Кожниот човек

(By Roger Mortis, 165/045)
Во разговор, луѓето често кажуваат дека животот им се врти во круг, понекогаш круг од кој тешко гледаат излез.
Но за еден човек кругот на проклетството станал буквален, начин за искупување на некој одамна заборавен грев кој останал во неговата душа, вечно да го потсетува на пропаста на можноста за среќен живот.

Како самопрогласена реалистична верзија на битието створено од Др.Виктор Франкештанјн - овој човек сметал дека не заслужува да егзистира меѓу луѓето повеќе, иако за разлика од `чедото` на новиот Прометеј - неговата нагрденост била морална а не физичка. Или барем така сметал, држејќи се кон некои престроги морални начела...

На североистокот на САД крај месноста Соу Мил Вудс околу 1858 година луѓето почнале да забележуваат човек облечен во груба кожна облека која сам ја `скроил` како во редовни интервали се појавува на одредени места.
На почетокот не обрнале многу внимание на чудниот горостас но по некое време увиделе дека интервалот по кој тој се појавува во нивното место е ист, т.е. 36 дена. Она што го дознале подоцна е дека Кожниот Човек (како што го нарекле) се движел во круг од 587 км околу реките Конектикат и Хадсон и секогаш минувал покрај нивната (и не само нивната) населба.

Со текот на времето, молчеливиот чудак им станал симпатичен па му давале храна и се обидувале да дознаат кој е и зошто патува на исти места без престан, со години. Човекот освен мумлање и чудни звуци, понекогаш кажувал нешто на француски но не можеле да го разберат. А било очигледно дека тој не разбира англиски. Никогаш не повредил никого, напротив бил љубезен кон луѓето и покрај својата мрачна појава.
Низ децениите Кожниот човек станал дел од локалниот живот, татковците им кажувале на децата дека за толку и толку дена големиот Кожен Човек ќе мине низ нивната населба. И секогаш човекот навистина минувал.

Спиел во пештери и склоништа кои стратешки биле распоредени по неговата вечна маршрута, се хранел со она што ќе најдел, уловел или ќе прифател од добрнонамерните луѓе.
Неговиот идентитет никој не го дознал иако се плетеле многу приказни и шпекулации. Се` до 1889 кога за последен 360. пат ја минал вечната патека зацртана во неговата глава и бил најден умрен од студ поради невообичаено острата зима таа година кога истрошената кожна облека не успеала да го спаси. Во пештерата била најдена библија на француски и некои писма и предмети, но идентитетот останал тајна.

Подоцна откако влегол во локалниот фолклор, новинари и истражувачи се обиделе да ја откријат тајната.

Најпозната шпекулација била дека наводно бил роден во Лион, Франција под име Жил Бургле, каде работел како дрводелец. Голготата започнала откако се вљубил во некоја Маргарет Ларон и сакал да се ожени со неа. Бидејќи била од богато семејство, нејзиниот татко, во склад со вредностите на своето време - одбил да дозволи брак но сепак решил да му даде шанса на Жил со тоа што би го вработил во својата кожарска фабрика. Ако Жил успеел да направи кариера за неколку години - ќе ја добиел и раката на Маргарет.

Почетокот ветувал, Жил добро напредувал и стекнал доверба, но нестрпливоста била кецот во ракавот на Несреќата која имала задача да улови уште една душа. Жил сакал да направи еден конечен потег со кој ќе го скрати времето за чекање на свадбата а тоа е вложување во купување големо количество кожа, очекувајќи цените да се наголемат драстично во наредниот период. Наместо тоа, на сцената се појавила нова техника на штавење која фабриката во која работел не ја поседувала и вредноста на набавката наместо да се наголеми, паднала за половина.
Целата заштеда, довербата, големи пари од власникот и можноста за брак со својата љубов - исчезнале како никогаш да ги немало.

Неможејќи да се соочи со новата реалност и пропаста на сите соништа - Жил по некое време исчезнал од Лион, а наскоро и од Франција. Приказната не кажува како стигнал до САД, но тоа и не е важно.
Друга верзија го прави канадски Французин кој избегал поради слични причини преку границата во САД.

