Мизантропија

(By The Marked One, 012/005)

Фор факс сејк доаѓам на блогов со цел смислен текст и коа ќе ја отворам не знам шо да пишам...

Епа почнав...
Ај да продолжам...
Гадна работа, пошо нема шо да пишам, всушност нишо не се дешава од последниот апдејт.
И нема да се деси.
Никогаш.
Never.
Никогаш.
Never.
Никогаш.
Never.
Nikogash.
Невер.

Невермор, Невермор...

И така.
Друго.
Ич не ми иде импровизација у последно време,а техника сум арен...зашо бе Тоше зашо?
Зашо...дај ми идеја...дај ми...дај ми...микрофон?
Ми се пичи некоја фузија на рап/трип хоп/рок/џез...
Нешо јако...
Нешо мрсно...
Некој добар groove...
Нешо...boogie!!!
My mojo ain't workin' fine...
Pisses me off...
Gonna put it in a jar and call it Lassie...
Toss it over the hills of eternity...
Даааааааа!

Buckethead
Вечита инспирација и поттик да напредувам...
Bucket, if I ever get a chance to kneel down before you, I will kneel down before you.
The dude...the ultimate god.
А и сакам да интегрирам.
По Риман.
Или не...
А шо сакав...
Не знам али знам дека е многу комплицирано...доволно комплициран сум за понекоаш и самиот да не се разбирам...
Всушност, неразбирлив сум 24/7...
Ништо чудно што...нема врска.
Не е битно...ништо не е битно...глупости, глуп, туп сонувач...а мислев...али коа сум глуп...глупсон...
Па знаеш шо...
Понекад...
Не вака не почнувам...

Вака ќе почнам :

Misanthropy is generalized dislike, distrust, disgust, contempt or hatred of the human species, human nature, or society. A misanthrope is someone who holds such views or feelings. The word's origin is from Greek words μῖσος (misos, "hatred") and ἄνθρωπος (anthrōpos, "man, human being").

Си Гугле Транслате фор лес ефорт.
А имав и нешто да кажам.
Во последно време често ме споредуваат со Хаус.
Оној докторон, гениј ме прават. Ми годи де.
Ама being House, влече и неколку особини кои во очите на секој кој не е Хаус, или јас изгледаат негативни.

Мизантропија.
Дигнете рака колкумина од вас го знаеа зборов пред да го гледаат Хаус?
Малце...штета вака изгледам фејкерски.
Дали ја знаете онаа, попарено куче и од јогурт бега?
Е муабетот е што дури ни Платон не ја сфатил “догмата” на мизантропијата, а не ја сфатил бидејки никогаш не ни бил.
Тој вели дека се се сведува на човек кој едноставно имал преголеми очекувања а доживеал горко разочарување.
Шопенхауер од друга страна и те како го закопува перото токму во мизантропијата, ја разглобува и ја толкува према она што е.
Мизантропијата е цело ново сфаќање, ”откровение”.
Но самата мизантропија е симптом на нешто повеќе...
Мизерен.
Звучат слично...па и слични се, донекаде, ако и двете ги имаш под кожа.
Зошто некој би бил мизерен?
Дали затоа што сфатил дека повеќе не постои некој на кого може да му се довери?
Бидејки со неверица почнал да гледа и во датумот на траење на млекото?
Бидејки знае дека вкусил по барем една лага од сите кои ги знае?
Дека бил предаден од најблиските и предал за возврат?
Зошто постои сиот овој негативен полнеж?
Зошто сме приморани да лепиме ваква етикета на човештвото?
Намќорест е верувам навистина self explanatory кога ќе го прочитате целиов текст.
А и не сфаќам зошто овој збор би ви паднал прв во очи па да ја прочитате целата реченица прва.
Влијание на туѓото мислење врз нашиот живот.
Знаете колкаво е?
It’s the size of my penis minus twice the size of my penis.
Само на некој навистина му е важно што рекол комшијата...како тоа навистина да ќе го повреди моето его.
Нема, бидејки знам дека неговото мислење не влијае на мојот живот.
Многумина од вас имаат тешкотии во прифаќањето на фактот дека најтешко е да живееш со сам себеси.
А како очекувате да се прифатите сам себеси кога ве загрижува кога не ве прифаќаат?
Самата околина ви го пере мозокот со мисли како тоа вие вредите само како запчаник и нормално дека вие самите ќе имате мислење дека сте само дел од сложувалката.

