Ајс Ајс Бејби

(By Roger Mortis, 283/163)
Скоро никој не се обидуваше да биде пристоен, let alone ожалостен.
Пиејќи шприцер и ждерејќи грав со колбаси, собраната популација како да не можеше да се одвои од секојдневната приглупава атмосфера, од секојдневното однесување макар на два часа и да го испрати покојникот како што треба.
А покојникот...не беше особено добра особа но не беше ниту особено лоша.
Работејќи во библиотека целиот работен век - и немаше особено голем број на пријатели. Се чинеше дека никој и не го забележуваше.

Ако се има предвид дека една од омилените книги на покојникот беше "Невидливиот човек" од Херберт Џорџ Велс - тогаш би можеле да се впуштиме и во кратка аматерска и сосема бесцелмна психоанализа околу проекцијата на особините од својот живот врз вкусовите и ставовите кои човек ги има...но овој блог не е погодно место за такво нешто бидејќи и самиот е невидлив низ виртуелните пространства.
Библиотекарот некако ја забележуваше таа книга низ полиците почесто од останатите и секогаш ја бришеше прашината и влагата од неа. Можеби му беше мило што некој, некогаш се сетил да напише книга и за невидливите луѓе кои се значително малцинство во светот. Точниот број е непознат но секако ги има повеќе од оние кои се идентификуваат како бразилци да речеме.

А се` започна така наивно.
Снегот, кој паѓаше цели 79 минути беше доволен за да дотраениот кров на библиотеката пропадне под тежината на сите 16цм кои паднаа дотогаш. Библиотекарот беше сам на смена и како таков испадна единствена жртва на овој несреќен сплет на околности. Една греда го удри по глава, го раскрвави и го патосира за подот.
Докторот кој дојде да ја завери смртта и да потпише посмртница, чешајќи се во задникот и баздејќи на ракија бараше пенкало низ џеповите. Од нив на светло на денот излегоа сметка за телефон, партиска книшка, список за пазарење и привезок за клучеви со еректиран пенис. Пенкало ни за лек.

Но тоа беше најмал проблем и низ рушевините на библиотеката набрзина се најде пенкало.
А где је печат?
За печат, сепак мораше да се оди до болница а патот беше подмрзнат.
После тричасовна голгота, лекарот сепак стигна до болницата и официјално го прогласи библиотекарот за покојник. Што се однесуваше до државата, библиотекарот беше покоен.

Сандакот веќе беше спуштен а рајата нервозно гледаше кој на часовник кој на мобилниот и се прашуваше уште колку ќе мораат да стојат на ладното. Како стар ерген, библиотекарот не беше особено внимателен кон својата гардероба. Без женска рака во куќа, знаеше сам да сошие дополнителен џеб на палтото или на панталоните, за секој нов гаџет кој излегуваше на пазарот.
А еден таков, имено ефтин кинески смартфон ќе одигра драматична улога во оваа бизарна приказна.

На овој свет секогаш има лица необавестени за нечија смрт па така некое такво лице некаде, го заврте бројот на библиотекарот во тој момент.
Одеднаш, од сандакот почнаа да одекнуваат звуците на рингтонот оние на легендарниот хип-хоп артист Ванила Ајс, "Ајс, ајс бејби, тарадам тарадам тарадам там там Ајс, ајс бејби".
Рајата ненавикната на вакви ситуации почна панично да бега наоколу, некои попаѓаа во за нив непредвидените дупки за сандаци, некои се криеја зад мермерните спомен плочи а трети беа смрзнати на самото место.
Тогаш, уште еден звук се пронесе низ етерот, звукот на удирање во дрво.
Библиотекарот сепак, и покрај упорноста на државните органи да го прогласат за леш, не беше мртов.

Со звуците на ЕмСи Хамер, библиотекарот беше изваден од страна на присебните гробари кои го отворија покровот. Соземајќи се, почна со неверица да гледа наоколу обидувајќи се да сфати како се нашол во дупка и што значат сите тие крстови и раја со изкривени лица наоколу.
"Конечно, ден за паметење!" - се јави оптимистичната страна на мозокот на екс-покојникот.

