Манијаците од нашиот сокак

(By Roger Mortis, 278/158)
Се чини дека во периодот на овие 25 години по паѓањето на претходниот систем земјава ја зафати право Цунами на насилство и криминал. Не навлегувајќи во причините за таквата експлозија на зло - ќе се задржиме на "кремот" на т.н. крвен деликт - сериските убијци и нивните помалку славни колеги "масовните" убијци. За овие вторите дефинициите се разликуваат од едно до друго место но за потребите на овој пост ќе го земеме магичниот број три како појдовна точка за да им овозможиме еднаквост во тој поглед со серијашите.
Дисклејмер, неопходно е да се знае дека се работи за мирновременски убијци, а оние кои убивале во честите, богати по содржина и садизам војни на овие простори припаѓаат во некоја друга категорија.

Прв настан на масовно убиство на оваа територија секако би бил легендарниот поход на Томе Стојановски и неговите четири жртви во кругот на Скопска Пивара. "Томе од Пиварата" се прославил на 10.Февруари 1966 кога вооружен со Чешка Збројевка во калибар 7,65мм тргнал да исправи неколку криви дрини и да се одмазди за неправдите на кои бил изложен на работното место и надвор од него. Отказот од работа и шут-картата од СКМ ја прелиле чашата и во умот на Томе не оставиле простор за поинаков расплет од оној крајно крвавиот. Впрочем, за подетално инфо може да се кликне на следниов линк.

Вториот настан кој би бил на самата граница на дефиницијата пoмеѓу масовно и сериско убиство е ликвидацијата на три члена на семејството Мудинови на 13.Ноември 1995 кога во Струмица биле извршени три поединечни убиства на различни локации во ист ден. Овој случај е и единствениот кој е без официјална правна разрешница и останува во доменот на шпекулациите а таму веројатно има и политичари и локални кримоси и слични крајни продукти на општествениот метаболизам, сепак тоа било време на екот на транзицијата и на матните зделки.

Третиот лик кој извршил масовно убиство е своевиден копикет на култниот Томе.
Употребувајќи нешто појак калибар, стандардниот 9мм Пара, виничкиот осветник Моне Андоновски се упатил во основниот суд во Виница на 25.Септември 1995 и таму им пресудил на три жртви - брачен пар тужители кои долго време се суделе со Моне поради некаква меѓа помеѓу имотите и нормално, нивниот адвокат. Една од најмоќните причини за лишување од живот кај нас - имотно правните проблеми често предизвикуваат испади на смртоносно насилство но најчесто тоа се удари со секира или копач по главата, никогаш испразнување шаржер во неколку лица истовремено. Се` до походот на господинот Моне кој потоа избегал во Италија од каде што бил екстрадиран наредната година за да биде помилуван со указ на тогашниот претседател во 2006 (!?)

Четвртиот во оваа хронологија на манијаци е типот со најоригинално име и презиме од сите наведени. Пироманот од Драчево - Гагарин Зенделовиќ, средовечен семеен човек, пијаница и поклоник на легалната дрога Лексилиум направил најголем зулум од сите бидејќи при неговите дејанија настрадале 35 лица но за среќа (или сепак несреќа?) само четири смртно. 11 поминале со потешки а 20 други со полесни повреди. Како редок пример на пироманство на овие простори, Гагарин (lol), креатура од дното - наоѓал задоволство во посматрање на огнови. Неговиот Магнум опус се случил на 23.Август 2005 во Кисела Вода каде што Гагарин се завлекол во подрум на стамбена зграда, преспал извесно време и потоа запалил некои стари весници и картони во подрумот.

Подоцна се вратил за да го посматра пожарот а наредните денови бил приведен откако признал на домашните што сторил. Во настап на агресија се заканувал дека ќе го запали истражниот затвор Шутка а својот пат на овој свет го завршил обесувајќи се во затворот на 1.Февруари 2006 откако бил осуден на 14 годишен одмор во лудницата во Демир Хисар...

Петтиот на оваа листа е можеби и најефективниот а тоа е Лазе Радески, убиецот на шест менувачи на девизи од Охрид. Кај Лазета нема ништо надвор од баналното користољубие, нема некои "повисоки" мотиви, нема гласови во главата, крајно е досаден во своето зло.
Лазе употребувал чекан како оружје и со изговор за менување поголема сума ги поканувал менувачите во дуќанот за санитарии на "Туристичка" и ги убивал со удари по главата. Сечејќи ги лешевите на делови кои ги пакувал во гепекот на својата "Пезетка" манијакот им го пронаоѓал привременото последно почивалиште на останките на жртвите во околината на Охрид и Струга.
Гласините за наводна мината кариера на Удбашки ''хитмен" веројатно се само тоа - гласини. Уапсен во Април 2008, останува да се види дали ќе одлежи доживотно или ќе биде амнестиран од страна на некој иден Хорхе.

Шестиот случај е секако најпознатиот и медиумски најекспонираниот. На 22.Јуни 2008, уапсен бил Владо Танески, кичевски новинар кој наводно убил четири жени над кои потоа извршувал блуд пост мортем.
Наредниот ден после апсењето во колективната свест ќе влезе и "кофата убиец" дотогаш и оттогаш непознат феномен во светски рамки. Таа кофа била садот во кој Владо, според комичните извештаи на полицијата успеал да се удави самиот себе. Во некои други средини можеби ова би било навреда за интелегенцијата на популацијата, но во Кичево и Хунзистан поминале и поминуваат секакви срања, па така помина и смртоносната кофа. За едно од убиствата подоцна припишани на Владо, славното локално правосудство осудило погрешни особи...
Но тука не завршува приказната за Кичевскиот Давител. Во неколку наврати во следните години во кичевската околија ќе осамнат лешеви на средовечни жени убиени со сличен Modus operandi како оној со кој претходно биле одземени четири животи. Дали конечниот број на убиства е над шест или дури и десет и дали вистинскиот кривец слободно шета наоколу е тешко да се каже.