Лек?
Чаре барате?
Па...имам идеи, се надевам на некоја алтруистичка иднина каде што мизантропијата ќе нема корен и предизвикувач ама што знае еден мизерен пост-адолесцент.
For all we know, сигурно се дрогира.
Па и види го каков е облечен.
Всушност, некои ќе тврдат дека сиов овој текст е излив на лудилото на тој пост-адолесцент кој нема попаметна работа.
Се надевам дека погребот на вашето дете ќе го расцепи бетонот на кој пишува индоктринација.
Time of death 04:33.
Diagnose: Doctors' negligence.

Outro...
Curtain Close...
И ќе завршам со...

I can't never stop workin' hard
each day I feel I have to improve
Hard work, determanation
I've got to keep pushing myself

Победа

(By Roger Mortis, 011/005)

Непрестано гледаше низ отворот.

Се сеќаваше кога за прв пат леташе пред многу години и се чудеше како глетката не престанала да го фасцинира после толку многу време. Светот изгледаше сосема мирно и спокојно како и секогаш.
Се прашуваше. Од каде баш сега сите тие спомени, ненајавени почнаа да се вртат низ неговата  глава. Дамнешни пријателства, полуостварени и неостварени љубови, планови кои добиле  неочекуван правец. Многу поважни работи требаше да му се вртат низ черепот отколку некакви спомени за нечиј живот...неговиот живот.
Прашања. Зошто не побара број од онаа црнокоса, висока, малку уморна девојка која го гледаше онаа вечер во аеродромскиот бар пред да ја добијат неочекуваната команда. Командата за која се обучуваа со години надевајќи се дека нема да ја слушнат, меморирана одамна во еден посебен дел од мозокот.
Не беше вежба. Оперативна задача, лет со активна боева употреба.
Ниедна не доби шанса освен НЕА...другите, нејзините конкурентки, плавокоси и црнокоси, а можеби и по некоја црвенокоса тешко се решаваа да се релоцираат со него, половина година на Окинава, половина година во Аризона, година во Кореја, две на Диего Суарез...но ТАА секогаш го пратеше каде и да оди.

Секогаш беше исполнителен, ведар, по малку ригиден, послушен и премногу не се оптеретуваше со некои прашања. Не беше особено перцептивен за да сфати дека неговите мисли се нечии туѓи фрази со кои го клукале низ военото училиште...
За прв пат го обзеде некое чудно чувство во таа приквечерина на 8000 метри над северниот Пацифик,сам со неколку колеги во некогаш величествениот Boeing B-52 Stratofortress голема и моќна 200-тонска машина која ја познаваше поинтимно отколку неколкуте девојки со кои имал сериозни врски, подобро отколку со родителите, таткото воен пилот missing in action некаде некогаш над некоја безначајна точка на планетава терајќи го змејот на Air America, белиот и зелениот, и мајка му која се држеше некако без воља посебно да го воспитува синот, освен неколкуте приказни за наводните херојски подвизи на татко му, во паузата меѓу гледањето квизови и филмови, спиењето под фенобарбитол и понекоја случајна, брза јебачина со типот кој продаваше хот дог на ќошот и кому му беше сеедно која дупка ја набива...
Нејзиниот син беше битка која ја изгуби без многу борба. За разлика од сопругот кој извади бело знаме неколку месеци од раѓањето на идниот јавач на апокалипсата.

Учеа и тренираа за неа. Иако беше крупна и тешка, зрачеше со некоја енергија која бараше многу калиум и јод за нејзините љубовници. Иако висеше по влажни складишта и немаше којзнае каков социјален живот после трите дена во еден сончев Август, иако ја користеа само на некои опскурни места како Маралинга, Монтебело, Бикини атолот или Танезруфт појасот - беше вистинската. Таа. Бомбата.
Ултимативен симбол на деструкцијата.Оргазам од 1100 килотони сирова снага. B-28M беше нејзиното вистинско име. Нагалено „Molly“...ја викаа и слатката мала, веројатно да го прикријат стравот што летаат со неа, знаејќи ги нејзините склоности.

Непријателот...немаше можност да возврати, стандардите за mutual assured destruction не важеа...
Такви барем беа разузнавачките информации со кои трнаа во напад.

На неколку наврати низ главата му помина мислата “не бевме ние криви...тие први почнаа„ ...“што можевме освен да се браниме“...

Разузнавачките информации, плановите и операциите имаа еден заеднички пресек.
Беа 100% сигурни само во сметките на политичарите.

Овој пат немаше назад.
Напред беше целта.
Molly, слатката мала, беше истоварена по планот.