"Кент тач дис, на на на на, тадам, тадааам, кент тач дис."

Исчезнувањето на Македонски Брод

(By Roger Mortis, 282/162)
Југослав и Персида одамна планираа да ги посетат своите роднини во "стари крај".
Иако животот во Инголштат ги беше навикнал на некои поинакви стандарди сепак кај нив остана онаа носталгичка нишка која емотивно ги поврзуваше со местото од кое потекнуваа, нешто како своевидена папочна врвка која го поврзувала телото при астрална проекција.

И така, Југо и Перса, на крилата на носталгијата и нискобуџетната авиокомпанија пристигнаа во Скопје откаде што се упатија кон локацијата на која живееле нивните претци, на едно место прилично далеку од било какво море па дури и езеро.
Но кога автомобилот застана на соодветната локација внесена во ГПС уредот, Југо и Перса не можеа да видат никаков град. Немаше згради, куќи, пци по улиците, стојадини со кука за влечење приколка...немаше ништо !

Изненадени од тоа, нашите јунаци логично претпоставија дека се работи за квар на ГПС уредот во автомобилот. Во дијаспорските умови се роди следната логична мисла, а тоа е да ја проверат локацијата со помош на своите смартфони опремени со ГПС софтвер. Кога смартфонот на Перса покажа исто што и уредот во рент-а-кар возилото, полека но сигурно паранојата почна да се вовлекува во нејзиниот мочен меур.
Празнејќи го својот позади едно дрво, Југо се обиде да стави крај на дилемата преку неговиот телефон. Но и по трет пат, локацијата беше таа. Освен ако сателитите не излегле од геостационарната орбите со цел да попречат на Југо и Перса да го најдат Градот.
Не, тоа сепак не беше случај.
Крајно збунети, во некакво бунило - Југо и Перса почнаа да се движат наоколу по рељефот. Ветрот кој ги нишаше тревите и трњето наоколу како да носеше со себе страв, како да придодаваше на паничната состојба.

Што сега?
Југо и Перса набрзина одлучија да се вратат во Скопје и да преноќат. Се стемнуваше, а планираната вечера во домот на роднините и спиењето во куќата пред која како мали деца си играа во калта сега беше само далечен спомен.
Враќајки се назад, застанаа на една бензинска станица да наполнат гориво. Сеуште во шок, почнаа да се распрашуваат меѓу вработените дали знаат како се стигнува во Македонски Брод.
Но ниту еден од вработените немаше слушнато за такво место.
Тоа само уште повеќе го потенцираше шокот. Што, зарем Југо и Перса имаа имплантирана меморија? Зарем ништо од она за кое мислеа дека се сеќаваат не постоело во реалноста?! Импликациите на ваквите помисли беа премногу сериозни за да бидат почестени со повеќе од 13 секунди во мозокот.

При враќањето во Скопје, Југо се сети на далечен роднина од Македонски Брод кој живееше во Скопје одамна. Нивните смартфони овој пат се покажаа во право светло бидејќи набрзина успеаа да го најдат телефонскиот број на Панде, роџакот.

Панде беше малку зачуден кога ги виде нивните шокирани физиономии во касните вечерни часови. Но сепак, како да претпоставуваше дека знае зошто се дојдени кај него.
После воведните испади на куртоазија, муабетот се насочи кон Македонски Брод. Кога ќерката на Панде со потсмев се обрати кон гостите со тврдење дека не постои такво нешто - беше испратена во својата соба. А Панде, видно возбуден од исповеста за скорешното искуство на Југо и Перса, прошепоти дека истото му се случило и него! И тоа ни помалку ни повеќе туку девет пати. Имено, Панде секоја година одел на тоа место откако пред девет години за последен пат имало град на тоа место.

"Сидо мори, не знам зошто никој не може да се сети на Македонски Брод. Со тоа што градот нагло исчезна од оваа реалност, го снема, го изеде мракот...некако и успеав да се помирам. Но со тоа што градот истовремено исчезна од сеќавањата - не можам. Барав на ова чудово, интеренет што го викаат, следев по весници, бев на штрек при вестите на ТВ - ништо. Ниту едно споменување за овие девет години!"

