Јаго и Натемаго

(By Roger Mortis, 239/119)
Неодамна на страниците на британските таблоиди осамна не претерано важна вест во врска со омилената островска тема, фудбалот - a таа е дека извесен шпански играч, сега веќе поранешен играч на ФК Ливерпул за две сезони колку што поминал на славниот Енфилд - успеал да научи само два збора на англиски...
Не знам зошто но после една ваква, навидум тотално небитна информација, мојот скромен мозок започна да креира обрасци што ме наведе на помисла дека една стара изрека која гласи `роди ме мајко со спортски талент и фрли ме на буниште` може да биде сосема точна.

Case in point - Вејн Руни.
Овој славен играч на уште пославниот клуб Манчестер Јунајтед најдобро би можел да биде опишан како крајно неинтелегентно свинче со физиономија на ирски селанец кој постојано џвака компири. И како таков си зема 300.000 фунти (415.000 евра) НЕДЕЛНА плата, настрана парите од спонзори и реклами. Си има фина сопруга (која ако не бил познат играч не би го ни погледнала макар и да и се фрли пред шофершајбна), дробна челад, слава, популарност и све по ред.

Аналогно на него, сличен случај е ликот Ѓоковиќ Н. кој повеќе наликува на арнаутин него на четник, еманира некоја аграрно-затуцана аура, евентуално може да поврзе две реченици без да добие мигрена, но затоа на еден Гренд-слем зема по три милиони долари. И се` што со тоа доаѓа...
Но кулминацијата на битката помеѓу спортскиот талент вс. здравиот разум е веќе наведениот шпански екс-играч на Ливерпул под име Јаго Аспас за кој немам информации колку бил платен но сигурно земал барем 20 до 25.000 фунти неделно (ако не и повеќе) и покрај тоа што не е нешто посебно талентиран па дури може да се каже дека е есктремно лош дури и во таа единствена професија во која судбината го делегирала - на тој начин спасувајќи го од дом за ментално заостанати лица.

Неговите `успеси` на фудбалски план се еквивалентни на неговите лингвистички `подвизи` и на општиот впечаток кој го остава како појава бидејќи делува како да го исфрлила плимата на некоја плажа заедно со разни скапани трупци, мртви скуши и алги.

Вистина е дека британските таблоиди се одамна скарани со точното пренесување на инфо и дека нивните наслови треба да се земаат со сериозна резерва. Но колку и да е човек сомничав кон таблоидите, останува впечатокот за професионалните спортисти како особи со скромни умствени способности.

И тука некаде е време да се прејде кон поентата. Бизарниот факт што Руни зема неделно колку и врвен неурохирург во Англија - годишно. Или неделно колку што просечен работник во Англија зема за 15 години. А каква би била споредбата со неговите телевизиски фанови?
Работник или работничка во Република Хунзистан, со 200 евра месечна плата (2400 евра годишно или 1700 фунти)...зема во тек на една работна година помалку отколку Руни за еден час, и тоа не работен час туку еден час, било кој од 24-те во денот. Бидејќи Вејн и кога го распростира своето сало во фотеља и кога оди во тоалет и кога спие...прави по 1780 фунти - секој еден час. За да ја заработи неделната плата Руниева, на овдешен шљакер би му требале 176 работни години. Под претпоставка да влезе на пазарот на труд со 18, би имал барем 194 годинки во моментот на изедначување на неделната плата на напаѓачот на `црвените ѓаоли`.
Во реалноста тоа значи дека барем два а неретко и три животи не би биле доволни за достигнување на неделните Руниеви примања.

Секако мора да се напомене дека постои метод во лудилото, постојат колку толку рационални објаснувања зошто е тоа така, точно е дека пазарот го наметнува вреднувањето, икономија уан-он-уан и тие ствари, неврохирургот не собира 75.000 раја на стадион секое коло и шљакерот не е интересен за објективот на ниту една камера на светот - но и покрај сето тоа не можам да се ослободам од филингот дека нешто е морбидно сјебано во светот при таква поставеност на нештата...

