За една шака ориз

(By Roger Mortis, 172/52)
Постои генијално решение за проблемите кои ја мачат напатената работничка класа, работното селанство и интелектуалата во РМ : формирање на Маоистичка герилска организација во преспанските џунгли која ќе се нарекува `Црвени Хунзи` - според светлиот пример на другарот Салот Сар во Индокина.

Црвените Хунзи, со самопрегорна работа и просветителска дејност со цел формирање на класна свест кај руралното население (со акцент на постари младинци и младинки) треба да формираат вооружена сила која ќе создаде услови за дигање на револуција.
Откако ќе придобијат доволно голем број револуционери - следува пресметка со силите на режимот, клерот и ситно-буржоаската психологија. За неколку месеци револуционерниот жар ќе ја зафати целата земја и при крајот на пролетта, Црвените Хунзи триумфално ќе влезат во Скопје.

Следува бришење на 2015.година од календарот и објавување на `Нулта Година`, со што ќе започне сметањето на времето од моментот на триумфот на револуцијата. Следен чекор - АГРАРНА РЕФОРМА !

За да успее револуцијата ќе требаат средства.
А тие лежат во извозот.
Тоа значи нула увоз а многу извоз.
Се зборува дека на светските пазари многу бил баран оризот.
Црвените Хунзи ќе го евакуираат целокупното градското население и ќе го распоредат по руралните предели каде што ќе се бави со земјоделие, со главен акцент на одгледување оризови култури.

Оваа одлука ќе има и прочистително дејство, и онака градовите се потенцијално легло на контрареволуционерна дејност.
Посебни задачи ќе добијат припадниците на стариот режим, бирократијата и религијата, на пример копање и празнење септички јами, канали и ендеци. За почеток...
Секој ќе мора да си го заработи својот леб насушен, во случајов својата шака ориз.
Напоредно со тоа, ќе се одвива и вистинско, народно образование, младинците и младинките ќе учат да ракуваат со АК-47, СКС и РПГ, бидејќи непријателот никогаш не спие!

Можеби нема да преживеат сите, но оние кои ќе преживеат ќе влезат директно во светлата иднина на бескласното општество.
А ако не влезат, и онака не заслужиле.

Летечкиот Холанѓанец

(By Roger Mortis, 171/051)
Од многуте мистерии на морските длабочини, мистеријата за бродот кој се појавува и исчезнува околу `ртот на Добра надеж (на работ на Јужна Африка) е еден од најдолготрајните.

Холандската фрегата Де Флигенде Холандер во средината на 17.век се упатила за Источна Индија под водство на капетанот Хендрик Ван Дер Декер. Стигнувајќи до `ртот кој не е познат како премногу едноставен за пловење, посебно во тоа време кога на многу морнари им станал гроб, Хендрик решил да го преплови по секоја цена, и тоа што побрзо за инает на бурното време и струите кои му сметале на `Летечкиот холанѓанец`. Откако не успеал во првиот обид, упорен човек каков што бил се обидел повторно...и повторно...и повторно...сето тоа залудно.

Упорноста не секогаш се исплати и морнарите биле исцрпени и гневни а таа комбинација во тоа време често резултирала со побуна и висење на капетанот на ветренцето кое го ниша јажето на јарболот.
Капетанот свесен за тоа, решил да посегне по помош на малку...неортодоксен начин - повикувајќи го Ѓаволот лично да му асистира, откако Бог не направил премногу за да ги услиши молитвите.

Ѓаволот како ѓавол, помогнал ама барал потпис, нормално - со крв.
Некои морнари, разочарани од про-сатанскиот договор на капетанот, во склад со своето време - го проколнале капетанот никогаш да не пристигне во ниедно пристаниште се` до крајот на светот и крајот на времето. Не им текнало дека со тоа и самите нема да стапнат на копно до судниот ден, веројатно и не биле најбистри...

Како и да е, откако го поминале `ртот, бродот, капетанот и екипажот - исчезнале.
Нивната субдина останала непозната иако низ вековите па се` до денес - глетката на Летечкиот Холанѓанец е честа појава, за посуеверните морнари знак за претстоечки проблеми или соочување со тонење и смрт. Многу познати личности го виделе бродот-фантом како лута заробен во регионот околу `ртот (а понекогаш и нешто понатаму), меѓу кои и британскиот крал Џорџ V кој за време на едно пловење на крстосувач на британската морнарица јасно заедно со екипажот го забележал Холанѓанецот како плови пред нивниот брод на мало растојание, језива појава со искината едра и црвени светла на палубата.

