The Rave N

(By The Priest, 042/012)

Зона на самрак, како забрана за нови вирови. Сегашноста како темна вода извира. Стрмецот планински низ три димензии собира страв од врисок. Поглед кон светлина, светло чуство на бистрина, порака во шишето примена, а од никого не пратена. И прашање се јавува како сон. И буден сонуваш. А ако си ѕид, стоиш подалеку, а ако си клетва, се слушаш надалеку. И ќе бидеш се'. Што не треба. И со кое право моето лево рамо е пристаниште за тебе, небесна птицо непосакана?

За миг створи нов миг. За почеток, нејасно делуваш, и војникот со факелот беше нејасен, а уште е интересен. И лозјето што тага преку радост ќе понесе, што на чешма преку мака ќе те однесе. И со кое право, ти си лик на Едгар Алан По, а како ден живееш во безнадежна лага, во која само јас не верувам? И ништо не е доволно тешко за пустинскиот самец, за песокот во дланката на Персискиот мудрец, за престижот стогодишен. И зафати страна.

Низ земјени виуги, од злато до верба, од езеро до друга вода сина. И очи заслепени од кои го кријам рајот. Ги чувам вратите од туѓи раце, од туѓата сенка месечева. И со кое право сонцето изгрева и кога не треба? И со кое право молитвите се услишуваат и на оние кои првпат го слушнаа облачниот молк?

Години се бројат, во соба што не постои, и прозорецот е свртен кон ридот, сивиот камен и понорницата река. И трчај додека зборуваш за никој да не те чуе. Да не помисли животот дека го предаде ноќва. Во самица на трева. И дрвото на вистината споена од лаги. Повторно.

Speak no more...

Two brothers in the back of my mind

(By Roger Mortis, 041/012)

Излишно е да се каже дека не ги запаметив нивните имиња. И покрај тоа што учеа во другиот клас и што беа добри луѓе. Двајца браќа, цигани. Да...го имаа се она што нас ни бодеше очи. Партали, смрдеа, вечна  настинка...тешка сиротиња со еден збор...да не опишувам понатаму бидејќи не ми се опишува состојбата на нивната беда.

Беа ете...различни од нас. Остануваа после часови и одеа да соберат од мензата она што останало. Нас, на ситите говеда ни делуваше sooo lame таквата постапка. И тоа што се повторуваше секој ден.
Знам...знам...тоа го собираа за дома, за да каснат нешто уште неколку нивни браќа и сестри. Сега знам. А тогаш...ги пресретнувавме надвор и им го правевме она кое им го правевме...лебот завршуваше на земја од каде повторно го земаа, шлаканиците, клоците и навредите беа standard drill, ни служеа како боксерска вреќа на која ги истуравме ебаните фрустрации од дома, од школо, од ќенеф, од мозокот кој ни беше празен иако натопен во тестостерон кој не се трошеше во нечија пичка туку во шољата од вецето, задните клупи и садистичките испади врз послабите од нас.

Бевме стандарден произод на образовниот и општествениот систем. И ни беше лесно во умот и мило на душата.

Ништо од тоа не може да се спореди со шокот. Шок...зошто не пружаа отпор, зошто не се бореа, зошто на некого од нас не му ја скршија главата навечер позади некој ѕид со шипка...зошто не ги повикаа своите бројни браќа, братучеди, другари...браќата Цигани...се уште не можам да сфатам иако знам дека одвај стоеја на нозе...и веројатно имаа некоја своја животна филозофија (ова е срање каква филозофија, ама ајде...да ја развијам мислата во некој правец...) која беше неразбирлива за нас...
И уште нешто знам...nevermind Махатма Ганди и се она што сум го прочитал од тогаш...преку вас излезе на виделина она што го криевме...тешката заебаност...наша а не ваша...вие само сакавте да ве оставиме на мир. И солзите во вашите очи, и зборовите, измешани цигански и македонски со кои не молевте да ве оставиме...тоа се врежа во нашиот хард диск...остана...иако секогаш ќе биде избегнувано при евоцирањето спомени од `среќните школски денови`...

Не...браќата не беа единствените на кои им беше приредувано тоа. Иако на друг начин имаше и многу други. Кои добиваа редовно следување мизерија и очај. Заради други “причини“ секако, соодветниот фајл даунлодиран од системот во нашие черепи се активираше на различни работи...но со сличен резултат.