Колку што овој разговор беше тажен, истовремено беше и утешителен за Југо и Перса, па и за Панде - бидејќи сега веќе знаеа дека не се луди и дека немаат лажна меморија.

Чашка по чашка, ракијата ги стопли срцата на далечните роднини.
Панде дури и го снема на момент. Се врати за неколку минути носејќи во рацете некаков предмет замотан во платно. По димензиите и изгледот наликуваше на уметничка слика, но Панде немаше такви склоности.
Одмотувајќи го платното, пред очите на Југо и Сида излезе доказот, конечната потврда!
Жолто избоена сообраќајна табла на која пишуваше "Македонски Брод - 24км".

Со стрелка.

Ноћ

(By Roger Mortis, 281/161)
Ноћ је била досадна
Као људи из Ресена
Као јутра ресенска
као дан ресенски

Ноћ је била досадна
као јутро преспанско
као смрт штакора
као сумрак Купа купова

Ноћ је била досадна
као улице Ресена
као међе по кућама
као дрворед са читуљама

Ноћ је била досадна
као кап проливена
из задњег гутљаја
флаше јефтиног алкохола

Ноћ је била досадна
као искушење радника
измученог дуговима
ноћ је била досадна...

Мучеништво Мојса Дејвида

(By Roger Mortis, 280/160)
Дојмио ме се наслов неке књиге
коју сам видео на бувљаку
оног тужног дана кад је прекинут
пулс генијалности Мојса Дејвида
`Доћи че смрт и имаће твоје очи`
писало је на насловници
не бих знао о чему се радило
нечијој сјајној љубави до гроба?
или исходу искрених нада?

Мрзело ме пролистати странице
те мале јефтине књиге
шокиран судбином Дејвида
мозак ми радио није
Можда се радило о невјерној жени
вечитој теми у главама људи
у понорима потсвести
балканског мушкарца
А можда је аутор био талијан
па је цинкарио некога некада
и у соби му дошла Судбина
у калибру тридесет и осам
И имала њене очи.

Кренуо сам да је тражим
у ноћи посутој звездама
у сну окупираном Дејвидом
Мојсом, мучеником највечим

Кренуо сам да је тражим
у очима црног пацова
у утроби несталог Мамута,
невољно палог војника

Нашао је нисам јуче
а нећу је наћи ни данас
колико сутра се више и не надам
јер ће потрага постати истрага

Нада ме ипак не напушта
као муљ на дну базена
као `рђа на окидачу пиштоља
остаје узданица једина

Треш

(By Roger Mortis, 279/159)
После гледањето на филмот The Room и соодветното уживање во тоа ремек дело на нискобуџетната продукција некако природно следува инспирација за уште еден рант.

Легендата вели дека филмот започнал еден ден во 2003 кога бесмртниот Томи Висо започнал да приоѓа на машки и женски особи на шанк во некоја биртија во некој град во Канада.
Не заклучувајте пребрзо, не се работи за бисексуалец (најверојатно Томи како и секој бесмртник е асексуален) туку за филмски ентузијаст кој понесен од филмовите со Џејмс Дин (!?) решил да сними свој филм.
И така Томи приоѓа на некоја на шанк и почнува `Хеј...ду ју вона плеј ин а филм хах?` Не се познати реакциите на женските особи околу тоа прашање, дали мислеле дека тоа е дебилен старт или покана за снимање ефтин порнич...сепак Томи бил искрен и навистина на крај снимил филм кој веднаш се нашол на разни листи на најлошите филмови на сите времиња.

Зошто е филмот толку лош, ако се шпекулира со сума од шест милиони долари како буџет? Затоа што филмот нема ни главе ни репа да се изразиме по северњачки, делува како несмасно намонтирани снимени делови а целината избегала во страв од ужас од Томи Висо, можеби поради неговата појава.
Но можеби Томи сака да пренесе на гледачот дека изгледот лаже па еден таков језив лик со лузни на фацата, некоја ацтечко-мајанска фризура, поглед како да планира да ти збрца шрафцигер во бубрег и акцент кој е можно да е последица на живеење во некое немачко село а можно е да и од Сибир...испадна да ти бил прав добричина, памук од чоек, романтичен до даска, склон кон сексиљави сцени со свеќи и сета таа корни ситуација.