Виктор Карамарков наречен Шеќерко (!?) а потоа и Скопскиот Раскољников е единствениот со наводни литерарни мотиви во оваа тажна галерија на насилството. Како и книжевниот лик од Достоевски и Виктор користел секира за да убие а убивал и иста целна група, постари жени кои не можеле да се бранат...Но за разлика од Родион Романович, Шеќерко убил пет жени и се обидел да убие уште најмалку две, што значи дека посегнал по живот седум пати повеќе од несудениот правник од славната книга. Некогашен првенец на генерација во средно и јак студент, подоцнежен џанак и пропалица - Виктор испириран од Родион започнал да истражува неконвенционални начини за прибирање пари. Одбирајќи ги жртвите според возраста и животниот "стил" (осаменост), убиецот со здравствена книшка во рака се појавувал на врата на жртвите апелирајќи на нивниот мајчински инстинкт со приказна дека му требаат пари за операција на мајка си. Ако проценел дека жртвата е сама, Шеќерко влегувал и со неколку прецизни удари во главата ги ликвидирал жртвите. Потоа се претварал во Термит и собирал се` што има некаква вредност во живеалиштето на жртвата.
Уапсен е во Ноември 2009, после опсежна истрага а бил пронајден во некаков подрум во Ѓорче, тотално "ушлагиран" и неспособен да бега. Осуден бил на доживотен затвор.

Осмиот случај навлегува во водите на организираниот криминал и како таков можеби е на работ на релевантноста но вреди да се спомене поради невообичаеното орудије употребено за убиствата, (нај)славната автоматска пушка АК-47 или веројатно М-70 или друга варијанта на сеприсутниот сејач на смртта, Калашњиков. Имено на 3.Септември 2010, во скопската населба Аеродром во некаква биртија на иста маса седеле колеги по криминал, двајца од онаа и еден од оваа страна на законот, припадник на легализираната рекетарска служба позната како полиција. Во локалот влегол извесен Тони Денковски и испразнил најмалку три рамки во жртвите, по една за секој од убиените. Дали се работело за страв и несигурност или Тони само бил екстремно лош стрелец па морал да прибегне кон overkill не е познато. Се предал самиот следниот ден и подоцна бил упатен на доживотна робија.
Наводно се работело за должничко-доверителски односи во кои убиецот бил во улога на должник, наводно бил стар дилер и екс-колега на убиените, наводно бил само извршител, наводно бил уценет, наводно жртвите му се заканувале со ликвидација на семејството...премногу "наводно" а премалку "сигурно", како што често е случај во ваквиот вид на "уморства"...

Следат пар случаи кои се екстракт на битовиот елемент во својата пост-транзициона екстрема, сопружничките односи затруени со параноја кои често ги полнат страниците на црните хроники. На 9.Ноември 2014, во некое место наречено Кавадарци, се случувал развод помеѓу припадник на специјалните полициски сили, непопуларно познати како Алфи и неговата сопруга. Неколку дена по разводот, имењакот на претходниот убиец, Тони Станоев - веројатно разјадуван од сомнежи и гнев, отишол во домот на семејството на неговата тогаш веќе тазе екс-сопруга и со службениот пиштол ги застрелал нејзиниот татко, мајка и сестра а се обидел да убие и четврто лице. Може да се нагаѓа за причините за ваквиот епилог, но не е далеку од логиката да се претпостави дека убиецот ги сметал жртвите за одговорни за неговиот пропаднат брак.
Полицијата го пронашла и уапсила за неколку часа на мошне симболично место - градските гробишта...

Последниот, десетти случај на масовно или сериско убиство е скоро карбон-копија на претходното а се случило само две недели подоцна, на 24.Ноември 2014, во некое населено место Злетово со скромна разлика што убиецот бил професионален војник наместо полицаец. Драган Маноилов, прогонет од можноста за брачно неверство од страна на неговата сопруга - го напуштил работното место заедно со својата автоматска пушка, повторно роднина на АК-47 и со неа во настап на избезуменост и јарост одлучил да убива! Не можејќи да го лоцира наводно неверниот субјект, Драган одлучил дека самарот крепи повеќе трагика отколку магарето и отишол во домот на семејството на жена си, каде што после кратка расправија со рафална стрелба ги убил таткото и мајката на сопругата и чичкото на наводниот заводник на избраничката на неговото...па што и да имал наместо срце.
Незадоволен од "скорот" од три убиства и со сеуште незадоволена жед за крв, Драган отишол во заедничката куќа каде пребивал и братот на жена му. Но за среќа, овој пат целта се покажала жилава и во настанатата тепачка, несудениот леш успеал физички да го совлада манијакот и да му го одземе оружјето. Манијакот избегал и наредниот ден се обесил во кочина во Злетовската околија...

Во познатата екс-ју хорор комедија која се бавеше со темата на сериско убивање "Давитељ против давитеља" беше приметено дека град кој никогаш немал серијаш на своите улици - не може да се смета за метропола. Тој сомнителен услов за стекнување на урбано признание за метрополаштво засега го имаат Скопје, Охрид...
И неверојатното Кичево!

Битола нема аеродром...и нема сериски убиец.

