Alchemical bastards

(By Roger Mortis, 158/038)
No pain no gain, they said.
What about lotta pain and shitfull of gain. That, they never say.

Блекбери анархисти, шампањ социјалисти, пача исламисти, кавијар комунисти, долар патријоти - насекаде насушната потреба од припадност создава грозоморни накази без никаква идеолошка подлога, за доследност и да не зборуваме, потреба  да се биде секогаш во млитав полу-контекст на стадото, меша масло и вода, го остварува сонот на некогашните алхемичари и си фантазира дека е можно претворање на говно во злато, можеби и не право злато ама позлата во секој случај.

Looks like shit, smells like shit and talks like shit.......but it`s gold folks! And we are proud to be a part of it! We`re golden! And if We are golden, so am I?

Либерали со кои би се гордеел Хомеини, рисјани кои со задоволство би ги ликвидирал Исус, традиционалисти - власници на широк спектар на хепатит и гонореа, фамилијарни луѓе на кои децата им се странци во ноќта, идиоти со поголеми номинални титули од Тесла, моралисти - деминутивни манијаци, хард кор нацисти кои се ебат в чмар и цркаваат од сида, расисти кои пушат на црнци, неверојатната оргија на површност царува насекаде.

Инстант припадност, инстант декларации, шупливо во празно, бурек за пари.

Никој не може да го изоди патот за некој друг, нема месија кој на својот грб ќе ги превземе туѓите гревови, нема идеолог кој ќе направи матрица на благосостојба, не постои Гуру кој ќе ги отвори портите на перцепцијата, нема никого и нема ништо.
Освен цената која се плаќа на патот кој секој мора да го изоди сам, кој најверојатно не води никаде, а ако и не` одведе некаде - чини многу повеќе отколку сме замислиле на почетокот на индивидуалната Одисеја. Секако, пред поаѓањето по индивидуалниот пат никој нема да даде предупредување дека картите се одамна поделени и дека ќе биде пеколно. Нафака.

Hope is a powerful drug, beats coke in round one.
Rant over.

Прашинари у паклу дроге

(By Roger Mortis, 157/037)
Употребата на наркотиците за време на најмасовните кланици во 20.век, век во кој за прв пат дрогите се ставени надвор од законот е класична трагедија на етатизмот каде од една страна имаме драконска легислатива наменета за евентуален дилер на Мет (или било која дрога), но само ако тој дилер не е овластен од државата. Во случај да е овластен, дрогата е прекрасна, хумана и незаменлива.
И патријоцка!
Трагедија во која главни актери се Метамфетаминот, ефтиното лицемерие и издрогираната машина за убивање позната како Воен херој.

Метамфетаминот, прв пат синтетизиран во 1893, веќе во дваесетите го привлекува вниманието на Империјалната јапонска армија а нешто подоцна и на германскиот Вермахт.
И во двата случаи имаме масовно делење на Мет-таблети на војниците (посебно тенкистите и пилотите) во борбени услови. Најбизарна форма биле германските чоколади полнети со Спид (познат како `Первитин`) кои се делеле на војската. Speed so sweet.

Милијарди дози биле издадени најпрво на Верхахтот и јапонската армија а подоцна откако запленуваат извесна количина во 1941. и советската Црвена армија почнува со масовно производство и користење на т.н. `Винт`, ефтин кристален-мет, специјално за јунаците на ослободителната војна. Втор бизарен факт - при претресувањето на труповите на германските војници, заробениците или запленетите залихи од страна на советските војници, приортет имал `Первитинот`...
Финска, САД и Британија се другите земји за кои се знае дека ја користеле оваа дрога за засилување на домољубниот набој и суицидалната храброст.

