Вечната војна

(By Roger Mortis, 179/59)
Смртта најчесто е сосема анонимна, посебно во тивката класна војна која трае одамна и продолжува со несмален интензитет.

`Денес после пад од скеле се упокоил градежен работник.` е типичен наслов по медиуми, ако наслов воопшто и има. А многу почесто го нема отколку што го има.
Уште еден од армијата мртви кои го губат животот на работно место поради лоши услови за работа, немање заштита, премореност или пад на концентрација...
Колкав е бројот на мртви е тешко да се каже затоа што статистиките ги води државата а државата и од неа преферираниот економски модел се причинителот за смртта и би било многу наивно да се очекува од убиецот прецизно да ги документира своите злосторства. Кога станува број за трудови инвалиди тогаш тој број може да се помножи со некој шпекулативен мултипликатор и одненадеж непријатната реалност на илјадниците мртви и ранети во тивката војна на државата против рајата станува тешка за перцепирање.

Тие особи не се во служба на режими, не претепуваат и убиваат деца по улици, градат згради и куќи кои ќе бидат нечии домови, канализации и водоводи, инсталации и сето она кое го прави животот поудобен.

Но и покрај тоа, тие се страшно анонимни, нивната смрт не постои, се регистрира со два реда на 23 страна на весник во најдобар случај, нема индивидуализација на жртвите, нема дневни мудрувања, никој не ги есапи.
Нема почесна стрелба, нема тв-камери, нема изјави на породица и пријатели.
Нема ништо.

И така тивката војна подолжува да јаде човечко месо и меле човечки судбини.
Од мобилниот кој е во нашите раце поради смртта на милиони во Конго до типот кој бил затрупан во вашиот град копајќи за да се намести водовод, бескраен низ на тажни судбини и бескраен низ на раја која својата анонимност од овој ја пренесува на оној свет.

Стендек

(By Roger Mortis, 178/58)
И после година и половина не се знае ништо за судбината на исчезнатиот Малезиски патнички Боинг Б-777. И покрај безбројните шпекулации и теории многу е веројатно дека никогаш нема да се дознае реалната ситуација а ако некогаш се дознае тоа би можело да биде само по игра на случајноста.

Како во случајот на еден одамна исчезнат авион за кој се ределе многу приказни...
Во 1947 британски патнички Авро Ланкастриан (за оние кои се фанови на летечки машини - адаптација на бројните бомбардери Ланкастер, познати по ноќните посети над германски градови) на компанијата Бритиш Саут Америкен на пат од Буенос Аирес кон Сантиаго во Чиле - исчезнал без никаков траг.
Овој случај станал славен меѓу љубителите на мистерии поради последната порака на пилотот која гласела `Стендек`, збор без некое особено значење кој бил повторен на барање на контролата на лет неколку пати. Подоцна овој збор бил толкуван на разни начини, од забеганост на пилотот па се` до добрите стари мали зелени вонземјани кои киднапираат раја. Нејаснотијата на последната комуникација само придонесувала за мистичноста во овој случај.
Бензин на мистериозниот оган додавале и изјави на радио аматери дека и по последниот регистриран контакт со контролата, примиле `сос/мејдеј/something` сигнали.

Потрагата не дала никакви резултати и случајот останал без објаснение. Со децении се шпекулирало за судбината на авионот, се` до 1998 кога бил најден првиот траг од авионот (дел од еден од моторите) од страна на планинари во Андите.
Подоцна војници на Аргентинската армија нашле некои остатоци од лешеви за да во 2002, цели 55 години после настанот, преку ДНК идентификација се потврди идентитетот на патниците и судбината на авионот кој закачил врв со долниот дел од трупот и се срушил врз глечер.

Снегот кој силно врнел го прекрил авионот и оставил останатата работа да ја заврши глечерот.
Глечерот, делувајќи во склад со својата нестабилна природа целосно го прекрил авионот со мраз, едноставно го голтнал и го лансирал меѓу легендите...