Животот е непредвдлив и бидејќи во светот покрај искрени филмофили кои се грозат од такви дела постојат и онакви (како мене) кои се неискрени и обожаваат филмови каде што те јаде туѓ срам, каде што има толку киксови што прераснуваат во комедија, каде што потенцијалот за сеир, ремет и смеа е толку јак што веднаш решаваат дека уствари таквиот филм страшно им се допаѓа и на тој начин таквиот филм прераснува во култен.
Родоначелник на овој феномен е Ед Вуд, трансвестит-режисер-проуцент-глумец кој во педесеттите снимал ужасно лоши сај-фај-хорори но денес е ценет режисер на треш филмови благодарејќи на незаборавиот биографски филм со Џони Деп и Мартин Ландау кој за својата улога на Бела Лугоши (маџарски глумец-џанак-легенда-вампир) освоил и Оскар.

Да се разбереме не` секој лош филм е треш филм, бидејќи за да биде таков мора да го поседува оној шарм на тешко објаснивото "its so bad its actually good" или барем да знае да го насмее и расположи гледачот. Македонските филмови на пример се so bad they are actually just bad.

Во минатото Јапонија не била позната како извозник на Аниме, Манга и Хентаи туку како извор на сериозна треш продукција. Годзила како евергрин чудовиште го предводел јуришот на азиски треш по светот. За неупатените, се работи за нешто налик на Тираносаурус кој мутирал поради радијација и почнал да напаѓа градови.

Инаку добро е да се напомене дека филмовите се делат на играни (feature film) и телевизиски а според квалитет на А, Б, Ц и Д продукција (која често се нарекува и Z бидејќи е последна буква во латиничниот алфабет и природно симболизира нешто долно, лошо, ефтино)...

А-продукција е секому позната и омилена, таму треба да бидат задоволени извесни строги стандарди во поглед на буџет, глума, техникалии, пост-продукција и сето тоа, после Водениот свет и Титаник сумите кои се трошат за филмови пораснаа драматично до над 200+ милиони долари по филм.
Б филмовите се послаби во поглед на сите наведени параметри но сепак се професионално работени. Кај Ц веќе имаме мешавина меѓу профи и аматеризам а Д (Z) е веќе тотален аматеризам.
Во ТВ-филмовите има и такви кои комотно можат да се сместат во филмска А-продукција (Панчо Виља на пример со Антонио Бандерас и Џим Броудбент) скапи и одлично реализиран филмови кои би можеле да се даваат и во кино и да не бидат ограничени на малите екрани.

Има и филмови кои се тешки за класификација како оној "Clerks" со Кевин Смит кој бил снимен за 28.000 долари но за тие пари е феноменален, таа дупка во класификацијата ја пополниле поими како независни/авторски/инди или нешто така. Кулминација беше хоророт со камерата во шумата (Вештицата од Блер) кој чинел шака долари а се стекна со култен статус и фина заработка или оној со еден тип за кој се испостави дека е Исус а се случуваше во една барака при што паднаа добри муабети поради феноменалното сценарио (Земјанинот)...
Друга категорија се филмови стрејт-ту-видео (порано ВХС касети, денес ДВД или во Нигерија стрејт-ту-ЦД) каде што нема диструбиција на филмот низ кино сали а нема ни негово емитување на тв туку може само да се рента од видеотеки или да се купи и да се гледа. Обично тоа се тешки акции со основна премиса која непоглешливо води кон кршење кичми.

Географски, постојат неколку центри (Боливуд) кои имаат долга и сјајна традиција на штанцање на тежок треш. Хонг Конг е една од земјите кои произведуваат филмови фабрички, на лента, од почеток до крај на снимање и продукција поминувале најмногу две недели, жанровски доминирало споменатото кршење кичми со помош на квази-Кунг-фу, сцените со тепачки ги снимале успорено (глумците како желки ги дигаат рацете и нозете) а потоа тоа го забрзувале во монтажа за да делува како да се тепаат некои експерти во Кунг Фу а не пропалитети. Над тоа се монтира и генерички звук на удар кој верувам му е познат на секој кој погледнал барем еден таков филм.