Колку јапонски самоубиствени `Банзаи` јуриши се случиле поради Мет а не поради домољубие,  тешко е да се каже.
Колкава улога имала оваа дрога во почетните успеси на `Блицкригот` не е тешко да се претпостави. Ако есесовецот можел да измаршира двапати повеќе од францускиот или полскиот мобилизиран селанец  (учен на напорна работа и добро кондициониран) и ако можел да помине со двојно помалку сон - заклучокот и не е многу компликуван.
Колку жртви паднале бидејќи регрутот, природно несклон претерано да се истакнува во борбите, бил напукан со Спид и одеднаш се осетил како суперхерој со мисија да им расплаче мајка на непријателот не се знае. Ни колку цивили загинале за време на trigger happy триповите на рандом редов или каплар.
Колку регрути ќе се врателе дома живи или барем ќе се врателе дома без да им фали око, нога, рака, џигер или слезина...е само тажно реторичко прашање.

Спидот не е единствената дрога која се употребувала или развивала за борбена употреба, само најмасовна.
Супер-дрогата Д-9 која била тестирана на човечки заморци по конц-логорите и која требала да направи супер-војници, со екстремно висок праг на болка, издржливост и кондиција...е само една од наркоманските тајни на втората светска војна.
Не се познати ни последиците од континуираното користење на Метот од страна на војниците бидејќи дрогирањето на `своите` војници било службена тајна на кои и требаа децении да излезе на површината од септичката јама на етатизмот.

Дрогите го продолжија својот марш понатаму, кон Кореја, Виет Нам, екс-Југославија, Африка, Ирак или во скоро сите пост-WW2 судари.
Синтетиката се придружи на алкохолот во царството на милитаристичките дроги, погодна за индуцирање лажна храброст и жестоко домољубие кое некогаш смрдело само на Ракија. Ново време - нови ароми.

Важно е да се има љубов кон државата која не` сака и не заштитува од дрогата.

Немање

(By The Marked One, 155/035)
Немаме пари.
Немаме за јадење.
Ебан денар немаме.

На куров да ве качам сите, кукумјавки. Да ми простите на речникот.
Фрустрациите како вообичаено се излеваат, како жешка лава ми ги греат градиве. Ме полнат со омраза. Ќе речат дека сум тажен, обичен тинејџер кој плаче за внимание и пропагира дека само тој ја разбира општествената аберација и дека единствено тој е илуминаторот на денешницата и сите нејзини пороци додека истовремено лелека за својата осаменост.

Ќе ве разочарам, бидејќи и јас сум еден од вас.

Јас ниту сум тажен, ниту сум сиромав, ниту сум незадоволен од финансиската состојба. Ниту од социјалната.
Нервозите се производ на фрустрации кои за возврат се излегнаа од неможноста на кретенштината околу мене да се фокусира на вистинските црнила во средината на хабитација.

Кога веќе сме во рацете на капитализмот, а вие желни да го смените не знаете ни да ги направите првите вистински чекори кон тој сон, не е ли можеби подобро да работиме на подобрување на системот наместо да го посеруваме овој а воедно и оној од сништата?

Еден од тројца македонци во денешницата везден лелека како е невозможно да се пронајде работа. Забавата започнува моментот кога на субјектот ќе му најдете работа. Истиот повторно лелека, надолго раскажувајќи дека тој не сакал да го работи она што му е назначено, дека платата е прениска, дека не завршил одреден факултет за да работи нешто сосем седмо.

Да почнеме со факултетот. Дали субјектот смета на фактот дека моментално во државата не постои дефицит на кадарот за кој тој се остручува?
Дали очекува законите на природата да се сменат токму за него и од никаде да генерираме работни места кои се непотребни? Што да правиме доколку на никому не му е потребен економист, психолог или нешто трето? Веднаш ќе го обвиниме системот, нели? Секогаш е лесно вината да се префрли на нешто друго. Зошто субјектот избрал да се остручи за она што е непотребно? Дали очекувате од светот да организира масовен hoarding на работна рака?

