Варијации на тема Индивидуалност

(By The Marked One, 082/019)

Збор-два на тема на која би сакал да зборувам со денови но ситуацијата е поставена така па немам којзнае колку време. А ни место.

А и не сум љубител на огромни есеи кои на прв поглед наликуваат на зборник на синоними.

Темата е индивидуалноста и сите нејзини мутагенези.

Забавни се, оние кутри мали хрчки кои упорно бладаат за нивната уникатност, нивниот единствен начин на битисување.

Грешни души, позаблудени од простиот малограѓанин кој пред само десетина минути го исмеваа и го китеа со погрдни епитети кои двојно повеќе би им одговарале ним самите.

Слуги на левата хемисфера, очајни патници во потрага по афирмација на сопствената квази-интелектуалност која самите тие ја перцепираат како позитивна карактеристика

на сопственото битие.

Можеби звучам претенциозно, дури можеби и арогантно.

Верувам дека поседувам одредена грамажа горделивост и вообразеност во стомакот. Можеби малку повеќе одошто е препорачливо, па затоа сега малку и ми е подуен.

Но постојат и едни кои во себе го гледаат новиот месија.

Нивната потисната игнорантност во нивните глави полека родила желба и идеја за промовирање на сопствената некомпетентност во форма на псеудо мед-и-млеко-реченици низ кои од време на време можат да се забележат ефтини жилети за бричење, малку зарѓани од претерана употреба.

Истите жилети со кои тие утре ќе си ги сечат сопствените вени додека од носот веќе им се лие крв помешана со дневната доза кокаин.

Комично е, но истовремено и тажно како ваквите се токму оние кои се издигаат на пиедесталот како изградени индивидуи, посебни личности, ракотворби на сопствените убедувања.

Комично е, бидејќи истите се обична екстензија и бледа копија на оние на кои потајно им се поклонуваат.

Истите оние чиишто белосветски зборови ви предизвикуваат верижни оргазми и ве поттикнуваат на ментална мастурбација, всушност не се ништо повеќе од Абибос, или Пумо, или Наке.

Навистина, да бев барем пет проценти убеден во нивните ДМТ приказни, глупештини пофантастични од стариот и новиот Завет воедно, можеби ќе размислев дали би го признал оној минијатурен труд вложен во ваквиот развој на сопствената личност.

Да не се давев во ова море од медиокритет, да не бев до нос во нивните гомна, можеби ќе ја подотворев устата во нивна одбрана.

Вака...тешко.

Раздор

(By The Marked One, 081/019)

Не генерализирајте.

Не глобализирајте.

Со самиот обид баш и не ја потврдувате својата интелектуална моќност...знаете.

Она што се случува, а вие очигледно сте премногу субјективно-критички (квази интелектуално ?!) настроени се вика - раздор.

И се случува токму сега, како последица на преголемата слободоумност која конечно добива глас последниве децении.

Во Македонија, пред триесетина години, во Титово време, кога бил закочен секаков духовен напредок а Водачите се крстеле во секуларност, навидум во пораст била интелектуалната моќ на населението.

Се разбира, во пракса, вистина е дека луѓето биле описменувани, но бидејќи и онака биле неписмени било лесно да ги излажеш дека there is nothing beyond.

И пукна Титова Југославија, прангите (видливи само за малкумина) кои дотогаш го држеа слепото население ги снема и ние буквално не знаевме што да правиме.

Сега, кога ти се отворени толку патишта стварно е тешко да одлучиш на каде главата да ја завртиш.

Тогаш таборот бил еден и едно, денес можеш да бираш, но сеуште сме во транзиција и бирањето, не дека не е опција, но едноставно сеуште го чекаме Комитетот за Бирање да гласаме за што ќе бираме.

Сеуште чмаеме во тој сон (Кошмар?!)...

Раздорот за кој зборувам, симплифицирано можеме да го поделиме на два интеграли.

Младина која е под влијание на медиумите и старото време и дијагностицирана со патриотизам и слични болештини на минатото, e истата младина која дреме на фејлбук и sparknotes.

Оваа младина се карактеризира со мрзливост и навидум неспособност и ниска интелигенција.

Ова е состојбата која вие пробувате да ја генерализирате.

Од друга страна се повеќе имаш нердови.

Интелектуално надмоќни битија, асоцијални, начитани.

16 годишни деца кои дебатираат за субатомска физика.

Вие нив ги знаете како “доташите“.

Штребер.

Затоа и не им обрнувате внимание.Затоа нив ги вработуваат Џонсон-Мети и сличните на нив.