Olympicunts

(By Roger Mortis, 277/157)
Неодамна завршија летните Олимписки игри, најголемиот спортски собир на планетата Земја и најголемиот повод за неповрзан рант околу врската помеѓу спортот и некои морбидни работи како идентификацијата со туѓи достигнувања. Рантот започна на друго место, но како што е правило, човек мора да ја надогради моменталната инспирација со нешто повеќе, неколку зборови плус во ова мрачно и заборавено катче...

Олимписките игри се интересен феномен поради многу работи, една од нив е играњето со перцепцијата на рајата. На пример, постојат спортови како мечувањето, толку неинтересни и секогаш со повеќе такмичари отколку гледачи...што е смешно.
Некакви ликови во бело со маски на глава со кои личат на Мува се тетерават бодејќи се со парче жица. Тука е и пукањето во глинени гулаби со сачмарка (да, има и такво нешто на олимпијадата), борењето и стрелаштвото каде што лица кои неодоливо асоцираат на гикови и нердови, дебели и несмасни, пукаат од тешко модифицирани малокалибарски оружја во мета а на глава носат граничници за очите како кај товарните коњи, разни визуелни помагала и оставаат општ впечаток на неразблажен моронизам. Стрелаштовото има допирна точка со ракување и употреба на огнено оружје колку и возењето скутер со трчањето.

Да не го заборавиме и неговото величество, кралот на досадата меѓу спортовите и царот на монотонијата - Велосипедизмот кој е толку досаден што заслужува свој сопствен рант и бантер...

Но ниту еден спорт со својата дебилана не може да го надмине Ватерполото.
Јасно е дека тоа постои само за масата во одредена земја да се осети на момент значајно преку фактот за `освојување на медал на нашите`. Во случајов, најчесто четници, усташи или жабари. Или маџари. Не се сомневам дека го имаат измислено богати англиски педери од некој расадник на истополова атракција познат како `подготвително училиште`, но ете, плодно тло си нашло на тажниот Балкан...

Надвор од таа намена, ватерполото не постои. Толку е досадно, глупаво и беспотребно што не е ниту смешно.
Освен очигледната хомоеротска ситуација со куп голи мажи кои се држат за задник или за нозе во базен - тука е и задолжителното мафтање со раце пред голот, истите ама баш истите покрети во секој напад и општото отсуство за прикажување на било каква физичка интелигенција или скраја да е, креативност.
И колку треба да биде рандом домољуб ненормален за да го гледа тоа само затоа што `неговите` ќе освојат медал?! Да гледа куп голи издепилирани мажи како се држат за гениталии? Но во ред, хомоеротизмот и национализмот имаат многу повеќе заедничко отколку што просечен домољуб би сакал да признае.

Плукање во вис или фрлање на клозетска шоља во далечина би биле далеку поинтересни спортови, само кога олимпискиот комитет би имал слух да воведе уште пар дисциплини кои никого нема да го интересираат надвор од `медал каунтот` и домољубното лудило.

Микронезиска сага

(By Roger Mortis, 276/156)
Птиците, иако убави створења - имаат потреба да серат. Но понекогаш нивната Клоака е медиум преку кој во погон се ставаат тркалата на историјата, се испишуваат нечуени драми и се снимаат досадни мјузикли.

И така (да употребам еден одамна чуен израз) птиците-серици со милиони години се празнеле над едно неугледно парче земја во далечната Микронезија...а тоа парче земја во еден даден момент припаѓало на куќата на Хоенцолерните.

Има нешто кортомалтезијанско, квази-магично, необјасниво шармантно во постоењето на некогашните царски германски колонијални поседи. Обично места кои никој не ги посакувал како колонијални трофеи како Германска (Папуа) Нова Гвинеја, место кое и ден денес никој не го сака, Того(ланд), Дојче Камерун, Цинг Тао (несудениот ривал на Хонг Конг), Тангањика, Руанда, Самоа...и веројатно круната на кајзеровата Империја - неверојатниот остров Науру во веќе споменатата Микронезија, во југозападниот Пацифик.

Но германската `раса` е позната како вредна и паметна, исто како и германските овчари, па така забеганите колонисти на тој забатален остров на кој карпите се наоѓале под километарски наслаги од петрифицирани птичји гомна (Гуано) - приметиле дека гомната од Галеби, Албатроси, Корморани и остали морски бештии содржат фосфати со азотни и калиумови примеси кои биле барани како суво злато на светскиот пазар на ѓубрива.
Земјоделието отсекогаш било гладно за квалитетни ѓубрива, во случајов природни - и така малечкото Науру било на пат да стане најдрагоцен колонијален посед на Немачка. Иако е околу милион пати помал од Тангањика да речеме. Но големината никогаш не била се`. Освен големината на маларичните комарци кои биле најјак адут на таа африканска територија окупирана од исончани Баварци.

Островот некогаш...

И зошто е битен некаков си Науру?
Затоа што е единствена земја која доживеала целосен еколошки колапс и денес е буквално физички уништена и скоро непогодна за човечка хабитација.
И затоа што како мала територија со малку население и релативно straight forward историја е совршен терен за утврдување на крајните последици од делувањето на извесен доминантен економски модел во денешно време.

Експлоатацијата на Гуано продолжила и за време на британската, јапонската и австралиската колонијална власт. Домородното население воопшто не било заинтересирано за птичји гомна туку си се бавело со традиционалните форми на економски живот. Но, во кобната 1968 година, Науру добива независност и станувајќи најмалата меѓународно призната држава после Ватикан, со своите два-тринаесет илјади жители (половина од популацијата на велеградот Кичево на пример) и сеуште значителни наслаги на гомна - слободољубивиот и државотворен народ на оваа република - се оддава на копање Гуано како да нема утре. И до осумдесеттите години од 20-от век, Науру, благодарејќи на скромната популација и нескромната експлоатација на гомна - станува земја со втор најголем БДП по глава на жител - во светот !