Се разбира, дури и оние кои ќе прејдат преку неволноста да не го работат токму она за кое сонувале, својата работа ја вршат ужасно. Неуслужливи, невнимателни, незаинтересирани за муштериите. Влегов во продавница и кога замолив да бидам опслужен со пола кило грозје бев прашан дали сум “фатен во рацете”...
Што би се случило доколку јас на работа му речам на мојот клиент, “склопи го инструментот и сам работи со истиот. Што ме гледаш, да не си фатен во рацете?”

Македонецот е горделив вид од расата Гоцева. Тој не работи за ниски пари. Гоцевата раса не си ги валка рацете со се и сешто, и се разбира, потоа се жали по форуми како нема “ебан денар”. Огласниците се преполни со понуди за работа. Ама нели, треба англиски, треба да знам да работам на word. Не сум јас за келнерка. Не сум за да работам во погон. Не сум за ова, не сум за она. Сакам канцелариска работа, сакам минимална плата од 300 евра.

Сакам ова, сакам она...

Сакај.

Нема.

Што сакам ?

(By The Marked One, 154/035)
Атракција родена и одгледана во апатија. Мислев дека е невозможна. Дали опседнатоста со нашите мании ја диктира процентуалноста на совпадливост, множејќи ја со нула. Фрлени во заблудите на сопствената десолација сонуваме иднина без наше присуство. Одвратниот град е мојата муза. Метафоризирана смрдеа. Ако сум аватар на идеите, тогаш светов отиде по ѓаволите. А што си ти?

Мислев дека сум луд. Ми недостасува спротивното, она што во целост е послано пред нозеве. Но јас не сум исполнет. Дали сум ненаситен или некомпатибилен?

Низ долгите разговори кои ги водевме...не, зарем не зборував со себеси? Ако постои, дали нереалноста е препрека? Идејата е моќен адут во рацете на фантазерите. Дај ни ја неизбрусана и крута. Нова. Како деца, радосни ќе ги испитуваме сите нејзини ќошиња, сите можности. Сите крајчиња.
Обожувам да другарувам со сопствените идеи. Долги разговори во малата соба. Сами, интелектуално се интимизираме, ги истражуваме крајностите на мојата психа. Деновиве по се изгледа имам време и волја за мала доза сентименталност.

Ќе претпоставам дека истата е само нус продукт на оваа фаза. Конекција која ја воспоставувам со себеси, олицетворена во имагинарна личност.
Да негирам дека досега не постоеле вакви, нематеријални животни копилоти во мојот живот е апсурдно. Мојата фантазија ми позволува да си поигрувам со карактерите на луѓето. Ги земам и ги групирам во замислени човечки трупови кои подоцна се реинкарнираат во моите советници.
Колку глупав начин да си помогнеш себеси.

А дали ми треба помош? Сеуште сум несигурен околу тоа прашање. Би го преформулирал во “Што ми треба?” само за да сфатам дека информацијата е излишна.

Што сакам?

Can`t stop me now!

(By The Marked One, 153/035)
Семејството беше една пречка.
Беше апсолутно недозволиво да се каже се` кај мене дома.
Пцуењето беше забрането.
Викањето беше забрането.
Отвореното критикување беше проколнато, фрлено некаде под тепихот.
Во тишината.
Бев долгогодишно размонтиран, разоружан. Моите оружја, зборовите. Не се сеќавам точно на се. Веројатно било потешко отколку сега. Иако не верувам дека било агонизирачко. Можеби само на моменти. Маалото во кое битисував. Тоа веќе беше друга приказна. Секоја секунда мината со џганот беше скапоцена.

Декларацијата како противник на верата на ближните во очите на светот не ја сметав за ништо посебно. Иако мојот свет имаше да каже многу за тоа. Сметав на нивната остроумност, а колку ли само бев заблуден...

Тргнав на исцрпувачка мисија, барајќи го трнот во очите на моите најблиски. Ме интригираше фрустрацијата во нивните очи секогаш кога еден од законите ќе прекршеше. Секој момент кога свесно ја пречекорував вербалната прохибиција.