Тука е и Турција како место каде се продуцирани легендарни треш остварувања, турскиот Стар ворс е класичен пример (може да се види Јутјуб) каде што селџуците имале крадено цели сцени од оригиналот со сечење филмска лента (скапите сцени со вселенски летала на пример) а другото е полуаматерски крш, главен глумец нормално - турскиот Џемс Бонд - Мурат Карамурат (не му е право име ама така останало меѓу рајата, како Брусли на пример). Во турскиот подвид на треш имаме често кршење на физичките закони, па така Мурат знае и да полета по потреба. Или да подигне девет тонска карпа.

Џунејт Аркин е името на најпознатиот турски актер (ова му доаѓа како најпознатиот андорански фудбалер) и во својата кариера отепал барем 99.000 филмски антагонисти и снимил околу 300 (!) филма. Човек се прашува дали си одел дома воопшто или спиел во студиото...

Не треба да се греши душа и да се ставаат сите акциски филмови во категорија на треш. Иако е крајно примамливо филмови каде што се појавуваат галерија на антиталенти како Шварценегер, Чак Норис, Џет Ли, Долф Лундгрен, Ван Дам или Стивен Сигал да бидат карактеризирани како треш - тие тоа не се. Во продукциски смисол се добро скоцкани, буџетски се јаки а покрај главниот глумец кој делува смешно - обично има солидни глумци во кастингот кои го "извлекуваат" ваквиот филм од категоријата треш. Особено е карактеристичен Стивен Сигал, глупава и тромава појава и целосен аналфабет за глума кој не би можел уверливо да одглуми ниту леш и кој е просто роден за ефтини треш филмови но по некоја несфатлива игра на судбината осамнал во скапи и добро продуцирани филмови...

Можеби феноменот на трешот најдобро го доловил некој си режисер од Нигерија кој тврдел дека е најдобар режисер во светот. Кога го прашале дали е подобар и од самиот Мартин Скорсезе типот одговорил нешто во смисол "ајде да го видам тој Скорсезе нека сними филм за 48 часа! Дајте ми 5.000 долари и за 48 часа имате завршен филм и изрежани цедеа со филмот спремни за продажба по тезгите". Нигерија инаку денес е земја каде се снимаат најмногу филмови на светот.

Препорака за гледање - Делата на Иван Рoџерс особено филмот со име "One way out". Тоа нешто не може да се опише преку текст, Тоа мора да се гледа.

Манијаците од нашиот сокак

(By Roger Mortis, 278/158)
Се чини дека во периодот на овие 25 години по паѓањето на претходниот систем земјава ја зафати право Цунами на насилство и криминал. Не навлегувајќи во причините за таквата експлозија на зло - ќе се задржиме на "кремот" на т.н. крвен деликт - сериските убијци и нивните помалку славни колеги "масовните" убијци. За овие вторите дефинициите се разликуваат од едно до друго место но за потребите на овој пост ќе го земеме магичниот број три како појдовна точка за да им овозможиме еднаквост во тој поглед со серијашите.
Дисклејмер, неопходно е да се знае дека се работи за мирновременски убијци, а оние кои убивале во честите, богати по содржина и садизам војни на овие простори припаѓаат во некоја друга категорија.

Прв настан на масовно убиство на оваа територија секако би бил легендарниот поход на Томе Стојановски и неговите четири жртви во кругот на Скопска Пивара. "Томе од Пиварата" се прославил на 10.Февруари 1966 кога вооружен со Чешка Збројевка во калибар 7,65мм тргнал да исправи неколку криви дрини и да се одмазди за неправдите на кои бил изложен на работното место и надвор од него. Отказот од работа и шут-картата од СКМ ја прелиле чашата и во умот на Томе не оставиле простор за поинаков расплет од оној крајно крвавиот. Впрочем, за подетално инфо може да се кликне на следниов линк.