Жил станал Кожниот Човек, вртејќи го вечниот круг во својата совест и во шумите на државата Њу Јорк. Доброволно осамен до крајот на животот, изолиран од ситните и крупните животни задоволства и без надеж дека човечко срце ќе се осмели да го засака - заминал во вечноста и во меморијата на генерации локално население кое до денес ја прераскажувало наводната животна сторија на сосема реалниот Кожен Човек.

Мувла

(By Roger Mortis, 164/044)
Вратата зашкрипе и таа влезе.
Нaшиот јунак не очекуваше дека таа ќе ја прифати поканата, но што е животот без понекое изненадување? Му беше мило што ќе има секс без особен труд. Затварајќи ја вратата погледот му скршна кон нејзините цицки кои под дејство на гравитацијата висеа беспомошно. Но тоа траеше кратко бидејќи таа, затворајќи ја силно вратата низ која влезе - одрони парче од ѕидот нагризен од влага.

Просторијата беше мемлива и просто бликаше сензуалност. Ја покани да седне на столчето од кое пред тоа несмасно ги тргна скинатите чорапи кои пред тоа ги крпеше.

Таа седна, затресувајќи го задникот одамна сатуриран со целулит. Почна да ја допира по нозете кои наликуваа на географска карта со сите тие раширени вени и испукани капилари...
Се напали! Или барем се присилуваше себе си да верува во тоа. Велат дека моќта на сугестијата била бескрајна.

Почна да се слекува ослободувајќи го мевот кој скоро и да не му дозволуваше да го види својот пенис. Му беше непријатно бидејќи бојлерот беше расипан уште пред да го отпуштат од работа така што туширањето не беше опција.
Сомителен мирис ги исполни ноздрите на госпоѓицата. Настапи кризен момент, гробна тишина која мораше да биде некако прекината... Извади шише ракија и ја понуди, да се опушти.
После гримасата која ја направи, таа се реши да ја испие ракијата на екс и да си тури уште една чашка.

Не помина многу време и таа спонтано почна да се соблекува. Типот стоеше настрана и си го дрвеше. Во настап на шмекерско лудило реши да и ги скине гаќичките како што тоа го беше видел во некој порно филм. И го направи тоа.
И смрдеата на расипано сирење во кое биле чувани сардини почна да еманира од нејзиното меѓуножје како пандан на бојниот отров кој излезе од неговите гаќи.

`Ќе те ебам`...заводнички процеди типот низ двата заба кои му недостигаа.
`Шо е бе, да не мислиш дека сум курвиште?` изјави таа со флертувачки сјај во стакленото око.
`Сега ќе те искинам од ебење мори, има да го видиш Стамбол...`

Полицијата утрото најде два леша во задоволна прегратка и со блажен израз на лицето, првичниот наод на вештакот беше дека се работи за задушување.

Ѓаволската пруга

(By Roger Mortis, 163/043)
Во долгата и неславна историја на експлоатацијата и во аналите на градежната мегаломанија, (феномен познат како `Бели слонови` поради нивната бескорисност) - посебно се издвојува Трансамазонската железница во сета своја бесмисла и трагдија.

Однапред осудена на пропаст, проколнатиот проект познат и како пруга Мадеира-Маморе  требало да ја донесе цивилизацијата во срцето на Амазон. Шанси за успех на овој проект постоеле само во главите на политичарите и на ниедно друго место.
Извонредно тешка област за изведување на градежни операции, на почетокот на 20.век, без никаква инфраструктура, непријателски настроени племиња, инсекти, болештини, јагуари и анаконди кои вребаат наоколу. Секако, кога постојат доволно сиромаси кои не пребираат многу за работа и не е проблем. `Џабе работи, џабе не седи`, рекол нивниот балкански пандан. Џабе цркни од маларија во случајов.

