Bollocks

(By Roger Mortis, 103/021)
Tickets to Heaven, tickets to Heaven !
bye one, get one free
it`s a bargain i tell ya
should get some, so did he

Tickets to Heaven ?
costs an arm and a leg !
my credit spins downwards
is it lucrative to beg ?

So sorry to say this
beggin`s value dropped a bit
need to throw in ya soul
and a squeeze of yer sisters tit

`Alright then, where do I sign ?`
asked the man anticipating bliss
as he missed the geezer
tail & trident fashioned, takin` a piss

Oi ! You daft cunt !
don`t mind me, nevermind at all
what ya think yer doin`
too blind to see the goal !

I`m sellin` ya those things
belonging to yer all for free
don`t look at me like i`m bonkers
They sold them once to me !

Showed me all those cosmic visions
of shaggin blonds and crappin` gold
kept me from the simple truth though,
always offside, since day I was born

`You lying cunt, you look alright !`
do I now, ya cheap Tart
Know who am I, mirrors be damned ?
Yer Ulcer growing inside yer gut

No wonder I look promising & young
tumors and dementia tying ya to bed
all of them newborn, spawning & wild
Stuart Pierce`s free kick smashin` ya head

The man and the geezer
wavelenghts so apart
the tailed One pale and dyin`
as Man`s trip to Heavens start !

Pandemonium of Thought

(By The Marked One, 102/020)
Another blank page.
Barren,
like a desert,
stripped of life.

Absolute chaos
fills my lungs.
Desperate,
unending and black.

Rewinding,
toying with thought.
Starting over,
finding nothingness and death.

Alas,
I give in.
Consumed, numb
yielding to God.

The fetish called hatred

(By The Marked One, 101/020)

I feel it

deep inside.

Poison to my heart

it grows inside

like a parasite

and yet I caress it.

Like a loving parent

tenderly

I hold it in my hand.

I let it grow

so large its overwhelming.

And then I snap.

Burning, yet satisfying.

Slowly rotting

(By The Marked One, 100/020)
Another day has passed.
Time travels faster than light.
Life runs faster than a river.
Was it years, or was it a moment?
I no longer know the difference.
I no longer remember happiness.
All I can feel
is this accursed hollowness inside.
I am slowly rotting,
decaying from the outside.
I lost my heart.
I lost my mind.
I am hollow.
So alive, yet so dead.
When did this happen?
When did the river bend?
When did my temple collapse?
I no longer know.

Subhuman

(By The Marked One, 099/020)
Се губам.
Онака, досадно ми е, тонам.
Дали сеуште сум пиреј?
Дали сеуште и пркосам на горчината на животот?
Веќе не можам ни да го потврдам моето проклето постоење.
Ме преклопи лавината медиокритет.
Станав еден од нив.
Мал, неважен робот, слуга на новото време.
Срцето и умот ги заменив со машини.
Крварам киселина, плукам цијанид.
Коските пак ги обложив со титаниум, се заштитив од секаков удар.
Мртов, без емоции чекорам по трнливиот пат на судбината.
Но не боли, челична маса ја замени мојата кревка кожа.
Се самоуништив обидувајки да се спасам.
Човек?
Не!
Нешто помалку...

Крстопат

(By The Marked One, 098/020)
Пролетен самрак.
Небото е облеано во крваво црвенило.
Сонцето полека се губи зад хоризонтот.
Стојам простум на прашливиот пат.
Стојам свенато,
гледам кон крстопатот
и размислувам.
Се двоумам.
Ниту патоказ, ниту знак.
Каде е сега мојот Вергилиј?
Беспомошен сум.
Загубен на патот кон ветената земја.
Оставен на милост и немилост на ѕверот наречен време.
Мојата авантура се претвори во кошмар.
Ја загубив битката со реалноста.
Засекогаш се откажувам од надеж.

Агонија

(By The Marked One, 097/020)
Ноќ.
Земјата почива во темнина.
Се капи во мртвило.
Мртвило кое го чувствувам и во себе.
Горчина на мојот јазик.
Мирисот на смртта полека ги исполнува моите ноздри.
Го слушам нејзиниот шепот во миоте уши.
Чувствувам празнина,
шуплина во моите гради.
Нешто недостига.
Дел од мене.
Не почувствував дека го испуштив
брзајки низ преријата на болката
голтајки прашина, полека умирајки.
Сега?
Сега сум никој.
Сенка, бледа силуета на човек.
Но не и човек.
Само агонија.