Сме биле деца? Не сме знаеле поинаку? Е па фала...родители, роднини, комшии и наставници што не направивте такви. Фала што не воспитавте така, најголемо задоволство ни беше а и уште ни е да видиме некого во калта да се утешиме дека не сме најзаебани гомна на светов, дека и под нас има некој кој можеме да го газиме. Свршувавте на тоа и нас не дресиравте на тој начин.

Фала за ништо.
..............
Ова ви е посветено вас...знам дека не живеете во виртуелниот свет, дека немате интернет и дека овие зборови никогаш нема да ги прочитате.
Ви се извинувам од се срце и се надевам дека еднаш, некогаш ќе го имате сето она што јас го немам и дека еден ден ќе ме погледнете со ист онаков презир со каков што јас и останатите ве гледавме тогаш.

Четири часот наутро

(By The Priest, 040/011)

Четири наутро е најосамниот час во Универзумот. Или не? 

Не знам. Кој спие, кој се токми да спие. Кој се ебава. Кој пие чаша вода. За освежување. Ама никој не прави нешто посебно.
Посебна салама можеби.
Сите заедно лутаме на овај вселенски брод. Сите заедно и несложно кон Морисоновиот перихел. Не е „Морисонов“ (Џимов) оти мене ми текна, туку така е. А тоа е така, оти јас го кажувам. Зашто да не е?

Сетете се како се живееше некогаш. Лед Зеплин и пиво. Или само пиво. Или само Лед Зепелин. Или само размачкана шминка која врескаше „еееј, јас ги знам Зепелин“. Или каква била шминка. Или било што. Само сетете се.
Тоа беше посебно. Крстопат на генерацијата се прави. Луѓе, тоа е страшно. Јако страшно. 
Мојот виртус е да ве потсетам што беше. Мојата должност е да ви кажам што ќе биде. 
Има голема разлика.
Никој не ја знае азбуката на природата.
Ниту на братството, кое ние упорно го заменуваме со пријателство.
Нема пријатели. Има луѓе кои се тука да ти одмагаат. Во се'!
Луѓе кои ти помагаат се браќа. Тие работи не се мешаат. Но, сето спаѓа во комплементарноста на заебаната шминка која претпочита познавање на:
- природата
- азбуката на природата
- Лед Зепелин
- братството

Премогу нечесно се поставени работите.
Премногу нечесно е да се сменат. Премногу нечесно е да не се сменат.
Каде е честа?
Медалот на честа кој беше сервиран милион пати во изминативе години не е чесен начин да се покаже кој е чесен. 

Дајте ја цела облека која ги крие вашите големи слободни плакари на некој што нема плакар. 
Не ги полевајте своите цвеќиња со вода која гаси жед.
Направете го својот разум да функционира разумно.
Не ги кријте емоциите.
Со тоа ги негирате природните слова, братството и Лед Зепелин.

Убави очи и долги трепки.

Mascarade

(By Roger Mortis, 039/011)

Маски...ми поделија неколку кога се родив, некојси дождлив ден пред икс години иако беа без упатство за употреба. Употребата се учела покасно, иако зборот учење е само еуфемизам кој се користи за анална пенетрација без соодветен лубрикант.

Една од многуте маски која има форма на рамнодушност и аргоганција беше предвидена за криење на емоциите. За да се скрие нешто што се чувстува према нешто или (ужас над ужасите !) према некоја. Тогаш тргнуваат обединетите сили на малограѓанштината, позерството, мудрувањето и останатите импотентни појави кои во име на системот се грижат да детектираат дали некој некаде и некако на светов е среќен и...да го уништат.

За да не испадне дека е досадно, таа деструкција на она што е најдобро во нас и кое на сите очајнички ни треба добива различни форми. А тие форми доаѓаат во вид на маски кои треба да ги носиме во зависност од приликите и во зависност од тоа какви фекалии треба да проголтаме. Чисто за да се вклопиме во средината, системот кој ќе не исцица до даска и ќе не фрли во отпадот на животот, каде што завршуваат сите патишта кои започнале во некои времиња кога со невина насмевка сме сме се радувале на обичен сончев ден, минувањето на симпатијата покрај нас или едно обично јадење чоколадо кое сега го јадеме откако ќе прочитаме колку калории има и дали има изминат рок.