А тоа е само Вејн Руни, суперстар. За фактот што Јаго Аспас има неделна плата која би спасила илјадници деца од смрт секоја година - нема рационално објаснување, логиката е тука немоќна, економијата и пазарните принципи се срамат што не се успешни при обидот да го објаснат Јаго кој не може да привлече никого на стадион ниту пак да привлече камера кон себе но поради некои мистериозни и за обичните смртници несфатливи причини е прилично богат (иако не особено славен) човек.

D+1

(By Roger Mortis, 238/118)
Тина не беше склона да гледа вести но овој пат на инсистирање на домашните мораше да направи исклучок.
Настанот кој се случил во арктичкиот круг а кој како последица имал потопување на нуклеарна подморница од страна на патролен авион кој исфрлил противподморничко торпедо со акустично наведување - беше само кулминација на неколкуте кризни месеци меѓу двете суперсили.
Дури и пословично монотониот израз на водителот на вестите го немаше - на негово место имаше гризење на усни и очигледен страв.

Она што дополнително ја вознемири Валентина беше фактот што една од поголемите воени бази се наоѓаше на само дваесетина километри од нејзиниот град.
Се прашуваше што да прави, како да постапи иако до последен момент не сакаше да верува дека сепак, нуклеарната печурка би осамнала над нејзе, над нејзините родители, роднини и пријатели, над нејзиниот сопруг кој работеше во базата...

Паранојата полека но сигурно почна да ја вознемирува, да ја убива во поим, почна да следи вести, да чита весници, да сурфа по нет за последиците од радијација...до таа мера што се одлучи да земе неколку дена неплатен одмор од работа, ако ништо друго барем да си ги смири мислите.
Вестите не носеа ништо добро, беше објавена мобилизација на резервниот состав на вооружените сили а нуклеарната стратешка команда беше ставена под деноноќен аларм. Тина не можеше да го добие својот сопруг на телефон - кој иако цивил мораше да се однесува според воените правила кои во ваква ситуација предвидуваа прекин на комуникација со надворешниот свет.

Четвртиот ден немаше вести. Злокобното шуштење на статиката на омилениот канал на нејзините родители стана предмет на шпекулации. А и тие станаа вишок откако заслепувачка светлина која ја претвори ноќта во ден се појави од северен правец, веројатно од местото во кое беше сместена базата. Следуваше ударниот бран кој иако ослабен поради растојанието од дваесетина километри од нултата точка - сепак беше резултат на детонација на мегатони наспроти старите добри килотони познати од Хирошима, доволно силен да направи пустош. А неговото смртноносно другарче, топлотниот бран пристигна со задоцнување од само неколку секунди, претворајќи ги оние кои се затекнале на отворено - во јагленисани непрепознатливи лешеви.
Оние кои беа засолнети, меѓу нив и Тина и го преживеаа бранот - сега беа на удар на страшната јонизирачка радијација од која немаше спас. Таа навлегуваше во секоја пора, во секоја клетка и сееше смрт.

Тина испадна една од оние помалку среќните, кои не загинаа веднаш - туку беа осудени на мачна и болна смрт.
Освестувајќи се и погледнувајќи наоколу ги здогледа труповите на нејзините родители. Не се ни обѕирна кон парчињата кожа кои висеа од нејзините раце, немаше сила да вреска, да моли, да плаче - само немо ги посматраше своите мртви родители и мртви комшии.

Осамна денот потоа. Д+1, како што милуваа да го регистрираат во врховниот штаб.
Тина се влечеше наоколу во потрага по вода, беше жедна како никогаш во животот, утробата и плачеше за течност. Упатувајќи се до локалниот супермаркет кој иако оштетен сеуште некако стоеше исправен - сретна неколку луѓе со сосема отсутни погледи, ужасни остатоци на некогашни човечки битија, одечки духови кои се тетеравеа наваму-натаму. Иако некој глас од длабочините на свеста и шепотеше дека шишињата со минерална вода се озрачени, Тина едноставно мораше да пие. И пиеше, иако тоа само ја доближи до побрза смрт. А можеби и баш затоа, кој би можел да каже.
Водата ја освежи, малку и го разбистри умот.
Дури тогаш следеше пароксизмот на болката која не можеше да ја изрази поради шокот од сето што се случи.
Седејќи така во едно ќоше на маркетот во главата и дојде помисла дека не се има слушнато со сопругот одамна. Одникаде повикана мисла почна ја убедува дека можеби сепак - преживеал?