Вториот настан кој би бил на самата граница на дефиницијата пoмеѓу масовно и сериско убиство е ликвидацијата на три члена на семејството Мудинови на 13.Ноември 1995 кога во Струмица биле извршени три поединечни убиства на различни локации во ист ден. Овој случај е и единствениот кој е без официјална правна разрешница и останува во доменот на шпекулациите а таму веројатно има и политичари и локални кримоси и слични крајни продукти на општествениот метаболизам, сепак тоа било време на екот на транзицијата и на матните зделки.

Третиот лик кој извршил масовно убиство е своевиден копикет на култниот Томе.
Употребувајќи нешто појак калибар, стандардниот 9мм Пара, виничкиот осветник Моне Андоновски се упатил во основниот суд во Виница на 25.Септември 1995 и таму им пресудил на три жртви - брачен пар тужители кои долго време се суделе со Моне поради некаква меѓа помеѓу имотите и нормално, нивниот адвокат. Една од најмоќните причини за лишување од живот кај нас - имотно правните проблеми често предизвикуваат испади на смртоносно насилство но најчесто тоа се удари со секира или копач по главата, никогаш испразнување шаржер во неколку лица истовремено. Се` до походот на господинот Моне кој потоа избегал во Италија од каде што бил екстрадиран наредната година за да биде помилуван со указ на тогашниот претседател во 2006 (!?)

Четвртиот во оваа хронологија на манијаци е типот со најоригинално име и презиме од сите наведени. Пироманот од Драчево - Гагарин Зенделовиќ, средовечен семеен човек, пијаница и поклоник на легалната дрога Лексилиум направил најголем зулум од сите бидејќи при неговите дејанија настрадале 35 лица но за среќа (или сепак несреќа?) само четири смртно. 11 поминале со потешки а 20 други со полесни повреди. Како редок пример на пироманство на овие простори, Гагарин (lol), креатура од дното - наоѓал задоволство во посматрање на огнови. Неговиот Магнум опус се случил на 23.Август 2005 во Кисела Вода каде што Гагарин се завлекол во подрум на стамбена зграда, преспал извесно време и потоа запалил некои стари весници и картони во подрумот.

Подоцна се вратил за да го посматра пожарот а наредните денови бил приведен откако признал на домашните што сторил. Во настап на агресија се заканувал дека ќе го запали истражниот затвор Шутка а својот пат на овој свет го завршил обесувајќи се во затворот на 1.Февруари 2006 откако бил осуден на 14 годишен одмор во лудницата во Демир Хисар...

Петтиот на оваа листа е можеби и најефективниот а тоа е Лазе Радески, убиецот на шест менувачи на девизи од Охрид. Кај Лазета нема ништо надвор од баналното користољубие, нема некои "повисоки" мотиви, нема гласови во главата, крајно е досаден во своето зло.
Лазе употребувал чекан како оружје и со изговор за менување поголема сума ги поканувал менувачите во дуќанот за санитарии на "Туристичка" и ги убивал со удари по главата. Сечејќи ги лешевите на делови кои ги пакувал во гепекот на својата "Пезетка" манијакот им го пронаоѓал привременото последно почивалиште на останките на жртвите во околината на Охрид и Струга.
Гласините за наводна мината кариера на Удбашки ''хитмен" веројатно се само тоа - гласини. Уапсен во Април 2008, останува да се види дали ќе одлежи доживотно или ќе биде амнестиран од страна на некој иден Хорхе.

Шестиот случај е секако најпознатиот и медиумски најекспонираниот. На 22.Јуни 2008, уапсен бил Владо Танески, кичевски новинар кој наводно убил четири жени над кои потоа извршувал блуд пост мортем.
Наредниот ден после апсењето во колективната свест ќе влезе и "кофата убиец" дотогаш и оттогаш непознат феномен во светски рамки. Таа кофа била садот во кој Владо, според комичните извештаи на полицијата успеал да се удави самиот себе. Во некои други средини можеби ова би било навреда за интелегенцијата на популацијата, но во Кичево и Хунзистан поминале и поминуваат секакви срања, па така помина и смртоносната кофа. За едно од убиствата подоцна припишани на Владо, славното локално правосудство осудило погрешни особи...
Но тука не завршува приказната за Кичевскиот Давител. Во неколку наврати во следните години во кичевската околија ќе осамнат лешеви на средовечни жени убиени со сличен Modus operandi како оној со кој претходно биле одземени четири животи. Дали конечниот број на убиства е над шест или дури и десет и дали вистинскиот кривец слободно шета наоколу е тешко да се каже.