Но природните ресурси ја имаат таа кобна навика да бидат ограничени. А на остров со големина на кутија кибрит, и покрај милионите години на птичјо празнење на цревата - Гуаното морало еден ден да биде исрпено. И така и биднало - фосфатните наслаги биле буквално ископани до оголување на карпите, менувајќи го и самиот рељеф на островот!
Несреќата никогаш не доаѓа сама па така изменетата биосфера која со Еони била градена на ова мало валкано парче земја - предизвикала климатска пустош бидејќи немало што да ги брани кутрите науруанци (или како и да се нарекуваат) од ветриштата и јакото сонце. Штета што никој не им кажал дека дрва не растат на камен и дека ридовите не се купуваат со долари.

и денес...

Сепак најголем даун биле створените навики на популацијата. Живеејќи на висока нога, потонати во конзумеристичко бунило, ненавикнати на наглата промена во стандардот створена преку една до две генерации - рајата почнала да пати од болести на Првиот свет, масовно, цело село заболува од дијабетес со што ја добива нималку ласкавата титула `Престолнина на шеќерната болест`, алкохолизмот зазема драматични размери, депресијата коси а просечната дебелина на популацијата скоро се удвојува од времето од пред независноста и веќе погаѓате - тоа се денес најдебелите луѓе на планетата...

Ако науријанците нешто научиле од нивните капиталистички колонијални господари - тоа е претприемачкиот дух! Микронезиските псевдо-Јапи и тајкуни во спрега со локалните политичари се впуштиле во изнаоѓање на излез од кризата. А тој се наоѓал каде ако не во - инвестирањето...и така прватно-државниот фонд кој располагал со најголем дел од девизите се впуштил во серија инвестиции кои требало да донесат спас.

Инвестицијата во авио-сообраќај се покажала како неуспешна. Претприемачите набавиле девет (!?) Боинзи 737 но заборавиле да проверат колкав е долетот на овој вид на летала. Папуа се наоѓала на крајниот лимит на долетот а Австралија, главната цел - сосема надвор од него!
Откако пропаднала таа инвестиција, се преминало кон легална војна пред меѓународните судови поради австралиското копање на гомна пред независноста. Тука науранците се покажале малку поспретни и искамчиле неколку милиони отштета во почетокот на деведесеттите години. Мечка страв, Науру нестрав - осоколени од овој успех, капиталистите од овој остров се впуштиле во нова авантура. Признавање на Тајван во замена за пари!
Ви звучи познато? Знам...знам...

Најмувањето на брод за крстарење и отварањето на крузерска линија на овој веќе визуелно мизерен остров со забележливо отсуство на бисерен песок и светлоплаво лагуни - било потфат рамен на економски суицид. Туристите сакаат призори како од рекламите. Дистопискиот туризам е сепак, ствар на иднината.

Следело финансирањето на некој несфатен лондонски уметник кој имал замисла за Мјузикл кој ќе го надмине самиот Ендру Лојд Вебер и стократно ќе ја врати инвестицијата. `Леонардо, приказна за љубовта` од некои си Грег и Томи Милер кои пронашле неочекувани мецени, било музичко-сценско дело кое требало да ја опише љубовта помеѓу Да Винчи и...па да, Мона Лиза. Милионите долари вложени во ова дело завршиле со наголемиот флоп во историјата на Вестендската сцена. На премиерата луѓето буквално заспивале па дури и оние со подарени билети си заминувале на сред изведба!

Следна станица - создавање на оф-шор дестинација за сомнителен капитал. Оваа генијална замисла навистина привлекла интерес, пред се` од транзиционите руски и украински мафијаши via Руската централна банка (!) но не е познато колкав процент од тие средства завршил кај науријанците...

Нескротливниот дух на дијабетичарите имал уште еден ас во ракавот. Имено, поради крајно дискриминаторската политика на австралиските власти кон нелегални мигранти - плашејќи се дури и да отвори детенциски логори на `своја` територија, огромната, континентално масивна и слабо населена Австралија преку нејзините политичари - го изнајмува микроскопското Науру како место на кое ќе гради привремени логори и затвори за мигранти. За соодветна надокната секако, доволна за секој од некои 10.000 преостанати жители да купи барем по едно чоколатце неделно...

На крај, после еден куп промашени инвестиции од кои повеќето се граничеле со лудило, а многу дебело ја преминале таа невидлива граница, претприемачкиот дух на рајата спласнал, повикани биле ОН да дадат некој долар за да се избегне појава на глад и епидемии...

А кој умира последен ако не желбата за богатење?
Науруанските политичари во 2015. година стапиле во контакт со јапонската вселенска агенција со цел да бидат изнајмени како место од кое ќе бидат лансирани јапонските сателити во вселената поради наводно подобрата локација за таква намена во Науру во споредба со било кој од јапонските острови...

Тука некаде би ставил крај на оваа неважна приказничка од една од најневажните земји на светот. Тотална економска, социјална, демографска, еколошка и здравствена катаклизма со само еден пат напред - а тоа е релокација на сите жители од голиот остров. Науру ќе ја има честа да биде првото парче земја кое било буквално уништено од страна на етатизмот во историјата.
СССР ја имаше таа среќа да биде поголем од самата руска глупавост па Аралското море, Припјат и Семипалатинск беа само епизоди. Парагвај во времето на војната на Тројната алијанса и секако Камбоџа со Пол Пот се другите драматични примери.

