да не разглабаме што е и како е лудилото, побитно е да се каже која е нормалната состојба на човекот, разјадена од секојдневното перење мозоци.

Има најразлични типови на перење мозоци.
Во зависност од начинот на кој се одвива индоктринацијата.
Колку што пиштолите и пушките на ТВ немаат влијание на децава толку и протенстанските родители немаат влијание на своите деца...а да не зборувам за образованието, на нив им е дадена целосна подршка.
Така да "ебење" во мозок е широк поим, и има најразлични нивоа на спроведување.

Потребната состојба е свеста да биде над умот...но како тоа да се постигне?
Дехипноза е правиот одговор на ова прашање.

Of the Paper Bag

(By The Marked One, 084/019)
6 o`clock
A chilly dawn
While this wretched town still yawns
A paper bag the wind has blown
no home to call it’s own.

From where it came
It cannot say,
ignorant to where it’s bones shall lay.

It’s stance now only a form
The insides still not grown
And yet so quick to name it’s own.

Thus it shall remain
A paper bag,
whom chilly winds shall always drag.

This dusty slaughterhouse

(By The Marked One, 083/019)
See the broodmare in her joy
her young ones already ashore
laying siege
on this dusty slaughterhouse.

Dancing,
spreading love
forgotten ancestors imprinted upon judgement
they foolishly claim as their own.

Everyone is the chosen one
when it comes to making love
through this dusty slaughterhouse.

Варијации на тема Индивидуалност

(By The Marked One, 082/019)

Збор-два на тема на која би сакал да зборувам со денови но ситуацијата е поставена така па немам којзнае колку време. А ни место.

А и не сум љубител на огромни есеи кои на прв поглед наликуваат на зборник на синоними.

Темата е индивидуалноста и сите нејзини мутагенези.

Забавни се, оние кутри мали хрчки кои упорно бладаат за нивната уникатност, нивниот единствен начин на битисување.

Грешни души, позаблудени од простиот малограѓанин кој пред само десетина минути го исмеваа и го китеа со погрдни епитети кои двојно повеќе би им одговарале ним самите.

Слуги на левата хемисфера, очајни патници во потрага по афирмација на сопствената квази-интелектуалност која самите тие ја перцепираат како позитивна карактеристика

на сопственото битие.

Можеби звучам претенциозно, дури можеби и арогантно.

Верувам дека поседувам одредена грамажа горделивост и вообразеност во стомакот. Можеби малку повеќе одошто е препорачливо, па затоа сега малку и ми е подуен.

Но постојат и едни кои во себе го гледаат новиот месија.

Нивната потисната игнорантност во нивните глави полека родила желба и идеја за промовирање на сопствената некомпетентност во форма на псеудо мед-и-млеко-реченици низ кои од време на време можат да се забележат ефтини жилети за бричење, малку зарѓани од претерана употреба.

Истите жилети со кои тие утре ќе си ги сечат сопствените вени додека од носот веќе им се лие крв помешана со дневната доза кокаин.

Комично е, но истовремено и тажно како ваквите се токму оние кои се издигаат на пиедесталот како изградени индивидуи, посебни личности, ракотворби на сопствените убедувања.

Комично е, бидејќи истите се обична екстензија и бледа копија на оние на кои потајно им се поклонуваат.

Истите оние чиишто белосветски зборови ви предизвикуваат верижни оргазми и ве поттикнуваат на ментална мастурбација, всушност не се ништо повеќе од Абибос, или Пумо, или Наке.

Навистина, да бев барем пет проценти убеден во нивните ДМТ приказни, глупештини пофантастични од стариот и новиот Завет воедно, можеби ќе размислев дали би го признал оној минијатурен труд вложен во ваквиот развој на сопствената личност.

Да не се давев во ова море од медиокритет, да не бев до нос во нивните гомна, можеби ќе ја подотворев устата во нивна одбрана.

Вака...тешко.

Раздор

(By The Marked One, 081/019)

Не генерализирајте.

Не глобализирајте.

Со самиот обид баш и не ја потврдувате својата интелектуална моќност...знаете.

Она што се случува, а вие очигледно сте премногу субјективно-критички (квази интелектуално ?!) настроени се вика - раздор.

И се случува токму сега, како последица на преголемата слободоумност која конечно добива глас последниве децении.

Во Македонија, пред триесетина години, во Титово време, кога бил закочен секаков духовен напредок а Водачите се крстеле во секуларност, навидум во пораст била интелектуалната моќ на населението.

Се разбира, во пракса, вистина е дека луѓето биле описменувани, но бидејќи и онака биле неписмени било лесно да ги излажеш дека there is nothing beyond.

И пукна Титова Југославија, прангите (видливи само за малкумина) кои дотогаш го држеа слепото население ги снема и ние буквално не знаевме што да правиме.

Сега, кога ти се отворени толку патишта стварно е тешко да одлучиш на каде главата да ја завртиш.

Тогаш таборот бил еден и едно, денес можеш да бираш, но сеуште сме во транзиција и бирањето, не дека не е опција, но едноставно сеуште го чекаме Комитетот за Бирање да гласаме за што ќе бираме.

Сеуште чмаеме во тој сон (Кошмар?!)...

Раздорот за кој зборувам, симплифицирано можеме да го поделиме на два интеграли.

Младина која е под влијание на медиумите и старото време и дијагностицирана со патриотизам и слични болештини на минатото, e истата младина која дреме на фејлбук и sparknotes.

Оваа младина се карактеризира со мрзливост и навидум неспособност и ниска интелигенција.

Ова е состојбата која вие пробувате да ја генерализирате.

Од друга страна се повеќе имаш нердови.

Интелектуално надмоќни битија, асоцијални, начитани.

16 годишни деца кои дебатираат за субатомска физика.

Вие нив ги знаете како “доташите“.

Штребер.

Затоа и не им обрнувате внимание.Затоа нив ги вработуваат Џонсон-Мети и сличните на нив.

Затоа што вам не ви е дојдено до дискусија со нив.

Во штреберот е царството божјо.