Опседнати со оваа мистерија биле многу писатели и поети, а најпознат е композиторот Рихард Вагнер кој го овековечил бродот со својата опера - `Летечкиот Холанѓанец`.

Постои и приказна за најбаксузниот морнар ever кој пловејќи со векови на Холанѓанецот - после многу перипетии некако успеал да избега од проколнатиот брод, да скокне во вода и да се надева на спас.
А спасот дошол после неколку часа кога еден друг едреник го забележал морнарот и го избавил од водата. Наоѓајќи се безбедно на палубата и благодарејќи им на морнарите кои го забележале и спасиле, морнарот прашал за името на бродот кој го пронашол.

Одговорот бил - Мари Селест...

Cult goes Atomic

(By Roger Mortis, 170/50)
Што имаат заедничко забегана секта и атомска бомба? Можеби повеќе отколку што би се помислило на прв поглед.

Една од најкреативните секти во последните децении, јапонската Аум Шинрикјо, славна по бројни убиства и самоубиства и секако нивните `пет минути слава`, нападот со нервен отров Сарин во Токиското метро во 1995 кој одзел барем 12 животи а повредени имало над 6.000.

Нивната `теологија` се состоела од токсичен микс кој се состоел од христијанското Откровение, сомнителни ранобудистички толкувања, незаобиколната Шива и неколку пасуси на Нострадамус, сето тоа споено меѓусебе со харизмата на лидерот и очекувањето на крајот на светот околу истекот на Милениумот.

Сепак најшокантно делува сознанието дека експериментирале и со нуклеарна опција.

Мистериозниот сеизмички настан кога сеизмометрите регистрирале потрес како резултат на експлозија во Австралискиот аутбек на локацијата Банџаварн на 28.мај 1993 а кој би бил еквивалент на детонација од 2 кТ, заедно со сведочењата на Абориџини и фармери за голема експлозија - наведува на можност дека научниот тим на сектата создал некаква направа која би ги сместила во нуклеарниот клуб како единствена невладина организација со нуклеарен потенцијал во светот.
Или дека однекаде донеле веќе готова бомба.
Сведоци потврдиле дека сектата набавила заштитни одела, механизација, лабораториска опрема, механички копачи, хемикалии и мистериозни кутии со непозната содржина декларирана како `солна киселина`...

Потврдено е дека сектата која што имала огромна фан-база во тогашна Русија се обидувала да набави тактичко нуклеарно оружје од арсеналот на зомбифицираната руска држава. Дали навистина набавиле и пробно детонирале такво оружје е тешко да се каже но постојат сериозни индиции кои наведуваат на таков заклучок.

Властите не реагирале на настанот бидејќи сектата сеуште ја немала репутацијата која ќе ја стекне со нападот во Токио, а ранчот од 200.000 хектари сектата го продала пред да се `прослави` со нервен гас. Подоцна било откриено дека меѓу другите забегани активности секташите ископувале ураниумова руда на ранчот...

Некој би помислил дека толку креативна секта брзо би исчезнала од сцената после пресметката на Јапонските власти со неа и пресудата на смртна казна на лидерот Шоко Асахара - и би се излагал.
Секташите се` сеуште вредни како мравки и се ребрендирале под ново име `Алеф` па веројатно продолжуваат да сонуваат за нов крај на светот поттикнат од нивна атомска бомба која би била трета детонирана на Јапонско тло...

Прва љубав заборава нема...

(By Roger Mortis, 169/049)
Трајко беше едноставно, да речеме селско дете.
Учеше во гимназијата со градски деца и не се снаоѓаше најдобро во сета таа урбана гужва од зовриени хормони, брзорастечки гради и ненајавени ерекции.
Во селото се` беше поедноставно и примерено за селското дете, високо и снажно како само што чуварче на говеда може да биде.

Имаше симпатија...Таа не беше претерано убава, уште помалку бистра. Но имаше некаква симпатичност, привлечност во неа, која делуваше како магнет за селското дете. Трајко не знаеше како да и пристапи, никој не го беше научил како да се однесува со жени, она што го видел во селото му делуваше премногу грубо за да го примени кон неа. А и говедата кои ги чуваше не беа којзнае каков пример за заведувачки способности.
Еден убав ден, Трајко реши сепак да и пристапи. Заборави што планираше да каже и само ја праша дали ќе сака да дојде во школскиот двор час и половина откако часовите ќе завршат.

Имаше нејасен план да седнат на клупата... и толку.
После тоа не му текнуваше што би правел. Девојката се согласи, дополнително збунувајќи го Трајко кој очекуваше да биде одбиен.