Трпение, кажува народната `мудрост`. И денешна Европа има сличен пример на опустошување.
Постои само една земја во која има поалчна, понеписмена и поподложна на делузии раја на планетата.
Да, тоа е Хунзистан.

Само што Хунзистан нема птичји гомна.
А нема ни море...

Крв, земја и естроген

(By Roger Mortis, 275/155)
Паралелно со програмата за стварање на прототипот на балканскиот алфа-мажјак кој со својата плодност требаше да го спречи изумирањето на балканските етноси во новиот 22.век - во тек беше и стварање на прототип на балканската женка која треба да го врати сјајот на старата женска забраденост, покорност и плодност.
Програмата предвидуваше и такви ситни детали како што е миењето на нозете на свекорот.

Бихевиористичкиот психолог : `Госпоѓо, кој момент од вашиот живот ве дефинираше дека сте жена во права смисла на зборот?``Постоеше ли момент кога си рековте Да, тоа е тоа, вака постапува една права жена! `Дали права жена се раѓа или тоа се станува со тек на време?

(Жената знаеше да зборува само на латиница, во Ариел.)

Репликантката : `Izvinete neznam da zboruvam na kirilica, ama blagodaram sto se obrativte na kulturen nacin oti toa e retkos`, bar kaj mazite od naseto maalo.
Paaaa........jaska otsekogas znaev deka sum zensko oti tatkomi na mala vozras` pocna da me uci deka treba dago slusam nego i da ne dozvoluvam nikoas da pokaci ton namene oti stom pokaci znaci e nervozen i sum napravila nesto sto ne treba. Znaci takov moment ne postoese no go svativ so tek na vreme koga majkami pocna da me ostava sama dase grizam za kukjata, a toa bese koga napolniv 6 godini i stanaf zrela za vo zabaviste. E sega ednas koga napolniv 12 mislev deka umiram oti pocnav da krvaram pa togas majkami mi kaza deka ustvari sum stanala veke prava zena ama nesum sigurna, jas mislam deka zenata se ragja takva ponekoas prava, ponekoas kriva. Eve imam komsika sto ima problem so kicmata od ragjanje pa ne e mnogu prava zena, ama zatoa e mnogu dobra i epten domakinka pa mazoti go zanemaruva nedostatokot.`

Бихевиористичкиот психолог : `Знаеме дека терминот е комплексен и тешко дека некогаш целосно ќе биде опишан и доловен, но кои се, според вас, некои од поглавните, повпечатливите карактеристики кои ја одвојуваат правата жена од клетите растурикуќи?`

Репликантката : Najubavo e zenata koga ke ja taksaat uste od mala. Taka taa raste znaejki za kogo e vetena i nema setanje levo-desno oti sledi kjotek. Mene me ucele deka stramota e zenata da zagleduva mazi ama pa pusto oko ne bira kogo da pusti pred vidik hehe pa zatoa samo ke si navednes glava i si kjutis.
Koga ce se omazis stanuvas svesna za vrednostite na familijata. Doma mora da ima gotvena hrana, znaci nautro se przat lepcinja so sirence za decata, pa mandzice za rucek nekoe ili so kolbavce mrsnicko hehe i za vecera nesto polesno so salatice i rakiice za poarno dase vari hranata. Deserti pravime so mlekoto sto go nosi tatkomi sekoja nedela, em svezi, em vkusni. Mene mi e merak mazotmi sekogas da e cist i namirisan, pa mu gi peram corapite sekoj den oti se zali deka mu mirisale koga se soblekuval kaj narod, a neznam sto pravi po narod koga on na gradiliste raboti ama nema vrska sigurno kaj drugari sedi oti taka grupa mazi ne pazat kako sedat, pa si idat doma so stutkani alista i iskapani od pienjeto. Ama mora da se pere sto da pravis. Nekogas i nokti mu secam sirotiot e premnogu umoren od rabota, pa sto da ne. Togas si pusta dokumentarci so Tito i se sekjava na Jugoslavija, vika mnogu ubavo bilo...a jaska nepamtam, mala sum bila.
Rasturikukjite ne zasluzuvaat ni da se spomenat. Strasno kako ne se sramat deka ke gi vidat so drug maz, a tie mazeni. Imaat seksualni odnosi uste nemazeni i so po dvajca trojca pa posle mazot ja zema projdena i ne mislat deka ce treba da mu kaze na deteto deka majkamu bila so nekogo i deteto ce si ima traumi. Sto ako posle go sretne toj cicko na ulica?

Бихевиористичкиот психолог : `Е сега, кога веќе отприлика се запознавме со некои основни карактеристики на вистинската жена...што е праф маш според вас, каков треба да биде избраникот на вашето срце, или изборот на стројниците?`