Горивото беше при крај, последните капки беа беспомошно извлекувани од резервоарите.
Повиците за дополнување на гориво во воздух наидуваа на мртва тишина, летечките танкери кои требаше да се појават не се појавија и не одговараа на повиците.
Немаше каде да слета. Долу беше пеколот, горе беше мерачот за гориво чија сказалка незапирливо одеше кон дното.
Ја испуштија можноста за принудно слетување на вода пред некое време, сигурни во постоењето на својата база. Јасно им беше што се случило, но и онака немаа време за некаква си бура од емоции, гнев, тага. Можеби само шок...
Копилотот веќе извесен период беше навлезен во некој свој филм, потпевнувајќи некаква песна...

As I was walking,
That ribbon of highway,
I saw above me
That endless skyway,
I saw below me
That golden valley.
This land was made for you and me.

Чудно, но не беше активиран автопилотот на авионот. За разлика од автопилотот во главата на нашиот лик, кој во последните минути пред Стратосферскиот ѕвер да биде привлечен од гравитацијата надолу сеуште неуморно работеше.
Не му беше жал за ништо, ни за себе ни за пепелта која ја оставија некаде таму, ни за своите долу. 

Беше задоволен што конечно им покажаа.

Љубовен триаголник

(By The Marked One, 010/004)

Веќе долги години на Телевизијата Македонија се емитува една тажна сапуница.

Веќе долги години Македонскиот народ  лие солзи поради црната судбина на ликовите во оваа серија.Веќе долги години сме сведоци на најизопаченото можно хорор сценарио кое некогаш излегло од  темниците на болниот ум на големиот филммејкер наречен Европска Унија.

Веќе долги години го дишеме чадот кој не гори, го јадеме изметот на секој кој ќе помине низ земјава, и бараме уште.

Веќе долги години молчиме под јаремот на системот кој не одржува во принудна хибернација.

Премногу долги години се боревме за она што сега без размислување го даваме за притоа да ни лепат препоните при помислата дека сме безбедни.

Премногу животи беа дадени за тие идеали, премногу животи и одзедовме, но не запревме, знаевме дека е неопходно.

Каде е сега долгоочекуваната награда?

Каде е ветеното?

Патриотизам...

Колку...мажествено звучи тоа. Звучи цврсто, звучи отмено, моќно.

Колку само љубов е насочена према татковинава?

Топли искрени чувства, вистинска љубов.

Неограничена.

Неизбројлива.

Невозвратена!

Колку е тоа трагикомично?

Навистина како една шпанска серија?

Замислете Фернандо се труди и прави се за да и го удостои животот на неговата сакана Палома но таа одлучува сето тоа да го заборави и дополнително да го загорчи животот на кутриот Фернандо.

Таа го измачува, го лаже и го манипулира а тој упорно ја сака и и дава целосна поддршка во сите нејзини подвизи, славни и неславни.

Сите нејзини зли шеми, девијации.

Нејзин интерес е странецот Габриел, тој е богат и успешен, изгледа  нестабилен, но е лукав.

Таа се обидува да го искористи а всушност тој ја внесува во својот кревет и ја силува нејзината чест и се она за кое се бореше Фернандо. Фернандо е очаен и полека ја согледува целата, вистинска слика и во него се буди револт, но тој е уплашен. Се надева дека се ова е недоразбирање и дека засекогаш ќе ја загуби Палома.

Ако и ти се чувствуваш како Фернандо...ако и твојата чест како и неговата е извалкана од курвата наречена Власт тогаш зошто и во тебе не се буди револт?

Ако и ти си дел од овој љубовен триаголник ЗОШТО ГИ ТРПИШ СИВЕ ОВИЕ НЕПРАВДИ?!

Зошто и ти како и Фернандо стравуваш од последица?

Зошто и ТИ МАКЕДОНЕЦУ ДРЕМЕШ ВО АПАТИЈА?!

Зарем може да биде полошо?

Ако почекаш уште малку, верувај дека може.

Life, universe & everything else

(By The Marked One, 009/004)

И јас сакам да пишувам за животот...

Сакам филозофски со километарски реченици да мудрувам и да им го трошам времето на другите со мојот поглед на светот.

Сакам со часови да дискутирам што тоа јас мислам за лузерот Мерсо, за шизофреникот Кихот, за папучарот Жуан, помодарството на Онегин и слични теми кои ги дискутирам наместо да учам физика...

Сакам да изгледам паметен во друштво,да ме гледаат како некој академик кој цел живот во библиотека го минал. Сакам да знам да поправам бојлер, да возам точак како Dave Mirra, да го шетам светот како Bear Grylls, ама да не пијам мокрача.