И никој не се запрашал зошто го прави тоа зошто тера сеир или гледа да уништи нешто убаво, нешто кое и самиот тој или таа го посакува да го доживее од дното на душата. Не се прашува бидејќи носи неколку од тие маски кои ги добил бесплатно а кои ќе ги плаќа до крајот на животот до конечниот триумф на крајниот победник - црвите под земја.

Црвите? Крај на патот? Можеби а можеби и не. Се осеќам како да сум ископал нешто од нафталин, од времињата кога за прв пат помислував на конечноста на животот на холограмската проекција позната како self experience. 

На крај во најдобра и најискрена балканска традиција еден поздрав - ебете се сите, цркнете, кршете глава и подалеку од мене. Имам еден живот и ќе го терам на мој начин. Ако не ви се допаѓа - well...see above...and shut the fuck up...

Да, утринско кафе...но, нешто фали!

(By The Priest, 038/010)

Утро е дел од денот кога ќе решиш дека е редно да се стане. Никој не е должен ниту привилигиран да ти каже кога е утро, кога е пладне, кога е попладне. Астрономијата и твојот микрокосмос се надополнуваат толку добро што не постои таков часовник што може да ја попречи вашата колаборација.

Утринското кафе е јак, многу јак елемент во секојдневната приказна. Понекогаш е требно да го свариш сам. Понекогаш ти е смачено од тоа, па решаваш дека треба да се жениш. Но, во принцип, it's quite (re)freshing.

Но, нешто недостасува. Нешто...не е во ред. Ја чешкаш брадата, гледаш наоколу. Земаш уште една голтка од веќе изладеното кафиште. Се повлекуваш наназад, гледаш низ прозорецот. Нешто дефинитивно фали. Ама што?

Некои ќе прочачкаат низ плочите, цедињата, касетите, виртуелните папки, и (не)случајно ќе го најдат одговорот со (не)случајната одлука „ај денес да пуштам нешто ...  како Led Zeppelin.

Но, повеќето никогаш нема да го најдат одговорот. Ниту кои се тие, ниту дали постои Бог, дали и колку има радијација во Jапонија, ниту дали утринското кафе е доволно за освежување.

Turn off the TV

(By Roger Mortis, 037/010)

Немам идеја...како да започнам со пишување на нешто...три точки?!

Инспирација? I don`t need no freakin` inspiration...добро де, можеби Das Boot од U-96...ако тоа се смета за инспирација...

За почеток сите сме во исто срање. Иако ја обожавам лоботомијата како големо достигнување на човековиот род морам малку да сум сериозен. Да, во ист сос сме патиме од истите болки, сите сме на бродот кој тоне а кој стаорците одамна го напуштаат. Можеме да се самозалажуваме до степен на инфантилност но на крај знаеме дека сме само штрафови во ритуалот на капиталот кој по својата некрофилска природа го гази она човечко кое еволуцијата ни го дала, со кое природата секојдневно не дарува а ние како лоботомирани мајмуни го игнорираме бидејќи е - бесплатно! 

Па работиме како идиоти по цел ден за истото да го - купиме!
Заглавени во меѓусебни односи на ниво на ботови со свест од која би се срамеле и термитите, ја славиме смртта на човечноста со занес на праведници. Праведници од оној вид од кој ми се повраќа, сите оние кои не убедија дека она што е бесплатно мора да се купи, она што веќе го имаме дека треба да го набавиме, а она за што сме свесни, дека треба да го дознаеме на телевизија или да ни го кажат на чколија. All of those nine-to-five Joe`s & Jane`s...

Сите ние сме армија на однапред осудени губитници, лишени од секаква алтернатива која би не довела до недвосмислен заклучок до кој степен сме заебани во умот и за какви монументални идиоти се работи. Никогаш не се чудете зошто работите не тргнуваат од мртва точка. 

Мртвата точка сме сите ние.