366 километри пруга која станала позната под името Ѓаволската пруга, чинела 5 години изградба и 13.000 животи на работници.
Се вели дека до секој дрвен праг врз кои се положени шините е закопан по еден човек. Градбата која предизвикала толку страдања на луѓе кои ионака немале никогаш среќа во животот, немала можност да успее да воспостави сообраќај. Амазонија се покажала посилна од прогресот, така фино извезен на Бразилското знаме и вегетацијата и влагата ја проголтале проклетата пруга, заедно со станиците, резервоарите, локомотивите....краци кои не водат никаде, станици на кои никој не се качува, локомотиви кои не испуштаат чад, мостови по кои не поминува надежта, илјадници гробови на кои нема имиња.

Останал само еден мал дел од пругата кој можел да се одржува и да се чисти од вегетација. Останатото било заборавено како и многу други проекти каде влогот се` нечии туѓи судбини и животи...

Како што некој со доза на морбидна резигнираност приметил, причината поради која се градела пругата било тоа што на `оној свет` имало недостаток од напатени човечки души па затоа овоземските демони се решиле да ја пополнат квотата...

Возот кој треба да ја покори Амазонија сеуште не е тргнат.

HUNZA virus outbreak !

(By Roger Mortis, 162/042)
WARNING !

No one is permitted to enter or leave this area without permission of the local health authority.

Due to HUNZA virus outbreak anyone found to violate this regulations will be arrested and put in quarantine custody !

Center for Desease Control general instructions :

People affected by the HUNZA virus tend to show one or more specific symptoms :
- will work for 200 dollars per month,
- will try to kiss ass for the abovementioned amount of wages,
- will lick clean the inside of a rectum for a sandwich,
- will suffer delusions of grandeur,
- will appear confused and generaly extatic if given a free bus pass on Friday,
- will not absolutely ever confront any authority at any cost whatsoever,
- will never ask why if molested,
- will show general downfall in intelligence and literacy.

Because of many rumors as to the cause of the epidemic, some have reported widespread panic in large urban areas.
Preliminary reports show 1991 as the year of the emergence of Patient Zero.
Antiviral medicine is still not available. Prevention and isolation are still most favorable precautions.

Стариот Мачор

(By Roger Mortis, 161/041)
Стариот мачор, излитен, ќор и сакат реши да си подлегне малку под стреата на болницата. Мирисите на урбаната џунгла на кои беше навикнат беа поинакви овој пат.
Нешто недефинирано како да висеше во воздухот, нешто непрепознатливо за доменот на мачешкиот ум но сосема конкретно за неговиот инстинкт.
Кој му кажуваше да бега, да трча некаде надвор од градот на паднатите ангели, исфрлени од неонскиот рај со декрет на власта.

Тоа и би го направил ако беше млад и силен, во времето кога беше страв и трепет за локалните ривали, татко на десетици мачиња.

Но не беше повеќе ништо... и се` што можеше е да најде суво место и да си прилегне.
Подлижувајќи си ги шепите, наглув каков што си беше не придаде особено значење на жестокиот звук, звук од приближувањето на ударниот бран на сто килотонската бомба која тукушто експлодира над градот.

И да знаеше за што се работи ќе беше доцна. Никогаш не ги сакаше луѓето кои му ја газеа опашката и го удираа со камења кога ровареше низ кантите за ѓубре. Како ѓубрето да имаше којзнае каква вредност за луѓето... И подобро што беше ограничен во мачешкиот опсег на перцепција, барем немаше да се ужаснува од човекот, врвот на еволуцијата, кој решил да фрли тактичка нуклеарна бомба врз членови на својот род.

На местото каде што стоеше стариот мачор остана само сенка. Сенка на мачор на ѕидот, со се` уши и опашка, феномен на радиоактивното зрачење кој го овековечи неговото присуство на Земјата. Штета што не остана никој за да го види тоа.

А мачорот си продолжи понатаму, како во прикаските на Прат - во мачешкиот рај каде што имало изобилство на врапчиња, риби, млеко... и секако глувци, убаво сортирани и свежи, на радост на заминатата мачешка душа. Неговиот израз поприми задоволна гримаса која премина преку искривената усна. Препозна неколку мачки во далечината кои не ги беше видел одамна.

Тоа не требаше да го зачуди. Бидејќи сите мачки одат во рајот.