И така чукна и тој час, можноста за прва интимност беше сосема блиску. Тој факт само го правеше Трајко дополнително нервозен.
Седнаа на клупата. Молчеа, таа очекувајќи дека тој прв ќе започне муабет, тој незнаејќи што да каже. По некое време дури и во спориот мозок трајков се јави непријатност поради молкот а тоа комбинирано со силната ерекција го предизвика на дејство. Ја фати за цицката.
Малку посилно отколку што е обичај.

Иако таа очекуваше нешто да се случи, сепак повеќе и одеше паметот накај обид за бакнеж. Му ја турна раката и ја сврти главата нервозно.
Трајко беше во бунило, му се чинеше дека ќе беше подобро да се врати во селото или да пропадне в земја.
Но козјнае кога ќе му се укаже ваква прилика повторно, си мислеше. Секако, поимот `мислеше` е преоптимистичка процена на неговите умствени процеси во тој миг, но не треба да се суди престрого.

Без преголеми церемонии ја фати за вагината. Таа пушти чуден звук, дотогаш нечуен од Трајко кој не можеше да декодира што значи сето тоа. Дали и е убаво? Или и причинува болка?
Повторно девојката прејде во дефанзива и грубо му ја оттурна раката.

Трајко веќе беше во транс, имено фати пичка!...она буквално, ако веќе не преносно.
И сеуште не знаејќи што да направи следно, како да постапи, Трајко рефлексно и удри силна тупаница сред лице!

Не од што беше насилник, туку што не знаеше како поинаку да постапи. Трајковите надежи за секс и нејзините надежи за фаќање дечко завршија во локва крв и со скршена носна коска. Солзите неконтролирано и капеа, што е сосема очекувано при повреда на нос. Грозниот микс на крв и слуз и течеше како од чешма по лицето.
Дури и Трајко овојпат знаеше дека заебал работа. Се изнервира на самиот себе, а како што знаеме тој гнев е најстрашен од сите. И удри уште неколку бокса, ја искрши од мавање и истрча некаде во далечината...

Трајко никогаш не се ожени и немаше деца. Последен пат бил виден на потерница од Интерпол.
Девојката денес е министерка без ресор.

Најголемиот скитник

(By Roger Mortis, 168/048)
Си бил фиљан чоек под име Роалд Амундсен.
И така си скитал по светот, шо би се рекло денеска, адреналин џанки бил. Не му одел муабетот со луѓе многу, повеќе го разбирале албатросите и пингвините. И таков каков шо го родила мајка, непрокопсан, тргнал по седумте мориња да ака, а не како сите мажи домаќини да се фати за работа, да си напраи девет деца, да си ги плати сметките на време, да посади на бавча по нешто - како шо е ред, оти утрешнина куќа не крепи, со скитање никој маж не се сторил, требало да се свести, да работи, да организира семејна на слава и да покани родбина и пријатели за да го докаже домаќинлакот, па и свадба да исчека од синовите, како глава на семејството...

Инаку сериозно забегана појава, Роалд успеал во 1906 прв да го преплови Северозападниот премин, рута која 400 години ги праќала сите оние кои се осудиле да се обидат да ја освојат - во смрт.
После тоа се упатил на Југ каде прв стапнува на Јужниот пол во 1911 а подоцна се враќа на север повторно каде станува прв кој доаѓа и до Северниот пол во 1925, иако тоа се утврдило подоцна.
Она што никогаш не се утврдило е - каде исчезнал последниот голем херој на планетарното истражување?

Со цел да помогне и да го спаси еден свој колега скитник и истражувач од Италија кој со Цепелин се обидувал да го прелета Северниот пол и по пат доживеал катастрофа - организирал спасувачка експедиција со уште еден норвежанец и тројца французи. Групата требало да ги бара преживеаните низ непрегледното арктичко пространство со помош на хидроавион Латам Л-47, опремен за да издржи лет низ суровите услови на крајниот север.

Амундсен и друштво полетале во Јуни 1928...и никој никогаш повеќе не чул или видел било што од нив. До денешен ден е непозната причината и начинот на смртта на Роалд. Спасувачки и истражувачки експедиции подоцна се обидувале да најдат некаков траг, но попусто. Амундсен заминал во димензијата на исчезнатите пионери кои го пробивале патот за остатокот од човештвото.

Италијанецот Нобиле кој бил цел на спасителната експедиција поради која исчезнал Амундсен бил пронајден жив (иако не баш здрав) од друга спасувачка екипа. Половина членови на италијанската експедиција настрадале.

Амундсен никогаш не бил физички пронајден како што не бил и психолошки - никој не може да каже од каде доаѓа потребата за доживотно скитање по предели низ кои никогаш не стапнала човечка нога. А можеби е подобро што е така.