Тина мораше жестоко да се бори со рационалното во себе кое јасно и кажуваше дека сопругот е претворен во пепел. Мораше да го задуши и да верува во нешто, било што. Иако последно време односите со сопругот беа далеку од идилични, сепак тој беше нејзината најголема љубов а ден потоа - и причина да се соземе и да ги зграби неколкуте часа...или денови...кои и преостануваа.

Даниел, нејзниот сопруг, работејќи како цивил во базата се повинуваше на правилата на работата. Но таа вечер, дали поради страв или параноја, одлучи да си оди дома. Побара отпуст кој брзо беше одбиен, си даде отказ кој не беше прифатен, се докажуваше и расправаше со надредените, попусто. Едноставно знаеше што ќе се случи и мораше да најде излез. Физичкиот излез нормално беше блокиран од војници, но Даниел знаеше дека постојат места од кои може да се извлече надвор.
Но што ќе му вреди ако излезе од базата без својот автомобил? Сепак се дваесет километри во прашање.
Се реши да се обиде со автостоп.
И за чудо, успеа, беше прибран од еден постар брачен пар во еден Форд Ескорт во поодминати години.
На патот накај дома, на некои три-четири километри од градот, после една кривина која одеше зад еден голем рид - дојде блесокот. И ударот. И топлината. И јонизираните честички.
Освестувајќи се по некое време, разбуден од ужасните крици на стариот брачен пар, имајќи ја квази-среќната околност на ридот кој колку толку го заштити од ударот - Даниел погледна околу себе и излезе од колата. Доволно знаше за дејството на Бомбата за да му биде јасно дека не го слушаат и не го гледаат. Да се обиде да им помогне беше бесцелно. А толку беше жеден...

На Тина во мозокот и татнеше само една мисла, да го најде сопругот. Ни сама не знаеше зошто а не се ни замараше со тоа. Знаеше само дека не сака да умре сама, на улица, како јагленисаните кучиња пред влезот на маркетот.
Бидејќи малкуте возила кои не беа уништени беа онеспособени поради електромагнетниот пулс кој ја следи експлозијата - Тина се упати во супер-маркетот и го зграби првиот точак кој и падна при раце.

Даниел немаше избор освен да тргне пешки.
Едното око му крвареше а лицето му беше изобличено.
Една мисла почна да му го обзема умот - а што ако Тина преживеа? И Даниел мораше да го ликвидира рационалното во себе...и да продолжи напред. Чекор по болен чекор.

Тина упорно вртеше на педалите, не обзирајќи се на крвавите колена и на монструозната болка. Вртеше како тоа да и беше последно нешто во животот. Тоа впрочем и беше најверојатно последно нешто во нејзниниот живот.

На напуштениот контролен пункт кој се наоѓаше на неколку километри од градот, Тина застана да здивне. Повторно се препушти на празнење на шишето вода кое го понесе со себе. Во далечината здогледа човечка прилика како несигурно се движи по сред пат кон пунктот. Тина мислеше да го праша патникот-намерник дали нешто знае за базата, дали некој преживеал...кога одеднаш почна да ја разпознава физиономијата на Даниел, која иако нарушена, сепак и беше најинтимно позната. Во нејзиниот ум повеќе немаше место за неверица и скепса. Се обиде да се протне под рампата која немаше сила да ја подигне, но силата ја издаде и падна. Следно што осети беа рацете на Даниел околу неа, и чудниот, бизарен и никогаш виден израз на неговото лице.