Голема легија на дебили кои работат цел живот за интересите на безвредни свињи кои никогаш нема да ги запознаеме и да видиме за какви гомна се работи.
Оние кои ни се даунлодирани како примери и модели се истите оние кои не вредат ни половина стих од `Азра` или Дон МекЛин, ма каков стих не вредат ни пробушен куртон.
Не дека не е страшно. Да се види дека нема ќуп со злато на крајот на виножитото, дека сме трчале во погрешна насока и дека животот поминал во потрага по еликсирот на шопингот во соседниот мегамаркет. И се она што било бесплатно а највредно сме го менувале за беспотребни ситници, играчки за возрасни деца и слична помија.
At least the economic parameters are fine...aren`t they...

For the last time please turn the TV off...untill it`s not late.
And if it is...i don`t give a shit...enjoy...
I`ll just switch the chanell and watch something else...

Бескрајна свест

(By Igor, 036/009)

THE TAO THAT CAN BE TOLD OF

IS NOT THE ABSOLUTE TAO.

Да се сватат принципите на кои се темели универзумот се недостижни за човекот со овој капацитет што моментално го има.
Тоа ке се смени со тек на време, како што човекот ке доживува квантни скокови во развојот.
Мајката природа работи на случајот забрзано и кога тогаш треба да се очекува скокот.
Ако не скокнеме тогаш сигурно ке почнеме да пропаѓаме и тоа до самото дно.
Она што сигурно може човек да го знае, а тоа произлегува од искуството што го има,
е за неговата стварна природа или кажано со други зборови :

That who you can see, you are not; 

that which you can observe, you are not; 

that which you can become aware of, you are not.

Како да го доживееш ова искуство (со други зборови медитација) е друга работа, за тоа може да се дискутира многу и има многу методи.

BUDDHA SAID, IF YOU WANT TO KNOW THE REALM OF BUDDHAHOOD, YOU
MUST MAKE YOUR MIND AS CLEAR AS EMPTY SPACE, AND LEAVE FALSE
THINKING AND ALL GRASPING FAR BEHIND, CAUSING YOUR MIND TO BE
UNOBSTRUCTED WHEREVER IT MAY TURN. THE REALM OF BUDDHAHOOD IS
NOT SOME EXTERNAL WORLD, WHERE THERE IS A FORMAL "BUDDHA": IT'S
THE REALM OF THE WISDOM OF A SELF-AWAKENED SAGE.

Ултимативното знаење што произлегува од оваа будност или состојба на Буда (Christ consciousness) е љубов (compassion).

Или фактот дека Се е Едно, а ние сме дел од тоа Едно и има холограмска природа.
Се друго е променливо, се учи, се губи, се раѓа и умира, ама таа свесност е константа.
Значи материјата (формите и движењето на истата) произлегуваат од свеста.
Постои универзална свест која го креирала универзумот и која ги диктира правилата онака како што ја перцепираме реалноста.
Таа може да биде и вештачка интелигенција (тука влегуваат теориите од типот на Матрицата), а може и да е некаков жив ентитет.

Ако свеста (или идејата, сеедно), не зависи од телото (материјата), тогаш каде би била нашата свест пред да се родиме?

Најверојатно во друго тело или форма.

Тоа што сме сега е директен производ на она што си сакал да бидеш во предходниот живот.
А таа предетерминираност се вика судбина.
Уствари ние сме тие што сме го барале ова да ни се случи, затоа нема надворешни интервенции и закони кои би биле неменливи по никоја цена.

Тука си меѓу другото за да дознаеш зошто си го одбрал ова кое си го одбрал, ако не во овој живот во другиот, па во третиот...

Цело време свеста еволуира и создава нови животни форми затоа што предходните не и биле доволни и барала повеќе.
Се со цел да дознае зошто биле желбите.
Човек доаѓа до момент кога барањата му се преголеми за да еволуцијата го овозможи преку ноќ.
Но затоа има механизам кај самиот човек што може се да смени за 24 часа.
Од време на време условите биле совршени и животот на земјата бил во хармонија, тоа во легендите и светите списи се нарекувало „Златното доба“.
Од време на време условите се малку неподносливи како денеска.
Времето е циклично (не во физичка смисла) туку како поим за перцепција на свеста.
На ова тврдење укажуваат научните докази, но сепак без некоја доза на верба ништо од ова не би функционирало.
Мојот разум вика да не верувам во ништо, моето срце вика да верувам во сето ова.
Ми останува да уживам.

THE TAO THAT CAN BE TOLD OF
IS NOT THE ABSOLUTE TAO.