Со подоцнежно топење на мразот, после половина век - од замрзнатата планинска утроба на светлина на денот излегла тажната реалност.
За потомците и понекој сеуште жив современик на патниците - конечно случајот добил епилог.

Можно е и во случајот со Малезискиот авион да се случило некакво фрик сценарио како погоре наведеното со што вистината би останала во домен на шпекулации се додека контра-фрик-ивент не би дал некакви одговори.

Космосот и Митре

(By Roger Mortis, 177/57)
Постои една категорија на лица која без моја свесна желба го активира Црвениот Кмер во мене.
Оние кои при споменување на било каква тема која е надвор од daily grind ја карактеризираат со зборови како `абе бегај филозофии` или `безвеза се замараш брат` , `криви дрини сеа ќе исправаме хехе`, `дај кажи како да се напраи пара вии го Митре до лани немаше сол во очи сеа вози бембе од девеесдевета` и слични изливи на општонародна мудрост.

Што може да се каже освен - Матер вам јебем.

Како да им кажеш дека си човек, резултат на милиони години еволуција, створ во посед на најкомплексниот мозок со најкомплексна невронска мрежа низ која секојдневно струјат илјадници мисли и идеи - во познатиот универзум?

Матер вам мусаву јебем.

И тоа што со самото постоење како човек, на тацна им се дадени мисловни процеси кои ги нема...да повторам, ниту едно битие во радиус од барем четири милиони светлосни години?

Матер вам црну јебем.

Можност за индивидуална перцепција, за сопствен израз и креација како дестилат на Случајот и на неброени варијабили кои и не морале да се постават на тој начин за да сето ова стане можно, колку коцки требало да се поклопат за воопшто да се егзистира како човек, можност за живеење на самосвесен живот за каков нема можност ниту едно нешто во познатиот...yup, познатиот космос?

И после сето тоа, како да се одреагира на ликови кои се обидуваат да ја ограничат вашата перцепција на бемвето на Митре од 1999?

Море Матер вам се ретардирану најебем.

Подземје

(By Roger Mortis, 176/56)
Чудна е потребата на властите во скоро сите рожби на злото познати како држави - да градат подземни скривалишта каде би се сокриле во случај на губење власт или во случај на природна или антропогена катастрофа.

Повеќето од државите во светот имале подземни скривалишта во распон од обичен бункер па се` до цели подземни градови. Нуклеарниот холокауст или Зомби апокалипсата не смее да ги затекне политичарите неподготвени...

Во САД се познати Норад центарот Чејен маунтин и Рејвнрок базата каде што постојат огромни подземни комплекси, во првиот случај издлабени во гранитна планина, каде што америчката власт и главниот штаб требало да се скријат во случај на инкаминг нуклеарни проектили. Освен подземните градови имаат и неколку авиони, сериозно модификувани Боинг Б-707 и 747, не само популарниот Ер форс уан туку и многу други, Е-4 Најтвоч на пример, најскапиот авион на светот после Б-2, тука се и соодветни бродови кои овозможувале продолжување на дејствија после `првиот удар`.

Советските власти исто така имале такви чуда, како континуитет на подземни тунели и градби уште од времето на Иван Грозни, се зборува дека под Кремљ наводно имало специјална линија на метрото која водела до други подземни центри или аеродроми и за неа требало хајест клиренс за да се пристапи. Најголем дел од тие градби биле започнати во времето на Сталин, а колку и какви постојат е предмет на шпекулации. Друг центар имало под планината Јамантау на Урал.