Црните облаци кои преку целиот ден се собираа над регионот - конечно се истурија на земјата. Радиоактивниот дожд обично доаѓа последен, како задоцнет гостин во оргијата на смртта. Така беше и сега.
Тина се обиде да каже нешто но освен тешко распознатливи звуци не можеше да каже ништо. Кај Даниел беше слична ситуација.
И онака не им требаше говор, нивните очи знаеа све, им беше јасно све, имаа одговор за све.
Испуканите и раскрвавени усни им се споија, не обзирајќи се на црните капки кои се слеваа по нивните лица.
Колку време им преостанува? Часови, можеби неколку дена? Не знаеа точно, а не беше ни важно.
Прегрнати под една стреа на контролниот пункт, решија да ја дочекаат смртаа заедно, препуштени на последното нешто што сеуште имаше смисол во бесмислениот свет накиснат од црн дожд - нивната љубов.

Свирачот од Хамелн

(By Roger Mortis, 237/117)
Кобната човечка самоизмама дека е можно да се добие нешто за ништо, да се впушти во секс и да се остане невин, да се добие злато од безвредни метали - веројатно постои од кога постои и човекот иако нејзиниот интензитет е нерамномерно географски распореден. Посебно е изразена на овие простори каде што се трансформирала во една од долгата низа на килави транзициски мудрости каде што обично се работи за некој лик кој немал ништо за да после извесен период, на непознат и мистериозен начин - станал богат и со тоа ги материјализирал фантазиите на локалната раја за инстант здобивање со моќ и статус...

Постои една интересна прикаска која ја сублимира оваа трагична самоизмама, која потекнувала од доцното средновековие на територијата која шест векови подоцна ќе стане позната како Германија.

Имено во 1284 година, во некое гратче по име Хамелн - граѓаните биле соочени со наезда на стаорци кои во тоа време биле страшна закана, посебно како носители на болви кои носеле чума (ситуација која ќе ескалира глобално седумдесетина години подоцна).
Штетниците ги јаделе и загадувале и онака оскудните резерви со храна што било причина за појава на глад. Градските власти се обидувале да најдат начин да се ослободат од глодарската инвазија - но без успех. Се` до еден убав ден кога на сцена се појавил странецот, јунакот, факторот икс - некој свирач во шарена облека кој пристигнал од непознат правец во градот и на градските татковци им соопштил дека може за 24 часа да го реши проблемот со стаорците по скромна цена од 100 златници.

Власта била сомничава кон странецот но бидејќи немале избор - се` согласиле на цената, нивната скептичност била толкава што наместо 100 му ветиле 1000 златници доколку навистина успее да ги елиминира стаорците.
Свирачот прифатил, и наредното утро од неговиот кавал почнале да се шират необични звуци низ градот. Стаорците почнале да `маршираат` спрема замамниот такт на музиката која доаѓала од кавалот и почнале да го следат свирачот кој ги наведувал кон реката. За неколку часа сите градски стаорци се удавиле во реката благодарејќи на хипнотичкиот транс кој бил предизвикан од музиката на свирачот.

Граѓаните избезумени од радост почнале да слават а што направила градската власт во тој момент? Одлучиле дека 1000 златници се премногу, макар се работело за една таква монументална услуга. Свирачот инсистирал на својата првобитна побарувачка од 100 златници, но повторно попусто - стаорците и онака исчезнале и парите биле поделени помеѓу власта. Свирачот си останал со кавалот...во устата.

Но свирачот не бил лик со кој лесно се излегува на крај, а неговата одмазда била екстремна.
Наредното утро осамнало тивко и језиво, лишено од вообичаениот детски жагор.
Откако го пребарале целиот град - граѓаните пронашле само едно дете, куцо или сакато - кое раскажало што се случило.
Свирачот тоа утро - одејќи низ градските улици свирел некоја друга мелодија која овој пат не праќала стаорци во хипно-транс туку привлекувала деца. Долгата колона на деца која ја привлекол на тој начин - исчезнала во околните шуми со исклучок на куцото дете кое не можело да ги следи останатите и на тој начин единствено се спасило од непознатата судбина.
Следниот ден свирачот се појавил повторно во градот и си ги побарал заслужено заработените 100 златници во замена за детските животи. Овој пат властите немале избор и му платиле на свирачот кој пак ги одвел граѓаните до една пештера во шумата каде што живи и здрави - се наоѓале градските деца како колатерала за неблагодарните граѓани кои сакале да добијат нешто а да не вложат ништо.

