The fetish called hatred

(By The Marked One, 101/020)

I feel it

deep inside.

Poison to my heart

it grows inside

like a parasite

and yet I caress it.

Like a loving parent

tenderly

I hold it in my hand.

I let it grow

so large its overwhelming.

And then I snap.

Burning, yet satisfying.

Slowly rotting

(By The Marked One, 100/020)
Another day has passed.
Time travels faster than light.
Life runs faster than a river.
Was it years, or was it a moment?
I no longer know the difference.
I no longer remember happiness.
All I can feel
is this accursed hollowness inside.
I am slowly rotting,
decaying from the outside.
I lost my heart.
I lost my mind.
I am hollow.
So alive, yet so dead.
When did this happen?
When did the river bend?
When did my temple collapse?
I no longer know.

Subhuman

(By The Marked One, 099/020)
Се губам.
Онака, досадно ми е, тонам.
Дали сеуште сум пиреј?
Дали сеуште и пркосам на горчината на животот?
Веќе не можам ни да го потврдам моето проклето постоење.
Ме преклопи лавината медиокритет.
Станав еден од нив.
Мал, неважен робот, слуга на новото време.
Срцето и умот ги заменив со машини.
Крварам киселина, плукам цијанид.
Коските пак ги обложив со титаниум, се заштитив од секаков удар.
Мртов, без емоции чекорам по трнливиот пат на судбината.
Но не боли, челична маса ја замени мојата кревка кожа.
Се самоуништив обидувајки да се спасам.
Човек?
Не!
Нешто помалку...

Крстопат

(By The Marked One, 098/020)
Пролетен самрак.
Небото е облеано во крваво црвенило.
Сонцето полека се губи зад хоризонтот.
Стојам простум на прашливиот пат.
Стојам свенато,
гледам кон крстопатот
и размислувам.
Се двоумам.
Ниту патоказ, ниту знак.
Каде е сега мојот Вергилиј?
Беспомошен сум.
Загубен на патот кон ветената земја.
Оставен на милост и немилост на ѕверот наречен време.
Мојата авантура се претвори во кошмар.
Ја загубив битката со реалноста.
Засекогаш се откажувам од надеж.

Агонија

(By The Marked One, 097/020)
Ноќ.
Земјата почива во темнина.
Се капи во мртвило.
Мртвило кое го чувствувам и во себе.
Горчина на мојот јазик.
Мирисот на смртта полека ги исполнува моите ноздри.
Го слушам нејзиниот шепот во миоте уши.
Чувствувам празнина,
шуплина во моите гради.
Нешто недостига.
Дел од мене.
Не почувствував дека го испуштив
брзајки низ преријата на болката
голтајки прашина, полека умирајки.
Сега?
Сега сум никој.
Сенка, бледа силуета на човек.
Но не и човек.
Само агонија.

Hollow

(By The Marked One, 096/020)
In solitude
I bestow my dreams.
Sucked dry,
sorrow as my guide.

I crave this hollow world.
Absolute darkness,
it's chilling grasp
nurturing my essence.

Severing emotions,
devoid of faith.
Perseverant,
the resolve of a King.

The Black Swan

(By The Marked One, 095/020)
I see you walk down the street
your stance burdened,
your soul tarnished
cold and alone.

The warmness of your heart
now long gone
you stand besides me
but you're not there.

What caused you to fade?
What was it
that eroded your will
twist your mind and
distort your very foundation?

Was it a person?
Was it me?
A fiend?
Or was it time itself?
Or perhaps it was only you
all along?

We might never know
for we never dwelled.
Never wondered
never questioned
never cared.

Now your temple is burning
and your fortresses are gone
all defences perished
under your own sword.

I could have been your collumn.
Could've been your guide.
Road be slippery but
to save you I might have died.

Now all that is left is but a shell of what could be
and never will.