Своевремено Хитлер, како убер-злобна но и впечатлива особа имал свој подземен град под Берлин а тука била и Волчјата Јама во Источна Прусија. Можеби единствен пример на ставање во оперативна употреба на типично Думсдеј живеалиште со цел да се заштити власта, иако знаеме како сето тоа заврши (or do we?).
Во Баварија имало напуштени рудници за сол кои нацистите ги модифицирале во подземни бази од каде што требало да делуваат наци-герилските сили, организацијата Ди Веревулф после потпишувањето на капитуалцијата, вршење зулуми по сојузничките окупациони зони. Не биднало нешто од тоа, рајата била уморна од војни...но затоа останала легендата на нацистичките тајни бази на Антарктик (!?) каде Адолф, Менгеле, Борман и други фини господа и дами нашле прибежиште од рушевините на третиот Рајх и нормално, напорно работеле на создавање на четвртиот Рајх (а што друго и би правеле по цели денови на Антарктик).
Оваа теорија се базира на реални експедиции пред војната на Антарктик каде била прогласена Нова Швабија на одредена територија на белиот континент.

Што и не е толку чудно, кој континент би бил поприкладен за Ариевци од - белиот?

На просторите на екс-Југославија најпознати се подземниот град на Тито, `Д-0` кај Коњиц во Босна и подземниот аеродром (no brainer, but still...) Жељава во Хрватска.
Во Романија, Чаушеску изградил подземна мрежа под Букурешт, посебно околу неговиот дворец  кој бил втор најголем објект во светот по квадратура после Пентагон. Недовршен до времето на прекрасното стрелање на Никулае, објектот сеуште не бил доволно истражен а наводно имало и раја која залутала истражувајќи по тунелите.....and was never seen again.

Во Македонија има муабети за планината Јасен каде што имало екс-ЈНА подземна база која денес имала намена за прибежиште на политичари во случај на фрка и некои муабети за слична градба на Криволак.

Основната идеја на ваквите бизарни градби е т.н.состојба на continuity of Government, продолжување на владеењето на државните власти и после катаклизмичен настан.

Или со други зборови - властите низ светот порачуваат дека планираат да земаат арач и во постапокалиптичен свет на нуклеарна зима која може да стане реалност само по нивна вина...

Ел Псикопата`

(By Roger Mortis, 175/55)
Феноменот на сериските убијци одамна е навлезен во популарната култура.
До таа мера што припадниците на `елитата` на сторители на ултимативното кривично дело - убиство се перцепираат со фасцинација кај широките народни маси, на таквите креатури им се посветува несразмерно внимание, медиумите се полни со `подвизите` на особи кои според дефиниција убиле барем три лица со меѓупериод на `кулирање`.

Let`s jump into the bandwagon then...with a hip twist of course, let`s go to Latin America.

Познат е случајот на серискиот убиец `Зодијак` кој ординирал во САД во 60-те и 70-те години (а можеби и подолго) снимани се филмови и документарци и пишувани се и книги.
Надвор од секојдневните меридијани, манијак со сличен modus operandi и со иста способност за `исчезнување` и изоставање траги убивал во Коста Рика, поточно убил 31 жртва од 1986 до 1997. Наречен Ел Псикопата, убиецот најчесто убивал парови кои оделе на осамени места да имаат секс. Но со тек на време тоа му станало недоволно за неговите апетити и во една прилика масакрирал шест ученички заедно со учителката кои биле на излет во природа, во реонот кој станал познат како `Триаголникот на смртта` меѓу градовите Алахуела и Картаго.

Најчесто користел автомат М-3 Грис Ган за самите убиства, а кај повеќето жртви продолжувал со сечење на делови од телото, обично градите на девојките кои веројатно ги собирал како сувенири.
Костариканските власти се обратиле за помош на ФБИ но и покрај заедничката работа манијакот останува до ден денес на слобода. Дали продолжил да убива не е познато бидејќи после 1997 убиствата во тој реон престанале.
Не е невозможно еден ден и да се појави во јавност и да си живее безгрижно бидејќи во Коста Рика, за разлика од многу други земји - и убиството како кривично дело било подложно на застарување.

Постојат многу теории за тоа кој е убиецот, од екс-герилец на кого му избегала топката по удолница, богат и размазен син на влијателни родители кој своите манијакални апетити ги задоволува со помош на корумпирање на полицијата, а можеби и самиот Зодијак кој емигрирал во Коста Рика откако истрагата во САД се приближила доволно блиску за да избега во тропскиот рај и да продолжи со своите крвави навики.