Затоа што вам не ви е дојдено до дискусија со нив.

Во штреберот е царството божјо.

Изместување : повик до капиталистите

(By The Priest, 080/019)

Да не речам, до оние што немаат срце. Или поточно, до оние што немаат душа. Или најпрецизно, оние кои го вртат своето глуво уво кон врисоците на човекото страдање (Малакиан, 2005).

Повик до вас. Не до Вас, туку до вас. Никој капиталист кој свесно живее на човечката мака и чесноста на гладните не заслужува ниту грам почит. Ниту што било... И впрочем, зошто би се грижеле, тие таквите. Од почитта тие нема да за заработат, нели?

Повик до вас... Обединете се и заштедете не' Нас од вас. Бидејќи основата на вашата крволочност е штедењето, нели.

Поштедете не', ве молиме.

Ние, кои не сме сакале да работиме.

Ние, предавниците.

Ние, работниците.

Ние,

само ние...

Македонските мажи се срање!

(By Marsovka, 079/019)
И зошто никад работите нема да се подобрат во љубовната сцена во Македонија.
До пред некое време си мислев дека работите се до мене, дека не ме бива ецт. Илјадници комплекси набиени уште од раѓање. Се додека не прочитав темава 
Не, не...се додека не излегов неколку пати со некој кој не e одовде (а.к.а странец) темава беше капакот.

Да почнам да набројувам шо све не смрди кај македонските мажи?
Егоисти се, лингури, трачарат бетер од жена, поважно им е шо ќе каже друштвото и комшијата него како им иде со цурата, неспособни, пички, немаат основно воспитување, немаат смисла за хумор, изгледаат срање (несредени сте бе мајку му) не знаат три збора да сврзат, бараат леб преку погача (згодна пичка) and above all, на крај жените им се криви зошто они седат with blue balls all the time.
Не може ти да очекуваш некоја цура која има 20 и нешто со максимум тројца под појас да ти се предаде лесно па затоа плачете дека ве отеруваат во три лепе кога ќе им пријдете - фала богу дека ќе ве отера кога после ако “лесно“ ја добиете ќе дознае пола комшилук како онаа сте ја прцале.

Не дај боже обратна ситуација да биде цурата да пријде, тогаш ќе биде “Леле брааат онаа како ми се пуштаааааа“, егото ваше испосрано прави озонски дупки на планетава.
Да бидеш фина (со оглед дека работам во продавница) се сваќа како “Оваа ми се пушта“, а после пекаат како персоналот е неуслужлив.

Одиме даље, случајно сте се спанџале...и ако цурата е ок според стандардите на другарите се завидува, а шансите да не е ок се некаде 90 посто, гарант ќе му брцаат во его “Шо бе ти со оваа ау ау“ што потоа ќе се префрла во врската а немаат јајца да им кажат да се ебат во газ и да прекинат да јадат говна за цурата негова.

Врската ќе биде исполнета со потценувања и омалуважување, да не споменувам дека 90 посто од времето минато заедно после првиот месец ќе ви биде кај него дома, па кај тебе дома, а после 6 месеци ако има своја соба ќе биде кај него дома.
Понатаму...врската си трае ли трае 5,6,7 години...се досадувате, веќе гарант те вара за да разбие монотонија и да си набилда его.
Идемо даље, БРАК - роговите ти се загарантирани.
Цела куќа на твој грб со се децата и мајка му.
Па пичка ви мајчина на крај ние пак криви и курви одозгора. Море муфлари не знаете да заработите доволно пари за фамилија да издржувате а мрчите зошто жениве не сакаат брак. А бе шмизлине на Ленинова имаат пореални очекувања и помалце конфликтни барања од вас бе.

После пекате зошто странците ви прцаат жените .
Сакате да ви кажам зошто?
Пошто цура ако сака само забава, со странец и е најдобрата опција.
Сексот е ист и не мораш да мрчиш за кондоми, нема омаловажување, нема потценување, основна култура знаат да покажат и основна почит,  попрво ќе се застрелаат него со цурата да делат сметка. Најважното не мораш да пеглаш его 24/7 и не мора да се плашиш дека утре ќе те оговара по мааало  во стилот “Како ја ебев брааат“ ниту пак ќе се тресе дали задутре на дечко и ќе му се потсмева некој дека ја прцал (ма нема врска шо сте иделе година дена). Средени се, знаат како да те забављаат со шеги и разговор, имаат прошетано, те третираат на еднакво интелектуално рамниште, не ти се потсмеваат ако имаш поинакви политичко- верски убедувања од нивните. Најважното од се не им важно дали цурата изгледа ко Анџелина Џоли туку да е просек. Никогаш нема да ти брцаат у его со изгледот. (Важи за Европејци )

И после треба да се занимавам со некој од тука кој не знае два збора да сврзи и муабетот му е како некого го истепал, не знае да почитува туѓо мислење и смета дека е попаметен од тебе пошто ти си жена, а бетер е од жена самиот он.
Само за секс или наводна врска која се врти на секс со достава и шетање низ маало кога ќе ви досади неговата соба.