Свирачот си продолжил понатаму низ лавиринот на легендите со своите чесно заработени пари а граѓаните биле среќни што нивните деца се спасени од трагичен крај соодветен на оној на стаорците.

Оваа приказна имала стотици верзии низ подоцнежните векови, самите браќа Грим подоцна се зафатиле со адаптација, а најалтрустичната варијанта кажува дека свирачот не бил странец во градот туку локален жител кој со помош на кавалот ги удавил стаорците за време на епидемија на чума, влегувајќи самиот во реката за да ги насочи глодарите таму и со својата саможртва го спасил градот од смрт.

Како и многу други стари прикаски - и оваа е полна со архетипи и стереотипи, поуки и наравоучение. Едно од нив е сосема благородната вистина дека сите оние кои сакаат да добијат нешто а да не вложат ништо - се извор на зло и страдање кое се простира по патот на нивната идиотска самоизмама.

Секташлук

(By Roger Mortis, 236/116)
Усамљена кућа на крају града
крије тајне младих људи
тамних и мрачних лица парада
неко ће њима једном да суди

Џој Дивижн из звучника се чује
Црна Зора окупља чланство
секташ праву вјеру псује
Ноћна мора за морално грађанство!

Бријач, уже, избор је на столу
Црне душе призивају принца таме
Још један живот окончан у болу
Крај је близу, господо и даме

Улцињ је град с мора
Где усамљена кућа са почетка
вреба децу ка дну понора
Под власт новога поретка!

Надеж

(By Roger Mortis, 235/115)
Си биле двајца добри другари, едниот потомок на стара пруска (не е грешка, не е руска ами пруска) офицерска фамилија а другиот нималку среќна комбинација на ќерка од стара лоза на грузински кондураџии и непознат руски поет.
Friedrich von Ranter и Зураб Бантерович Дураков обожуваа да седат пред кооперација, да потпивнуваат Етанол, да мезат посебна со растителен и да ги третираат актуелните проблеми кои го тормозат напатениот свет на модерната уметност.

- `Ти какав дека постмодернизмот е одамна мртов, само што сеуште постои во форма на Зомби кое мумлајќи и тетеравејќи се` се обидува да ги исцица последните финансиски сокови до кои може да дојде.` - започна да преде Фриц.

- `И сам знаеш дека Писоарот на Дишамп имал зошто, а бидејќи имал зошто имал и затоа. Но сите тие стотици подоцнежни `протестни` дела немале повеќе смисла. Дефлорирањето се случува еднаш. Мондријан и Пикасо. Да, ок. They did their bit, they raised few eyebrows. Но подоцна по нив се зашлепаа илјадници молери.` - продолжи Фриц.

-` Не биди сенилен, драг мој Фридрих, познато е дека протестот не мора да биде само против уметничката или критичката конвенција, уметноста отсекогаш била политички ангажирана...` - го прекина Зураб.

-`Не си во право Зурабе, како да зи заглавил во шеесеттите, остави ги тие приказни за уметноста како протестна форма против војни, несреќи и неправди, секој молер може својот анти-талент да го прикрива со изјави за наводна симболика на наводното уметничко дело кое го склепал за половина ден`...инсистираше Фридрих. И продолжи :
Dada имала причина зошто, Dada имала знаење и како, денешните `инсталации и ивенти` каде некој дебил кој го јава бранот подигнат од страна на `стручната` уметничка јавност која делегира консензус што е тоа уметност...`

-`Повторно претеруваш пријателе, тоа алкохолот зборува низ тебе` - дрзок беше Зураб...