Конзерва

(By Roger Mortis, 160/040)
Тукушто заврши работното време и Обелиск го здогледа својот пријател Астериск во далечината. Беше премногу напред да го довикува, а кондурите не му беа баш во најдобра состојба за да се обиде да го стигне. Сам тргна накај дома. Беше полусреќен, имајќи предвид дека после долго време успеа да договори состанок. Дејт, како што милуваа да кажат новите и надежни генерации.

На патот кон станот застана во локалниот колонијал и купи нешто за јадење. Ако под купување може да се смета запишувањето на вересија. Циничните примедби на продавачот дека има заостанат долг и дека му прави голема услуга малку ја начнаа полусреќата во која се наоѓаше, но и покрај тоа розефкастиот облак на кој пловеше остана читав.

Спремајќи се за дејтот забележа дека кариесот игра танго во неговата уста, дека жилетот е одамна затапен и дека лосионот мириса премногу агресивно и корне на ефтиност. Но немаше сила да се тревожи иако сите тие факти делуваа корозивно на полусреќата во која се наоѓаше.
Импровизацијата е специјалност на одредени социјални класи па така и кај Обелиск, снаоѓањето беше на високо ниво. Знаеше да направи ручек со било каква завчерашна помија. И тоа на ефтина струја. Знаеше како да се храни за сума која би ги фрлила во очај и жителите на Бангладеш. Со облеката веќе беше малку потешко, а здравјето никогаш не се покоруваше на снаодливоста, за жал.

Дејтот како дејт, започна со букет цвеќе. Имаше старомодна црта во карактерот Обеликсов која сакаше да даде на знаење на женското дека е женско. Теориите за полова еднаквост му беа сомнителни.
Семипирамида, неговата партнерка таа вечер не беше којзнае што, но не беше и било што. Горе долу од иста класа како и Обелиск, знаеше што може да очекува но сепак не пропушти да инсистира на некој ресторан кој не му беше познат на Обелиск.
Сепак се согласи и отидоа таму.
Дејтот беше добар, без некоја драматика но и без лапсуси. Таа забележа дека Обелиск е нервозен. Тој само се молеше таа да оди во тоалет за да може убаво да го простудира менито, да направи пресметка, да види да не` се крие некаква замка, стапица во која би загинало кутрото Его обеликсово.

За несреќа, Семипирамида никако не одеше во тоалет, `Зарем има и такви жени` си помисли Обелиск. Очигледно имало. А имало и такви кои пијат барем по 750 милилитри вино на еден дејт. Но што е тука е. Снаодлив е Обелиск, ќе се снајде. Изјави дека бил на терапија поради нешто па нема да пиел алкохол таа вечер. Вистината беше дека буџетот не му дозволуваше две шишиња вино во ресторан, но мораше да даде крила на импровизацијата.

Моментот на вистината дојде, келнерот како митско чудовиште со сметката во рака полека се приближуваше до масата. Кутриот Обелиск, сега знаеше како им било на војниците во рововите на западниот фронт пред јуриш. Таа нешто зборуваше но тој беше фокусиран на келнерот како наведувана ракета кон некоја цел.

И пресудата падна. Седумстотини и дваесет шинтери. Мрак се спушти на очите на Обелиск, темница го обви неговиот мозок, просторијата му се причинуваше дека се стеснува и ќе го згмечи. Имаше само 750 шинтери, скоро половина плата. Што сега?

Келнерот очекуваше бакшиш, а дејт е дејт, долгорочни планови беа во прашање со госпоѓицата Семипирамида.
Отидоа сите 750, а време беше за такси.

Божицата на импровизацијата не го напушти, се досети за можноста за долго пешачење поради прекрасната вечер. Таа го погледна со нелагодност, штиклите не и беа предвидени за маршови од шест километри а од друга страна таа сепак си беше некаква полуромантична природа и сепак се согласи.
Обелиск скоро се насмевна и задоволен се осмели да испрати бакнеж. Во образот, како што доликува на џентлемен од позади плинарата.