Репликантката : Praf mas e mojot mas! Znaci mazot treba da se pocituva i ceni sekogas, pa duri i koga gresi. Tatkomi vika deka mazot nikogas ne gresi tuku samo deka nosi odluki sto ne se tolku pravilni ama se sepak popravilni od tie na zenata. Mazot treba doma da se trudi sekogas trpezata da e polna i sekako - da ima za pivce za nego vo sekoe vreme, a toa sto ke ostane e za zenata da si kupi gakji i sminka za da ne mu izgleda grda ko pes. Mene mi se mnogu simpaticni mazi so mesinja oti taka se znae deka zenata go cuva doma i toa odma dava slika zanea deka e domakinka.
Druga odlika na praf mas e da ne pokazuva emocii oti emociite se za putki ko sto vika mojov hehe. Mazot treba da e stolbot na kukata i moze da e emotiven samo koga ce igra negoviot tim ili koga deca ce mu ja izgrebat kolata nadvor. Taka nervozen smee i da ja udri zenata ako proba da mu dava soveti oti taa nema pravo da muse mesa vo nesto vo koe toj e ekspert, a toa se site oblasti. Vaka fizicki mnogu privlecno deluva maz so nakit, odnosno nekoe lance so sentimentalna vrednos` sto ja pokazuva negovata imotna strana, a so toa i go privlekuva zenskiot pol oti taka znaat deka e sposoben da rani familija, prsten e plus. Posebno e sehi koga prstenot e burma na maloto prste na koe ima golem nokt. Povremeno ceskanje jajca i zadnik e mnogu jako. Smrdliva corapa e uste eden znak na praf mas. Znaci toj maz laci dovolno testosteron i pot, a so samoto toa i otvara povekje rabota za perenje na zenata - sto e odlika na sekoj praf mas.

Бихевиористичкиот психолог : `Кога сме кај мажите, кој е клучот за освојување и задржување на еден маж? Шта би рекли и коју поруку послали на сите овие девојчиња кои веќе се спремни за мажење, бидејќи во времето кога се знаел ред и поредок немало полуматура ами се прибирал чеиз. Помогни им на своите млади сонароднички да освојат некое грубо и крваво машко срце!`

(Subjektot odnenadez pocnuva da zboruva na kirilica)

Репликантката : `Ееееее децата сега незнаат што значи да се биде домаќинка, сопруга и мајка истовремено. Лесно им е да ги остават децата кај родителите и после мерат улици...ама секоја жена треба да знае дека патот до машкото срце не е така лесен и треба да се потрудиме малку. А нели викаат дека патот е низ стомакот.
Значи домаќинката треба на својот Стопан да му спреми убаво јадење и пиење, да го испере и облече и да му дава секогаш кога ќе побара. Не е срамота тоа кога сте во брак, така да си знаете.
А за носенје Чеиз...па да, пожелно е да си носат оти страмота е невеста со празни раце да оди кај мажот, што вика свекрвами со путката во раце само хехе. Значи барем ќебенце некое, миленце, по некој прстен за мама и тате за боже поможи, нешто накитче да се продаде за црни денови, шаторско крило...а стари фотографии никако да се носат во новиот дом.
Животот на жената почнува по мажачката и дотогашниот не се важи.`

Бихевиористичкиот психолог : `Каков е типичниот ден на една права жена, што прави таа за да ги задоволи потребите на сопругот, свекорот, деците и ближа и даља родбина?`

Репликантката : `Епа секоја жена си има рутина. Јаска значи обично станувам накај 05:30 да згрејам вода за алиштата. Преку зима понекогаш користиме и бојлер а вака во лето ја грееме на сонце оти мажотми вика да сме поикономични, па дури се топли водата ја спремам запршката за ручекот. Многу е убаво наутро кога мириса на запршка оти така се знае која станала најрано во комшилукот и се фатила за работа.
Стопанот и децата ги будам во 06:30 со спремен доручек и после ги испраќам на работа и нашколо.
Така дури да дојдат децата до 12:00 си средувам нискуќа, пазарам по нешто, си седнуваме со комшиките да си размениме рецепти и по некоја дешавка од сериите...аман изумревне веќе какви пусти судбини ги снаоѓале оние Турчинкине, многу потресно. Викаат по вистински настани била снимана серијата, загреота значи.
После ги средувам децата и го спремам ручекот. Ја подгревам запршката и го додавам остатокот, па штом дојде мажотми околу 17:00 сите јадеме, инаку вака не смееме оти не е убаво да се руча без главата на фамилијата. Некогаш им давам на децата да поткаснат ако се многу гладни ама ретко тоа. Навечер, дал Господ, се милуваме со мажот кога можеме...тој често е уморен ама разбирливо е, а роднините никако не чинат. Праф маш не ја дава жената по роднини оти знае дека и тие се прави мажи и може да им текне да и направат срамни работи. Свекорот, старо пувало само занога ќе те фати и готов е, па немам многу маки сонего, а онај братму какво ѓубре е му реков милиција ќе му викам ако ми ја потфаќа сукњата дури месам...значи многу мразам во баница да ми се мешаат.`

Бихевиористичкиот психолог : `Да прокоментираме околу физичкиот изглед, бидејќи без тоа сликата не би била комплетна. Дали правата жена треба да се грижи за својата појава, и какви совети би им дале на жените за да ги упатите по сокакот кој води до брачна среќа, прекрасни гоблени и миленца над телевизор?`

Репликантката : `За гоблени и миленца прво е многу битно да се има мираз. Значи жена без мираз не се праќа кај мажот оти тоа е многу срамота и кажува дека потекнува од недомаќинско семејство каде не се ни труделе да овозможат попристоен, да не речам побогат живот. Мене дома ме учеа да везам уште од осум годинки и многу сум срекна што првиот гоблен ми беше Тито на коњ во Дрвар. Добив и награда тогаш, книга...ама не успеав да ја прочитам до ден денешен!`

`Мојот маж е крупен, бабачко што викаме кајнас и мене тоа многу ми се свиѓа оти тоа е знак на сила...па мешето, рацете...тоа е многу битно да е крупно. Наш маш не е маш ако нема тетоважа од војска или барем со Исус нешто, крст ова она, сонцето на Кутлеш или имињата на бифши девојки. Дебели прсти и нокти се задолжителни...што подебели и подолги ноктите - тоа повреден мажот, значи работи и придонесува за дома. Прстење и ланчиња се исто добредојдени од очигледни причини. Праф маш косата ја носи во една од трите флизури : тетратка, џигерица или футбалерка.