А господинот Фон Рантер не обзирнувајќи се на прекините си продолжи :

-`Јасно ми е, изложуваат мртва кокошка врз пластична столица и некој им соопштува дека тоа е уметничко дело. Силување на перцепцијата каде надлежен авторитет му кажува на публиката што треба да види и какво значење треба да најде во мртвата кокошка hence стварајќи деривативна вредност онаму каде реална вредност не постои. Потоа следат пари, понекогаш многу пари...`

Зураб, очигледно вознемирен, извика - `Тоа е само твојата ригидна пруска перцепција која рационализира и игла и локомотива, која бара логика и во Пикасо и во Кандински...`

Фриц сиот зацрвенет и со пригушен глас прошепоти - `Зурабе Бантеровичу, јас би...би ги убил сите нив!`
Зураб реши да се прави дека не ја чул последната забелешка на својот другар и се обиде да го насочи муабетот кон некоја побезбедна патека.

-`Треба да се спомене и применетиот дизајн, индустрискиот дизајн пред се` кој во ерата на Машината знаел да изнедри дела кои се потполно функционални а кои зрачат со експресија на своето време, својот креатор and beyond. Уметноста едноставно се побратими со Машината бидејќи и машините треба некој да ги купува...` мудруваше Зураб.

-`Моежби сепак Beauty is in the eye of the beholder, како што тврдат англичаните` - рече Фриц.

-`Не би рекол, има надлежни кои ќе кажат што е уметност а што не` - возврати господинот Дураков.

-`Грешиш` - рече Фриц. `Можеби ќе ти делувам досадњикаво но надвор од консензусот кој средината, или тие твои `надлежни` фактори го имаат за тоа што е уметност, уметност нема. Е сега цртале и пештерските луѓе, животињи, лов и риболов, некои нивни психоделии и слично, освен тоа баш е интересно да се напомене - по пештерските слики нема војни и убивање луѓе, ликовниот израз кој глорифицира битки, освојувања, кралеви и цареви доаѓа подоцна со појавата на државата и организираните религии и затоа...`

-`Затоа, што?` праша Зураб.

-`Експресијата е најважна, наивен мој, секогаш и секаде, не` уметноста за која некој `надлежен` ќе каже дали постои или не, туку експресијата на оригиналниот дестилат на било каква содржина која минува низ казанот на уметникот. Always was, always will be.` - се осврна Фридрих. И подолжи - `Да појаснам, некој настан, некоја дразба, некаков мотив се вовлекол во главата на непознатиот сликар од камено време и дестилиран преку неговата лична перцепција - се манифестира во вид на негова лична експресија со сликарската техника која му била на располагање. Fast forward few dozens of millennia и сеуште го имаме истото, секако во ново пакување.`

- `А каде е убавината во тие твои теории` - лукаво се присети Дураков.

- `Убавината...може да ја има но и не мора.` одговори Фон Рантер. `Пример, мојот земјак, Каспар Давид Фридрих - ја насликал `Бродоломот на надежта`, слика инспирирана од којзнае кој по ред трагичен обид да се преплови Северозападниот премин и крајот на еден британски брод кој совладан од мразот отишол да се поздрави со Davy Jones, damned be his eyes.
Дали сликата е убава?
Што има убаво во куп мраз и брод кој тоне? Ништо.
Или аналогна на оваа, нејзината современичка `Сплавот на Медуза` од Жерико.
Па и неговите слики на лудаци кои му позирале во лудницата, пошто немал кинта за да плаќа модели.
Нема убавина, но има драматика, има замрзнување на еден момент кој не може да го долови никаква фотографија, има симболика и има емоција. А пред се, како што реков, експресија. Во случајов ужасот на безнадежноста на едно од најбезнадежните места во светот, покрај нашава кооперација - а тоа е Арктикот.
So, is that picture beautiful? Not really. I`d say it is majestic.`

- `Знам, знам, отсекогаш си ги презирал класичарите и пост-модернистите, ми имаш зборувано за тоа барем во девет наврати` - се лутеше Зураб.