Виктор Карамарков наречен Шеќерко (!?) а потоа и Скопскиот Раскољников е единствениот со наводни литерарни мотиви во оваа тажна галерија на насилството. Како и книжевниот лик од Достоевски и Виктор користел секира за да убие а убивал и иста целна група, постари жени кои не можеле да се бранат...Но за разлика од Родион Романович, Шеќерко убил пет жени и се обидел да убие уште најмалку две, што значи дека посегнал по живот седум пати повеќе од несудениот правник од славната книга. Некогашен првенец на генерација во средно и јак студент, подоцнежен џанак и пропалица - Виктор испириран од Родион започнал да истражува неконвенционални начини за прибирање пари. Одбирајќи ги жртвите според возраста и животниот "стил" (осаменост), убиецот со здравствена книшка во рака се појавувал на врата на жртвите апелирајќи на нивниот мајчински инстинкт со приказна дека му требаат пари за операција на мајка си. Ако проценел дека жртвата е сама, Шеќерко влегувал и со неколку прецизни удари во главата ги ликвидирал жртвите. Потоа се претварал во Термит и собирал се` што има некаква вредност во живеалиштето на жртвата.
Уапсен е во Ноември 2009, после опсежна истрага а бил пронајден во некаков подрум во Ѓорче, тотално "ушлагиран" и неспособен да бега. Осуден бил на доживотен затвор.

Осмиот случај навлегува во водите на организираниот криминал и како таков можеби е на работ на релевантноста но вреди да се спомене поради невообичаеното орудије употребено за убиствата, (нај)славната автоматска пушка АК-47 или веројатно М-70 или друга варијанта на сеприсутниот сејач на смртта, Калашњиков. Имено на 3.Септември 2010, во скопската населба Аеродром во некаква биртија на иста маса седеле колеги по криминал, двајца од онаа и еден од оваа страна на законот, припадник на легализираната рекетарска служба позната како полиција. Во локалот влегол извесен Тони Денковски и испразнил најмалку три рамки во жртвите, по една за секој од убиените. Дали се работело за страв и несигурност или Тони само бил екстремно лош стрелец па морал да прибегне кон overkill не е познато. Се предал самиот следниот ден и подоцна бил упатен на доживотна робија.
Наводно се работело за должничко-доверителски односи во кои убиецот бил во улога на должник, наводно бил стар дилер и екс-колега на убиените, наводно бил само извршител, наводно бил уценет, наводно жртвите му се заканувале со ликвидација на семејството...премногу "наводно" а премалку "сигурно", како што често е случај во ваквиот вид на "уморства"...

Следат пар случаи кои се екстракт на битовиот елемент во својата пост-транзициона екстрема, сопружничките односи затруени со параноја кои често ги полнат страниците на црните хроники. На 9.Ноември 2014, во некое место наречено Кавадарци, се случувал развод помеѓу припадник на специјалните полициски сили, непопуларно познати како Алфи и неговата сопруга. Неколку дена по разводот, имењакот на претходниот убиец, Тони Станоев - веројатно разјадуван од сомнежи и гнев, отишол во домот на семејството на неговата тогаш веќе тазе екс-сопруга и со службениот пиштол ги застрелал нејзиниот татко, мајка и сестра а се обидел да убие и четврто лице. Може да се нагаѓа за причините за ваквиот епилог, но не е далеку од логиката да се претпостави дека убиецот ги сметал жртвите за одговорни за неговиот пропаднат брак.
Полицијата го пронашла и уапсила за неколку часа на мошне симболично место - градските гробишта...