Ако божицата на импровизацијата беше наклонета кон Обелиск, богот на времето не беше. Имаше можеби проблеми со синдикатот на богови во Пантеонот па реши да го истури гневот врз обичните смртници. Да...почна да истура како да претстои потоп. Обелиск и Семипирамида се обидоа да се засолнат на неколку места но ветрот го носеше дождот право во нивните лица. На крај најдоа место и Обелиск забележа дека нозете му се поплавени. Кинеските кондури си беа достојни на својата репутација. Дури беа склони и да направат напор повеќе за нашиот Обелиск со тоа што ѓонот почна да се одлепува и да виси.

Овој пат Обелиск имаше само еден начин да го спаси своето Его од масакр а тоа е да се раздели со неа веднаш за да не се слушне шлапањето на одлепениот ѓон. И кажа дека дејтот бил феноменален но дека мора да ја земе терапијата на време инаку ќе биде попусто. Промрморе неколку извинувачки фрази и си отиде, оставајќи ја Семипирамида сосема разочарана.

Знаеше дека таа разбра во што е работата. И не очекуваше повторно да се видат.
Стигнувајќи во станот го забележа најлонот со набавки од колонијалот. Конзерва со сардини, вчерашен леб, шампон во ќесичка, сијалица.

Не беше гладен, и си помисли да си легне откако ќе ја допуши последната цигара.
И онака не вредеше да се разочарува. Можеби нема да го дочека утрото во прегратка на полу-убавата Семи, но затоа го чекаше појадок-гозба со сардини. Не обични туку од оние со доматен сос !

И потоа.... пак на работа.

Анархија all over Сомалија

(By Roger Mortis, 159/039)
На прв спомен поимот Сомалија буди непријатни чувства, условени од прекрасниот филм `Падот на црниот сокол`, снимките од џипови кои влечкаат лешеви на амерички маринци по улиците, неизбежните дечиња со подуени стомаци и муви на клепките, пирати кои како пред 300 години и денес ги полнат насловните на светскиот печат, забегани исламисти и општо беззаконие.

Но и на тој начин Сомалија `постои` во колективниот вокабулар на рајата. `Шо е бе то, исто ко во Сомалија` не е нечуена реченица. Во тој колективен ум Африка се состои од Египет (ради пирамидите), Јужна Африка (ради свецкото), Зимбабве (ради името кое им е смешно на луѓето), Нигерија (Фудбал) и Сомалија. Да, и онаа земјата каде што имаше геноцид, како само се викаше...Но тоа е друга прича...

Како што некој во обид да се биде духовит приметил – Сомалија е the real life answer to Mad Max. Можеби се работи за некој црн Баба Занети на брегот на Индискиот океан кој моторот го заменил со чамец.

Она што е сигурно е дека поголемиот дел на територијата на некогашна Сомалија е бездржавна. Државата Сомалија настанала на територијата која била италијанска Сомалија и британски Сомалиленд, со деколонизацијата како антитеза на scramble for Africa.
Подоцна екс-колониите се обединети во една британска колонија која во бранот на декларирање независност при крајот на педесетите и самата станува независна држава. Држава!!!

Од 1960 до 1969 владееле некакви прозападни деспоти за да во 1969 после крвав државен удар на власт дојде марксистот Мохамед Сиад Баре. Следува помош од Источна Европа, неколку војни со комшиите и со домашните `предавници`, глад, мизерија, корупција, Боб Гелдоф, бели униформи и ордени – на рајата и преседнува и во јануари 1991 избувнува востание каде што разни кланови се обединуваат со цел да биде соборен режимот.

Но тука настанува неочекуван пресврт бидејќи не се работи само за соборување на режимот туку и соборување на државата како ентитет.

Водачите на некои од поголемите кланови се обиделе да воспостават државна власт за себе но сето тоа завршувало неуспешно и `власта` обично се протегала на неколку квартови од Могадишу. Секој обид да се воспостави централна власт бил сретнат од вооружен отпор. Започнала граѓанска војна во обидот не само да се искористи вакуумот во моќта туку и да се реставрира државата. Реставрацијата била форсирана од ООН кои веднаш испратиле `плави шлемови` на теренот, тешко вооружени сили кои на крај завршиле неславно и биле повлечени после тешки загуби, вклучително и славните Црни Соколи и пакистанските тенкови.