Но Фриц сепак си продолжи - `Нормално, значајно е и времето. Сите оние портрети од разни дами од времето на класицизмот на кои воздивнувале а богами и се палеле генерации мажи од тоа време, денес делуваат комично. Не дека тоа им одзема нешто од техничкото совршенство при самата изведба на сликата...но некаква бледа, амебовидна, често дебела или грда особа а сепак тогашен секс-симбол. Убавина. Во тоа време. Денес...никој не би ни погледнал некоја таква два пати - ако не мора.
Друго што е сакам да ти кажам е што и нашата перцепција е презаситена со слики. Телевизија, нет, списанија, билборди...агресивно и беспоштедно се удира по личната перцепција на поединецот. Imagewise, толеранцијата е на највисоко ниво во историјата. Мува не не` лази. Ни требаат се` појаки дразби. Така што шокот и нелагодноста која некој би ја осетил гледајќи ја Каспаровата слика во 1820-те, денес нема да предизвика ништо...which is kinda sad...`

- `Да, за последново сосема се согласувам. Но сега барем има надеж, после све што се случи последниве години...` - тивко се обрати Зураб.

- `Хммм...би сакал да верувам дека си во право. А можеби и си во право. Можеби има надеж. Можеби некои наши правнуци повторно ќе се одушевуваат од некоја сосема нова форма на уметност` - резигнирано процеди Фридрих. `Туку дај престани да си играш со тоа Гајгеровиот бројач Зурабе, страшно ме иритира звукот, знам дека местово е толку озрачено што ноќе сигурно сјае во дреч зелена, да беше жив некој постмодернист ќе беше многу среќен со една таква глетка, имаше да направи инсталација од кооперацијава`.

Зураб се насмевна на последната досетка на својот пријател. `Во ред Фриц, време е да си одиме од овде, дојади ја посебната, јас да го допијам ова што остана од Етанолот, мојот стомак вари све, немам проблеми јас со тоа, сум ти кажувал што се` немал пиено татко ми?`

За кратко време, двајцата другари се оддалечија од кооперацијата која остана да зјае празна...

Неутронска бомба? Bitch please!

(By Roger Mortis, 234/114)
Одамна изветреаната хипи-парола `водете љубов а не војна` е толку passe што не верувам дека би ја употребил ниту најголемиот хипстер на светот. Но идејата позади паролата се појавила на кратко во Пентагон of all places во времето кога стариот лош Советски Сојуз отишол на буништето на историјата а новата Баба Рога во вид на исламски манијаци кои вребаат од пештери сеуште не била родена.

Работејќи на проекти за т.н. `Несмртноносни оружја`, тим на научници од лабораторијата Рајт на американското воено воздухопловство дошле на идеја да ги `попедерчат` своите евентуални воени противници. Во 1994 се појавил предлог-проект за бомба која наместо експлозив ќе содржи хемиски агенс. И тоа не традиционалните Фозген, Сарин или Иперит туку специфичен феромон, доволно силен за да предизвика истополови нагони низ контаминираното подрачје.

Идејата била дека противникот и не мора да се убие, распарчи, искасапи или измачува - поедноставно е да страдаат чмаровите на непријателскиот аскер или герила, при тоа не добивајќи само ректални болки туку предизвикувајќи згрозување и осуда кај домицилната раја во однос на своите војници кои одненадеж започнале наместо да полнат Хаубица со граната - да полнат анус со сперма, што по себе би донело и срозавање на борбениот дух и морал.
Посебно во традиционални, патријархални или затуцани средини во какви Пентагон обожува да интервенира.

Имагинацијата е немоќна да ги долови сцените кои би се случувале низ улиците на Фалуџа, Кандахар или Басра а можеби и Техеран или Каракас - во случај овој проект да бил реализиран и ставен во борбена употреба, како оружје за масовно истополово силување. Забрадени мажи кои се бркаат наоколу со ерекции, општ хаос и лудило, морален шок, женски клетви...и сето тоа ставено на Јутјуб и засилено со саундтракот од Бени Хил...