Бихевиористичкиот психолог : `Толку се прашањата, ако имате да додадете некоја своја забелешка во однос на правата жена, домаќинка, родител која што на своите гради ја носи иднината на овој регион?`

Репликантката : `Хихихи па нема што веке да се додава. Ако е за арно и многу е кажано. Е сега сметам дека правата жена треба да биде скромна во муабетите и да дозволи делата да зборуваат за неа. Ама еве на крај да им порачам на жените да не посегнуваат по проституција, дроги и лошо друштво... значи секоја што не спие со мажот и само со мажот, треба да си ја чукне главата малку што прави со себе и како децата и родбината ќе гледаат на неа...Само така ке се спаси човештвото од блудниот пат по кој има тргнато.
Поздрав до вашата емисија и сите што ке ме читаат хехе.`

Очигледно подгрбавен под овој наплив на интегритет и естроген, психологот полека се упати во Центарот, да ги однесе резултатите на анализа. Така замислен, не ја ни примети погребната поворка која се движеше по патот во близина на Центарот. А таму, во ефтиниот сандак лежеше уште еден потомок на славните раси кои беа пред изумирање.
Природата очигледно најавуваше фајронт за популацијата на полуостровот.

Табу 2.0

(By Roger Mortis, 274/154)
Многу навидум јасни ситуации никогаш не успеав да ги распоредам во соодветен фолдер во мозокот а една од тие е и онаа во која болестите кај луѓето, во случајов ексклузивно кај мажите - се сметаат за нешто срамно и поради некаква причина, состојба која предизвикува потсмевање.

Се разбира, муабетот е за последното табу на машката популација, поимот од кој се тресат коски и поради кој се бара утеха во Етанолот и несмасно насочената агресија, the problem that dare not speaks it`s name, апсолутот на стравот и ужасот - Импотенцијата!

За поентата на овој рант крајно се неважни причините и последиците, класификациите за тоа за каква болест станува збор и начините со кои мажите се носат со еден таков проблем.
Интересно е нешто друго а тоа е што оваа болест како поим има стекнато право на граѓанство и смее да се користи во навредлива конотација па дури и со цел да се испровоцира рандом лик, многу често од страна на женската раја. Уште повеќе лишено од логика е кога се користи од страна на машка раја...

Никој, ако не ги сметаме психопатите и социопатите, не би се потсмевал на слеп човек или на човек без нога. На маларичен или туберколозен? Не верувам. Деменција и Алцхајмер? Сифилис можеби? Тешко...Без евентуално рандом листање на медицинска енциклопедија во која би се пронашле болести кои кај некого би предизвикале потсмев, не сум сигурен дека такво нешто како комична болест може да постои.

Дали причината е неизбежната сексуалната конотација, дали и покрај површинската `еманципација` на населението и користењето на смартфони и слична електро-егзотерија која има процесорска моќ да ја посрами сметачката машинерија на НАСА за вселенската програма Аполо за пат на месечината - имаме само силна делузијата на еманципација и прогресивност зад која се крие вековна затупеност и која само чека некој малку да загребе под површина...кој би можел да знае...

Тука е и традицијата на машка трпеливост и перцепцијата на мажите како битија помалку осетливи на болка, па така разни воени ветерани со унштени тела и психа, разни жртви на несреќи на работно место или пак само на `обични` болести како гниење на вилица - морале низ вековите да `стиснат заби` (ако останале воопшто за стискање) и својата болка да ја закопаат некаде помеѓу испрекинатиот немирен сон и плачењето на седмото бебе...

А и не е важно во крајна линија. Болест е болест и во никакви околности не би смеело да биде предмет на исмевање и пакост. Барем не за лица кои се сметаат себеси за нешто повеќе од средновековна енклава во годината 2016.

`Еј брат слушнав дека Митре не можел да види бела мачка пред него, ќор бил скроз, абе слеп, така од раѓање знаеш...земај мобилниот ако се акне од некоја греда ќе биде јако...`
Дебилно?
Дебилно...

Рант за Кичево

(By Roger Mortis, 273/153)
За да се доживее ново и драматично искуство не е секогаш нужно да се патува надалеку.
И локалните краишта во себе кријат неистражени и непознати територии кои знаат да го фрапираат патникот-намерник.

Една таква територија е позната под името Кичево.
Земјата Кичево ми остави силен впечаток.
На влезот на таа мистериозна земја има неколку силоси за жито кои се надвиснуваат над ова населено место како Кришту Редентор над Рио. Сите две ленти по главната (и единствена) улица се маестрално проектирани во вид на права линија. Од лева а богами и од десна страна има згради, некои со по четири а има и такви со по пет ката!

Околу приземјата на зградите се забележуваат исцепени дрва за огрев што упатува на помисла дека таму живее вреден и чесен народ. Некаде околу градската автобуска станица порано имаше семафори, но во поново време тоа технолошко чудо кое ги збунуваше локалните жители беше исфрлено и заменето на кружен тек...кој уште повеќе ги збуни локалните жители.