Во чест на Роалд Амундсен, светецот заштитник на сонувачите и скитниците.

Колонијата Роанок

(By Roger Mortis, 167/047)
Еден од првите Aнглиски обиди да се организира колонија во новиот свет (Северна Америка) и да се `усреќат` неброени генерации домородно население, почнал добро...за да заврши језиво.
Во 1585 година, околу 150 колонисти се доселиле на островот Роанок на атлантскиот брег на денешна Северна Каролина. Снабдувањето на колонијата се вршело со бродови, но во тоа време немало начин да се одржи редовен сообраќај меѓу Англија и островот-објект на колонизација..

На неколку наврати од 1585 до 1587 бродови доаѓале и си оделе од островот каде што и покрај одредени проблеми ситуацијата била во ред, дури и првиот англиски колонист роден на Американско тло (прв `Американец`) бил од редовите на таа колонија. Не верувам дека го крстиле Хенк и дека се родил со Bud light sixpack во рацете, но како и да било, тој бил прв.

Поради Англиско-шпанската војна (онаа со Големата Армада и уште поголемото невреме) и намалениот поморски сообраќај - колонијата останала 3 години без контакт со надворешниот свет.

Џон Вајт, татко на првото дете родено во новиот свет кој во 1587 се вратил во Англија за да набави материјал за потребите на колонијата - се вратил на островот, но не по неколку месеци како што планирал туку по три години поради околностите. И имал што да види...или поточно кажало немал, затоа што немало никаква трага од жителите, сите до еден исчезнале и до денешен ден не е позната нивната судбина.

Не само луѓето туку и куќите, шталите и другите објекти исчезнале. Се` што пронашле морнарите бил нејасниот натпис на непознат јазик `Кроатоан`, издлабен малтешки крст во дрво, неколку топови и некои ситници...

Една од многуте нерешливи мистерии со кои е пребогата нашата плава планета, еден од многуте настани кој ги инспирира милионите armchair Indiana Jones`s на авантура низ мозочните синапси ако не веќе низ географската локација на настанот.

А зошто да не? Скоро све се знае, сите песни се испеани и сите слики насликани. Непознати остануваат само случките од амбисот на историјата. И неколку други ситници, но тоа е веќе друга прича.

Бентли

(By Roger Mortis, 166/046)
И така си се буди еден човек наутро и гледа низ прозорецот...некоја темна сенка како да му надвиснала над душата, мачно му е, му се дере на најјблиските, бесно удира пајак кој си лази по зидот...гледа надвор во своето Пунто - современик на Cranberries и депресивни мисли со суицидален зачин му доаѓаат ненадејно во мозокот, она фул кома.

Зошто? Затоа што нема Бентли, и тоа караван верзија, за да може да пренесе некоја вреќа цемент дури фура преку фаст лејн траката на афтопатот кон...оу вејт, ако има Бентли нема да треба да пренесе никаде вреќа со цемент...а вреќа со пари можеби!? Даааааа...јако, вреќа со пари...и ќе си ги брои навечер пред легнување, купчиња по 100 евра таман пред да ја изебе онаа типката шо не го рецка два посто, онаа плавата од онаму...

Баш ќе и покаже шо е маж, само да се збогати, она на него копук...ццц...

Не знае како ни кога му се јавила насушната потреба за Бентлито но потребата е веќе тука и тука е да остане, си свила гнездо во фантазијата на човекот и си седи како мрзелива мачка пред шпорет.

И така напатен и зловолен заминува на работа да се расправа со газдата кој три месеци му должи плата, три по двеста - шесто еура, а сметките не прашуваат...доаѓајки до вратата на фирмата зема воздух и влегува. Здогледувајќи го газдата се насменува со сила и му вели `Добро утро шефе, како сте шефе, што ќе работиме денес, како е сопругата? Добро е, а? Е па фииино... а синчето...?`

Ни трага ни глас од замислената расправија и решителен повишен тон со кој ќе си ги бараше парите за сработеното. Си вели `ич-ич ами малку?`...`толку народ е без работа па јас да кукам сега?`

И така црнчејќи, при крајот на работното време се појавува газдата со радосна вест дека би било фино да остане уште два саати, пошто му се јавиле од Припичино дека ќе стигне возилото или нешто така...на тој начин газдата сурово ја прекина визијата за Бентлито која беше стапила во акција во умот на нашиот јунак и тоа визија во Хај Дефинишн, неверојатна резолуција, дури можеше и да ги препознае гомната од гулаби на шајбната од Бентлито.