Сакам многу работи.

Ама не можам.

Уствари,можам ама се филмам дека не можам а сакам...знаете...

Сакам да седам дома и да имам супер PC и да гејмам цел ден.

Сакам и да бидам Џедај.

Сакам и Археолог да бидам.

И капетан на Ентерпрајз!

Додуша кога ќе се задлабочам сакам да бидам се освен тоа што сум!

А и ти ли сакаш?

И сестра ти?

А и мајка ти на времето сакала да биде манекенка?

Татко ти сакал да биде пилот?

Па што не кажеш бе,не дека прави разлика...ама искажи се.

Може ќе те чуе некој.

Или не...

Јас сигурно не.

ММЕ па биваше ли Господа да ме тртне баш ваков?!

Како да ме прашале, што не сакаш да бидеш и по мојот одговор...- Е ПА ТОА ЌЕ БИДЕШ !

Ha-ha in your face cocksucker motherfucker son of a dickless camel!

А што ли ми беше зборов?

А да...животот.

Се приметиле ли?

Не запира!

Знаете животот е нешто како течење на електрони низ проводник па се до сијалица.

Трча ко луд додека не се извадиш од штекер...а немаш гз оти у темница ништо не се гледа.

Животот е таков,никаков.

Животот е чаша под лавабо.

Животот е измучкан шампањ.

Животот е сувиот мрсул што го осеќаш во лева 'рнка ама немаш гз да копаш у нос за да го извадиш,оти ќе ти се смеат жените у клас.

Животот е срање !

А универзумот е микобранова печка.

И вектор на Електростатско Поле.

TV

(By The Marked One, 008/004)

И така додека сум распишан за се што ми лежи на душа да кажам збор два и за тоа како

мене ми недостига времето кога гледав ТВ. Немам седнато со години. Онака да си речам...ај да видам на А1 што има.

Од времето кога даваа Dragonball.

Тоа беа добри времиња,седев на плавото пластично столче јадев затворена пица и навивав за Goku.

Сега дали да го гледам Велија како мафта со мегафонот и кажува како владата не исполнила она што ветила,или пак морничавите ала аушвиц клипчиња со баби во распаѓање и црвјосани нозе?!

Ако не е тоа ондак е некоја дебилна турска серија во која се раскажува за турската Касандра.

Можеби ќе стиснам кец и ќе гледам некоја француска тинејџерска серија која е налик на Млади Крембилници само во осумдесетите и со поглед на Ајфелова кула?

Или пак на канал пет,да гледам како Ефтов повторно дига некого. Којзнае кој му е следен во шоу? Може Исус...јадниот ќе моли да го овојпат поубаво да го заковаат за да не може да го однесат пак кај овој во емисија.

Једино „Ај ти замижи“ од таа мувловизија поднесувам.

Бидејќи е ДОБРО!

Ивце Пивце е badass!

Ај да видиме на Сител...Латас...аха Велија во притвор на овој му лепат препоните...АЈ ЗАЕБИ!

Програмата му е срање, дебилни серии од третиот свет и што ли уште не, ама тоа Бранко ја заеба, Бранко нека ја среди -.- .

Па и чат пат пушта Сутјеска или Неретва и слични партизански летоци.

Порано даваше ебан PRINCE OF BEL AIR и COSBY а сега треба да гледам БАНДИНИ?!

ЕБИ СЕ !

Телма?!

Жими се Телма е најбоље!

Трчај петко и Храна и Вино АЛООО!

Па цела Македонска телевизија може да сиса!

(Освен Ивце Пивце пошо е ЕПИК)

Алсат не ми се гледа пошто е поделена знаете, фифти-фифти 90 према 10%  за албанскиот.

Фер,нели.

Алфа пркнаа во последно време ама и тие се некако мувла.

Бекер само им вредеше.

И после зашо ја не глеам ТВ -.-

Don't say brainwash

(By The Marked One, 007/004)

Одамна го немав отворено речникот,да побарам некој збор.

Не дека имам потреба. А и никаде не спомнаа дека ќе се вршеле промени во правописот.

Мајку му стара, кога тоа различно го сменивме со опасно? Блаже, ПРЕВЗЕМИ НЕШТО!

Навистина, се почесто замав зема убиецот на диференцијација.

Се почесто им се труби на децата како да бидат исти како другарчињата оти инаку нема ги дружат.

Се разбира дека нема, кога сите деца дома ќе ја добијат истата доза лоботомија. И асоцијала владее, самоубиства, болни умови, дроги и други девијации од кои боли глава. И така оние различните тонат во мастилава темнина додека оние кои “успеале”, оние “грандоманите”, ги влечат конците на куклениот театар наречен државно (не)уредување.