Мистерија е зошто многу манијаци убиваат љубовни парови, што е тоа што ги доведува до бес при погледот на пар кој се бакнува или има секс?!
Дали нивната немоќ да остварат било каква искрена врска со припадник на човечкиот род ги доведува до убиствено лудило?

Како и да е, за неколку години се очекува излегување на албум со самолепливи сликички `Најголемите сериски убијци во 20.век`. Децата ќе можат да се менуваат со своите другарчиња со дупликати и да навиваат за својот омилен сериски убиец во директен пренос на најновото реално шоу -`Убиствено катче`.

Онака...

(By Roger Mortis, 174/54)
Апатијата е едно од најголемите зла на овие простори.
Колку се мртви луѓево немаат поим.
А некој би помислил дека мртвилото доаѓа со смртта.
Не баш, мртвите се секаде наоколу, ги среќавате секојдневно, некои ги гледате а некои се сосема невидливи и покрај определената физичка форма.

Единствено никој не ги информирал дека се мртви па затоа сеуште не ја напуштиле оваа реалност.

Убиена е секоја радост, иницијатива, ентузијазам.
Умираат и радостите и тагите.
Свадби, матури, свршувачки, дипломирања, родендени, крштевки...ради реда, онака, ``на вересија``, колку да се каже, да се помине на редот.
И исти такви погреби...онака.
Порано мислев дека луѓето ги кријат емоциите и се` контролираат.
Но деновиве сфатив дека воопшто немаат емоции за да ги скријат.
Ништо повеќе не ја раздвојува емоцијата од нејзината симулација.
Симулација поради навика. Или поради очекувањата на останатите.

Онака. Лабаво. Живот ради реда. Да не е ``без ич``...

Regards from Sector Northeast, Earth 4, Quadrant 75 of the Multiverse

Седум два седум до крајот...

(By Roger Mortis, 173/53)
Дали е можно човек да не биде откриен кога е баран од ЦИА, ФБИ, Хоумленд Секјурити и генералниот штаб на американските вооружени сили и тоа после неколку години детална потрага, со ангажирање на сите расположиви средства кои се на располагање на најмасовната и технички најопремена воено-обавештајна машинерија?!

Можеби да а можеби и не...

А дали е можно човек да се скрие - не сам туку во друштво на патнички авион Боинг Б-727 in all it`s size & glory, во случај да го бараат горенаведените организации?
Сосема можно!

Тоа го сторил извесен Бен Падиља, американски пилот заедно со механичарот Џон Мутанту од Конго-Киншаса (симпатично презиме, нема што).
Во Мај 2003 од пистата на меѓународниот аеродром во Луанда, Ангола, двајцата ликови се качиле во ветеранот Б-727 кој бил без никакви ознаки на него, ги исклучиле сите сигнализации (светла, транспондери) и покрај шокираните контролори на лет кои не им дале дозвола за полетување - полетале.
И секако - од моментот на полетувањето до денес - нивната судбина и онаа на авионот остануваат непознати.

Во екот на паниката поради настаните од 9/11, Американските власти не штеделе средства да го пронајдат авионот и крадците. Попусто, после две и пол години опсежна потрага и неколку можни сценарија кои испаднале дека не се точни - се откажале од потрагата. Имајќи ја во предвид денешната технологија, чудно е како може да исчезне толкав авион без никаква трага зад себе. Никој никаде не видел или пријавил пад или слетување ниту пак прелет на авионот над некоја територија.

Останале само шпекулациите, гласините, теориите и претпоставките - од измама со осигурување, преку тајна продажба на авионот, влетување во паралелна димензија до киднапирање од вонземјани.
Но и да станувало збор за осигурување или продажба, некогаш, некаде ќе излезел на виделина некаков траг, било што. До ден денес немало апсолутно ништо...