П.С : Пред да почнете...од каде знам дека маживе овдешни вараат и оговараат...работев како келнерка, доволно приказни изнаслушав и доволно женети и зафатени ме имаат замарано дали имам другарка или дали јас сум слободна. Делот со странците...повеќе е од еден.
Слободно можете да ме спалите на клада со познатите аргументи курва и исфрустрирана. Нема да ги смени фактите а ако продолжи понатаму богами тешко дека ќе видите женско во државава да остане, пошто она што на Запад се смета за злоупотреба и кривично се гони овде се смета за разумен компромис, на здравје дечки и ве молам почнете да се понашате ко мужи веќе еднаш можеби тогаш ќе ебнете нешто.

Forgotten tales of the Marked Ones

(By The Marked One, 078/019)

Part III

Springtime of Youth

Нејзината куќа беше на само стотина метри од мојата. Ја гледав секој ден, ја набљудував, со поглед ја соблекував. Толку млада, а толку развиена. Уште кога се досели се вљубив во неа. Го помнам тој ден како да беше вчера а беше пред веќе пет години. Јас седев во дворот и видов како една кола полека застана токму пред мојата врата.
Си помислив, зарем имаме гости?
Па никој се немаше најавено....

Почекав и видов како од зелениот СААБ со странски регистарски таблички излезе најубавото женско суштество што досега сум го видел.
Таа беше прекрасна...беше неверојатна.
Најпрвин ми беше срам да и пријдам, но по некое време се опуштив и почнавме да комуницираме.
Но се плашев дека таа не сака нешто повеќе од пријателство...но имав самодоверба.
И така ја поканив на мојот триесетти роденден, ја затворив во мојата соба и и објаснив што све чувствувам за неа.

Се противеше, велеше дека е премлада.
Јас се разлутив. Зарем ќе дозволи ситница како 20 години разлика да не раздвои?
Да не лажам...збеснав!
Нагло и се нафрлив и почнав да ја...знаете. Изгледа претерав и за кратко време таа не дишеше. Сакав да и го закопам телото во дворот но ме фати старата сосетка и повика полиција.
Ме осудија на бесилка.
Еве, ги слушам стражарите доаѓаат по мене...што се сторив за љубов....
Збогум суров свету!

Forgotten tales of the Marked Ones

(By The Marked One, 077/019)

Part II

Praise the Lord and pass the ammunition

It has been some time since I've last seen my therapist.
A month at the very least.
Well, nevermind, besides the rages I have from time to time I actually feel quite good. You see, I am a follower of God.

Yes, as you can see the villages priest Father Anusio claims that God will return each favour we grant him, so seeing him as the only one who can contact with our Lord I have decided to ask for a quest. Father Anusio told me that Lord had wanted me to take revenge upon the heretics and wreak havoc in the near city of Scrotoom.

I have prepared for months, I even wrote a parting letter to my husband...he will understand, I've kept his spirit alive in the refrigerator for ages now.
So having all prepared I've decided to do Gods bidding.
Hardly anyone will suspect me - a fragile woman, surely I look far from capable of doing something like a suicide bombing.
But no matter, they will never know what hit them.

Yours truly, Hooriya!

This is a picture of me on the day of my wedding!

Forgotten tales of the Marked Ones

(By The Marked One, 076/019)

Part I

Beep Beep

My story begins here.
For quite some time I have been under the impression that I infact am not a human but rather a jeep.
I swear, something strange is happening to me!
I can't stop beeping, something that really annoys my parents.

Strangely though, my ex-cellmates (yes, i was in a mental hospital) did not mind and infact I had severall friends like a car and a motorcycle, also I was in a short relationship with a plane.
Unfortunately, my parents proved the headmaster that there is nothing wrong in my mind and persuaded him to let me go.

But since that day I feel so empty and have had many attempts to reunite with my beloved one.
So far I've only failed, but I believe that one day, me and my beloved Boinga will be together and live happily ever after.