Последниот, десетти случај на масовно или сериско убиство е скоро карбон-копија на претходното а се случило само две недели подоцна, на 24.Ноември 2014, во некое населено место Злетово со скромна разлика што убиецот бил професионален војник наместо полицаец. Драган Маноилов, прогонет од можноста за брачно неверство од страна на неговата сопруга - го напуштил работното место заедно со својата автоматска пушка, повторно роднина на АК-47 и со неа во настап на избезуменост и јарост одлучил да убива! Не можејќи да го лоцира наводно неверниот субјект, Драган одлучил дека самарот крепи повеќе трагика отколку магарето и отишол во домот на семејството на жена си, каде што после кратка расправија со рафална стрелба ги убил таткото и мајката на сопругата и чичкото на наводниот заводник на избраничката на неговото...па што и да имал наместо срце.
Незадоволен од "скорот" од три убиства и со сеуште незадоволена жед за крв, Драган отишол во заедничката куќа каде пребивал и братот на жена му. Но за среќа, овој пат целта се покажала жилава и во настанатата тепачка, несудениот леш успеал физички да го совлада манијакот и да му го одземе оружјето. Манијакот избегал и наредниот ден се обесил во кочина во Злетовската околија...

Во познатата екс-ју хорор комедија која се бавеше со темата на сериско убивање "Давитељ против давитеља" беше приметено дека град кој никогаш немал серијаш на своите улици - не може да се смета за метропола. Тој сомнителен услов за стекнување на урбано признание за метрополаштво засега го имаат Скопје, Охрид...
И неверојатното Кичево!

Битола нема аеродром...и нема сериски убиец.

Olympicunts

(By Roger Mortis, 277/157)
Неодамна завршија летните Олимписки игри, најголемиот спортски собир на планетата Земја и најголемиот повод за неповрзан рант околу врската помеѓу спортот и некои морбидни работи како идентификацијата со туѓи достигнувања. Рантот започна на друго место, но како што е правило, човек мора да ја надогради моменталната инспирација со нешто повеќе, неколку зборови плус во ова мрачно и заборавено катче...

Олимписките игри се интересен феномен поради многу работи, една од нив е играњето со перцепцијата на рајата. На пример, постојат спортови како мечувањето, толку неинтересни и секогаш со повеќе такмичари отколку гледачи...што е смешно.
Некакви ликови во бело со маски на глава со кои личат на Мува се тетерават бодејќи се со парче жица. Тука е и пукањето во глинени гулаби со сачмарка (да, има и такво нешто на олимпијадата), борењето и стрелаштвото каде што лица кои неодоливо асоцираат на гикови и нердови, дебели и несмасни, пукаат од тешко модифицирани малокалибарски оружја во мета а на глава носат граничници за очите како кај товарните коњи, разни визуелни помагала и оставаат општ впечаток на неразблажен моронизам. Стрелаштовото има допирна точка со ракување и употреба на огнено оружје колку и возењето скутер со трчањето.

Да не го заборавиме и неговото величество, кралот на досадата меѓу спортовите и царот на монотонијата - Велосипедизмот кој е толку досаден што заслужува свој сопствен рант и бантер...

Но ниту еден спорт со својата дебилана не може да го надмине Ватерполото.
Јасно е дека тоа постои само за масата во одредена земја да се осети на момент значајно преку фактот за `освојување на медал на нашите`. Во случајов, најчесто четници, усташи или жабари. Или маџари. Не се сомневам дека го имаат измислено богати англиски педери од некој расадник на истополова атракција познат како `подготвително училиште`, но ете, плодно тло си нашло на тажниот Балкан...

Надвор од таа намена, ватерполото не постои. Толку е досадно, глупаво и беспотребно што не е ниту смешно.
Освен очигледната хомоеротска ситуација со куп голи мажи кои се држат за задник или за нозе во базен - тука е и задолжителното мафтање со раце пред голот, истите ама баш истите покрети во секој напад и општото отсуство за прикажување на било каква физичка интелигенција или скраја да е, креативност.
И колку треба да биде рандом домољуб ненормален за да го гледа тоа само затоа што `неговите` ќе освојат медал?! Да гледа куп голи издепилирани мажи како се држат за гениталии? Но во ред, хомоеротизмот и национализмот имаат многу повеќе заедничко отколку што просечен домољуб би сакал да признае.

Плукање во вис или фрлање на клозетска шоља во далечина би биле далеку поинтересни спортови, само кога олимпискиот комитет би имал слух да воведе уште пар дисциплини кои никого нема да го интересираат надвор од `медал каунтот` и домољубното лудило.