После  пет години војна и повлекувањето на странските војски и нивната поддршка кон фаворизираните кланови - настапува релативен мир кој трае од 1996 до 2006, Сомалија исчезнува од страниците на печатот и телевизијата и се стабилизира Анархија ол овер Сомалија. Секако, стабилноста не се продава, кој сака да чита и гледа за мир во рогот на Африка!? Нели сите знаат дека таму виреат некакви чудни биолошки целини, еволуциски фрикови од човечко месо со накалемен АК-47 кој сраснал со рацете?

Во делот кој некогаш припаѓал на Круната, државата е реставрирана, Република Сомалиленд ја задржува етатистичката рамка но останува непризнаена од надворешниот свет. Делот кој припаѓал на Италија останува во безвластие и се појавуваат знаци на просперитет.

Арно ама...
Арно ама не може тоа така и во во 2006 доаѓа до подем на исламистите, поддржани од Саудиски петро-долари. Во случајов е тешко да се зборува за исламисти од рангот на Талибаните, повеќе за исламисти кои сакаат долари, алкохол, дрога и скапи теренски џипови. Можеби и рок-ен-рол иако не би се осмелил да тврдам такво нешто.

Но и такви какви што се, успеваат да воспостават контрола врз поголем дел од Сомалија. Тука се вмешува Етиопија која испраќа војска и авијација против исламистите, подрржана од САД и ООН кои се обидуваат преку топовите на абисинската армија да ја протнат повторно идејата за држава. Да, Етиопија of all the countries. Има и нешто патриоцки набој во тоа, ратот за Огаден кога браќата марксисти Менгисту Мариам и Сиад Баре пратиле војска да се коле меѓусебе за неколку километри прашина.

Бај-бај Анархија, државата и религијата се враќаат да ги `спасат` луѓето. Следат осум години нова граѓанска војна со неколку `оази` каде извесни кланови од паганска провиниенција остануваат надвор од хаосот.

После падот на Анархијата, брегот на Сомалија станува интересен за риболовните компании од разни држави, меѓу кои и Јапонија. Огромни рибарски бродови-фабрики го пустошат рибниот фонд од кој зависи опстанокот на стотици илјади жители на крајбрежието.
Соочени со глад, луѓето се вртат кон обновување на еден подзаборавен занает, прославен од романите на Стивенсон – пиратсвото. Пиратите постигнуваат спектакуларни резултати, од освојување на саудиски танкери до теретни бродови под либериско или бахамско знаме кои пренесуваат тенкови и ракети од екс-советските земји за рандом клиенти-африкански деспоти.
Светот се `згрозува` и упатува сериозни поморски сили да стават крај на пиратството. Близу е и протокот Баб ел Мандеб кој е фидер на Суецкиот канал а загрозување на таков поморски пат е злочин против современиот корпоратизам. Fifteen men on a dead men`s chest yohohooo and a barrel of Oil. Извесно е дека бројот на пиратски напади е намален со интервенциите а гладот повторно царува на крајбрежието.

Десет години не се малку за едно човечко битие. А десет години Анархија за една географска целина, претходно разјадена од војни, корупција, глад, епидемии и тиранија? Којзнае. Што би било кого би било фразата повторно изронува на површина.

И денес таму има само сенка на централна влада која владее со два града и ништо повеќе. Има и исламисти кои божанството Држава сакаат да го сменат со божанството Алах.
И двете `опции` се само навидум спротиставени бидејќи се премногу слични една на друга во својата основа.
И двете се зависни од божанството долар.
И двете се финансирани со пари собрани од даночни обврзници преку седум мориња,  многу од кои никогаш не слушнале за Сомалија.
Тоа е непресушен извор.
И тие ќе плаќаат и понатаму, се додека и последниот борец против државата и Алах не падне мртов, од куршум, глад или болест, сеедно.

Две студии кои се бават со Анархијата на рогот на Африка, на следните линкови :
http://www.independent.org/pdf/working_papers/64_somalia.pdf
http://www.peterleeson.com/better_off_stateless.pdf

...а интересно инфо има и во `Господарите на сиромаштијата` од Греам Хенкок кој бил таму на лице место.