Постарите лица во лимените биртии на автобуската носеа пресечени ракометни топки на главата. Не знам од каде потекнува тој обичај и дали е тоа резултат на нивната локална религија или се работи за некаква нова мода.
И така човек се движи по тоа место и се прашува дали постои нешто невообичаено...кога таму, настрана од погледите, на парче шина си седи главната туристичка атракција - локомотива со големина на Југо и пар вагончиња. Своевремено, кога ликови со фесови го донеле тоа нешто во градот - сигурно на рајата им бил направен впечаток кој денес би го оставило слетување на вселенски брод. Подоцна системот на тесни шини бил заменет со систем на широки шини, за време на владеењето на ликови со петокраки на главите и вовчето наречено Ќиро останало без работа...

Кога сме кај вселенски бродови, над и околу Кичево е забележана постојана НЛО активност за која понекогаш известуваат локалните и национални медиуми но повеќето такви инциденти остануваат во рамките на месниот фолклор. Се претпоставува дека во 1947 година во околијата навистина слетал вселенски брод. А тоа не е случајност, впрочем поимот Кичево се состои од шест букви, исто како и Розвел! А тоа не може да биде случајност. Друга сличност со Розвел е таа што во Кичево било предвидено снимање на тинејџ серија наречена `Kercove High` која требало да биде овдешен пандан на американските серии кои имаа чудно влијание врз младата популација во неславните деведесетти.

Ако некогаш патот ве однесе низ ова живописно и нималку интересно место - застанете и прошетајте, пружете му шанса на овој европски бисер на досадата и монотонијата да допре до вашето срце. Никогаш не се знае, и Лас Вегас некогаш бил само пар салуни, пар корали, еден бордел и една бензинска на сред пустелија. Така и Кичево може да прерасне во нешто значајно. А во тој случај, ако го посетите местото, еден ден на вашите правнуци гордо ќе им расправате - `да, јас сум бил во Кичево!!!`

Комшилук

(By Roger Mortis, 272/152)
Бесмртните Монти Пајтон во својата позната нумера The Galaxy song на духовит начин зборуваат за ништожноста на човекот во огромната, темна и студена вселена. Сепак една сатирична песна тешко може да го долови местото на човекот во вселената. А човекот како човек - си ја поделил бесконечноста за да може подобро да ја разбере.

Како што знаеме уште од деновите на оскудниот и грозоморен образовен систем - земјата е трета планета по ред во Сончевиот систем кој до скоро се состоеше од девет а денес од осум планети, после дисквалификацијата на далечниот Плутон од екипата. Тука веќе ја достигнуваме границата на сознанијата добиени преку медиумот на монотон глас на рандом даскал и одиме понатаму.
Сончевиот систем се протега на некои педесетина Астрономски единици (една астрономска единица е далечината помеѓу Сонцето и Земјата или 150 милиони километри) што му доаѓа отприлика 7,5 милијарди километри, горе-долу.
Напуштајќи го сончевиот систем ги оставаме километрите на раат бидејќи не вршат повеќе работа и се префрламе на Светлосни години (растојание кое светлината го поминува за една година). Парсеците ги оставаме на астрономите.

Нашиот скромен Сончев систем бил само дел од облак на ѕвезди и најмалку 200 други сончеви системи со големина од околу 30 светлосни години. Тоа е нашето малку подалечно соседство.
Облакот од своја страна бил дел од Локалниот меур со разни облаци од звезди/сончеви системи над некои 800 светлосни години. Збир од повеќе локални меури сочинувал појас од меури наречен Гулдов појас и се протегал на барем 3000 светлосни години.

Понатаму доаѓаме до Орион гранката како збир на меури и појаси со големина од 10.000 светлосни години и како составен дел од галаксијата Млечен пат, скромна галаксија од 100.000 светлосни години. Заедно со неколку галаксии кои гравитирале кон неа сочинувале подгрупа на галаксии низ 2,7 милиони светлосни години.
Таа подгрупа била дел од група на 54 галаксии во распон од 10 милиони светлосни години познати како Локална група.
Повеќе локални групи сочинувале Кластер на галаксии, ние сме биле во Девица кластерот (преку 1500 галаксии низ 54 милиони светлосни години) кој пак бил дел од Девица Суперкластерот кој од своја страна бил собир на кластери на групи на галаксии и имал барем 100 кластери со галаксии низ своите грубо земено, 120 милиони светлосни години...

Девица суперкластерот бил составен дел од Ланикеа мегакластерот, кој се состоел од мноштво суперкластери и имал барем 100.000 галаксии низ него распространети низ 520 милиони светлосни години.
Ланикеа е последна поделба, како составен дел на Универзумот, барем оној за кој се претпоставува дека му е позната формата и големината низ 13,8 милијарди светлосни години а во својот состав содржи над 100 милијарди галаксии како дел од целосниот универзум.

А тој од своја страна може да е само еден од трилионите постоечки универзуми...

Ако на просторот се додаде и времето (а поинаку и не може) тогаш доаѓаме до најмалку четири милијарди години перипетии, подударности и коинциденции само на Земјата и во нашиот Сончев систем кои резултирале со појавата на живот и на крај секако - Човекот, сосема нова појава со неговите 200.000 години постоење.

Не знам за вас но мене ваквите информации не ми делуваат депресивно ниту пак ме прават да се чувствувам ништожен. Напротив, сите ние сме екстремно ретка ситуација во Универзумот и можеби е крајно време да се откажеме како врста од тривијалностите кои доминираат низ кратковечниот престој на секоја единка во оваа реалност. Јасно е дека тоа е невозможно и само се надевам, дури би рекол дека навивам да не бидеме единствена самосвесна врста во Универзумот бидејќи тоа би било, да го парафразираме Карл Саган - навистина ненормално трошење на простор.

Не, најсериозно...се надевам дека Митре од Ресен не е највисоката форма на живот во Универзумот.