Сериозно,кого мислите дека ќе вработат во фирма момче со суканици и мартинки или оној кремецот пицнат во кондурче и кошулче? Да не ќе проверат дали металецон е магистар на електро?

Абе ајде...

Притиснати сме од сите страни да мислиме на еден ист “заеднички” начин. Начин на кој системот сака да размислуваме, да се движиме, да јадеме, да пиеме, да спиеме, да чувствуваме, да се изразуваме.

Сево ова, И НЕ ВИ Е ДОСТА?!

Не ви е смачено од прангите?

Прво прочитајте си го уставот па после смејте им се на Евреите и Американците оти искрено ни Мојсеј вакви глупости не истрескал. Кутриот 40 години ги шетал низ една мочана пустина, изгледа овие нашиве сакаат рекордот да му го срушат, само што нас не шетаат те во Брисел те во Вашингтон те ваму те таму па како да не ти дојде до телето?

КАЈ ВИ Е ТЕЛЕТО ЗЕМЈАНИ?!

КАЈ ВИ Е НЕПОСЛУШНОСТА?!

ВИ ГО ЗАБРАНИЈА ЈАБОЛКОТО ЗЕМАВТЕ ГОМНА ДА ЈАДЕТЕ!

До вчера бунтовен народ, наздравувавте за некојси веќе заборавени идеали, сон за слобода, денес едвај чекате да дојдат избори за на раат да го измавате.

The Hell

(By Големиот Брат, 006/004)

Некои викаат дека пеколот е огнена печка, некои мраз, мачилиште, а јас викам дека е овде околу нас. Постојано го гледам пеколот in all it's splendor and complexity. Секој од нас е заглавен во него. Цело време читам наивни мислења од возрасни луѓе. Боже, злоупотребени деца имаат помала потреба од илузија и самозалажување во споредба со нив, како зомби ги гледам насекаде. Кај мене на гости, по валканите улици, по контејнерите, во продавниците. Сите го знаат виновникот но никој не се осмелува да се помери, никој не се осмели да признае. Тие се недопирливи богови и се додека има леб и циркуси не е и онака важно. Понекогаш ги гледам орвеловските 2 minute hate и Голдштајновиот архетип во нивните верувања, Голдштајн ја направи оваа мизерија... Голдштајн е виновен. 

-Не 
-Ама Голдштајн е виновен, ако тоа не е така тогаш ти си Голдштајнов следбеник.
- Не 
- Кој си ти ?!
- Никој, и не е важно...
- Тогаш мора да си Голдштајнов пријател

И самоважно ќе ја сврти главата или пак упорно ќе те напаѓа како да си му го заклал најмилото.
Како да разговарам со шизофреничари. Бркаат сенки и гоблини кои не постојат додека во прв ред пред нивните очи седат нивните злоупотребувачи, оние кои ги силуваа кога беа млади, оние кои им ја одзедоа невиноста уште кога беа во колевка, оние кои ги третираат како кучиња. И сепак никој не прозборува, никој не дискутира додека ги силуваат и сега нивните деца. 

- Кажи ми кој е виновен тогаш?!
- Ти , јас, ние, сите
- Копиле едно валкано како се осмелуваш да го речеш тоа , јас немам украдено ништо, Голдштајн е крив и неговите соработници.

Гледаш, тоа е трагедијата во овој наш пекол, не признаваме дека сите ние го креираме, дека сите ние се самоизмачуваме. А сега ги продадовме и сеуште ги продаваме нашите деца како робови во далечните западни земји, за да ние да не се побуниме. Зошто да се буниме кога ги имаме нашите деца да заработуваат и плаќаат за нашите гревови, зошто кога го имаме Голдштајн за да го окривиме за нашата игноратност и сервилност, имаме леб и циркуси, имаме се што и треба на една бескичмењачка зомби нација, изговори, оправдувања, циркуси и леб. 

Се друго не е важно, не е важно дека казната набрзо ќе не стигне. Кога ќе ги видиме празни куќите и полни старечките домови, кога нема да си ги видиме внуците и децата бидејќи се далеку. Кога ќе нема кој да ни помогне да ја преминеме улицата...Тогаш ќе речеме што направивме. Ама тогаш ќе биде касно. Тогаш ќе умираме сите како што доликува, како кучиња, подобро не ни заслужуваме, ја продадовме шансата за смрт опколени со децата и внуците како што доликува...за леб и циркуси.