Проблемот со оваа бомба која требало да биде исфрлана од Б-52, ФБ-111, Б-1 или Ф-15 над непријателот било во тоа што тајмингот на Пентагон не бил баш најдобар, средината на деведесеттите била време на почетокот на ескалацијата на политичката коректност и период на сериозен геј-активизам. Во 1994 се појавил и филмот `Филаделфија` кој бил пресвртница за медиумското портретирање на лицата со алтернативни сексуални наклоности. А против Холивуд понекогаш е немоќен и самиот Пентагон.

Така овој бизарен проект не се реализирал (барем не официјално) иако биле побарани 7,5 милиони долари за негова иницијација од страна на тимот, со што Геј-бомбата заминала да членува во една долга и комична категорија на неверојатни нереализирани проекти за оружја - заедно со експлозивните стаорци, носачите на авиони градени од мраз и пилевина, тајните агенти-делфини, плановите за библиски сцени со наезда на инсекти над непријателска територија, противоклопните песови и `Стратешката одбрамбена иницијатива` а.к.а. `Ѕвездената војна` најскапиот флоп во историјата на американските вооружени сили.

Превенција

(By Roger Mortis, 233/113)
Пред неколку години, сосема тивко и на маргините на медиумското известување - беа објавени резултатите од неколку медицински истражувања кои потенцијално се едни од најважните откритија ever.
Иако истражувањата се сеуште во почетна фаза, импликациите на можното рано откривање на психопатијата каја се појавува кај мал процент на популацијата - би биле неверојатни. Колку идни политичари, турбокапиталисти, бирократи, верски лидери, тешки криминалци, сериски убијци и слични лица би биле навремено спречени во својот злосторнички поход ако се знае дека се психопати уште од млада возраст?

Секако за релевантноста при една претпоставена социолошка анализа на влијанието на психопатијата врз пошироката заедница би требало да се скенира мозокот на репрезентативен број на примероци на горенаведените лица. Пример, влада на одредена земја или управен одбор на корпорација. Што нема да се случи никогаш, бидејќи природно, психопатите не би се согласиле да бидат скенирани...but there`s a start.
А можеби би се пронашла и причината, џенетик трејт или што и да е што предизвикува раѓање на особи делумно или целосно лишени од можност за емпатија. И евентуално, тоа да се третира.

Можностите за заштита на човештвото од делувањето на психопатите треба да имаат приоритет.
Забраната за вршење јавна функција би бил прв чекор за лицата кои би биле идентификувани како психопати. Засилено набљудување и контрола на нивните активности исто така би бил одличен потег.
Во крајна линија, може да се постројат пред ѕид и да се стрелаат.
Во спротивно ќе страдаат милиони луѓе, а други милиони ќе живеат во пекол преку `увезената` социопатија која покрај психопатијата, како што изгледа - е најзначајна карактеристика која овозможува искачување на општествената скала.

Сето ова е само добро познатата стара дилема експлоатирана во некои филмови каде некој лик се враќа во 1889 за да го убие бејби Адолф, менувајќи ја историјата на подобро...само што во светло на наведените откритија, временската машина станува застарена (there`s a pun there, somewhere) и наместо неа во игра стапува скенер со можност за мапирање на мозокот преку магнетна резонанца. Ставање на РФИД чип во телото на откриените психопати и нивно следење низ животот би било од голема корист.
Секако, можноста за грешка никогаш не може да се исклучи потполно. Но со развојот на технологијата и можната превенција - се отвора прилика за спас, за опстанок, за поголем квалитет во животот на милијарди луѓе и драстично намалување на проблемите со кои се соочува светот денес.

Етички импликации?
Дали е стигматизирањето на мал процент деца како психопати проблематично?
Можеби. Но тие деца ќе пораснат во монструми кои ќе ограбуваат, убиваат, силуваат, држат проповеди, масакрираат, јадат фекалии на говорниците на разни парламенти...

Повеќе информации на следните линкови :
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19252152
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2794920/
http://www.dailyrecord.co.uk/news/health/future-psychopaths-can-identified-children-1866106
http://www.huffingtonpost.com/2013/05/02/psychopathic-children_n_3201957.html