-Професорке, мислам дека не сте во право!
-Извинете, наставнику. Зарем ова не може и вака да се реши?

Бев дете. Мислев дека сум од помош. Знаев ли дека боцкам во големата вреќа со сало? Знаев ли дека штотуку зачекорив на стаклено его?

Не. Не ми ни беше од посебно значење. Сметам дека бев во право. Дури и денес ги кршам индивидуалните табуа. Отворено, пред секого. Ја разоткривам патетиката. Не сум дете. Но сеуште сметам дека помагам. Иако сум презрен.

Градам имиџ кој биполарно го доживувам. Не знам дали ми годи туѓата фрустрација на моите плеќи. Дали сакам да сум вентил?

По ѓаволите, зарем мотивите се важни?

Ќе продолжам со мојот манифест. Мојата декларација да го правам она кое што сметам дека е правилно. Само, сега веќе не сум дете. Прангите на општеството како да олабавија последниве неколку години. Јазикот ми се одврза. Во есенција, себеси ќе се наречам двигател на себеомразата во секој од вас.

А мразејќи се себеси, ќе ме мразите и мене. И јас ќе ве сакам и мразам поради тоа.

За секого по еден

(By The Marked One, 152/035)
Пишувам. Ткаам реченици, потковувајќи ги со времето минато низ оние мали прашливи книжулиња. Оние стотици илјади страници, сите човечки приказни кои ме пронижале. Хартијата со вистинска вредност. Кога бев помал, читајќи понекогаш позеленував од завист и љубомора, посакував да сум на местото на творецот на приказната во која лелеев. Таа книжевна хармонија истовремено ме ужаснуваше и вознесуваше во божествена екстаза. Посакував да бидам Тој.

Низ годиниве кои пролетаа, безмилосно и остро атакувајќи на мојата игнорантна младост можеби најмногу и посветив време на сопствената творечка моќ. Илјадниците реченици кои се излеаа од моите неразумно трошени мозочни ќелии постепено како мускул ја зацврстуваа оваа способност. Решив активно да пишувам.

Што?

Го пишувам она што го мислам бидејќи сакам да го кажам, или барем она што сметам дека мора да се каже. Малку генерично и магливо опишано. Но всушност тоа е и поентата. Моите мисли, моите размислувања, се што ме допрело а вредело да се спомне сум го навезел на тие листови, инаку безначајни. Се соголев себеси пред публиката. До коска, ја положив секоја моја клетка пред критичките очи на масата. Театрално, со многу емоции, урнебесно се распнав себеси за туѓата информираност и угодност. Мислам дека тихото вниманието кое проследи беше цената за која ја продавав душата.

Ми годи. Бидејќи сакам да  го кажам, и сакам да бидам чуен. Затоа го правам на најдобриот можен начин. Метод кој ми овозможува да го привлечам вниманието и потоа да го насочам кон она што е битно. Она што треба да биде потенцирано. Истовремено, моето его постојано се храни и згојува. Како богато дебело дете кое ги краде чоколадите под елката ден пред Нова Година.

Вооружан со артилеријата која сиве овие години ја акумулирав, воедно и подобрувањата кои ги извршив на истите. Секоја дебата ја гледам како судир. За мене бојното поле е таму, бидејќи таму сум челичен. Би сторил се како би ја зголемил мојата моќ да се изразам, воедно да триумфирам против практично секого бидејќи сакам да победувам, или пак, морам да победувам. Велат дека на светов постои куршум на кое е испишано твоето име. Јас на секој испишан збор закачувам по еден куршум.

The score so far

(By The Marked One, 151/035)
Ноти, една до друга нанижани низ најразлични интервали, наговестуваат дефиле на ураган. Колку и да мразам рекурзивни сеќавања, или мразев кога бев дете, ме удри силно во глава “repetitio est mater studiorum” .  Премотување на филмот, како да отворив кутија-албум со слики и наеднаш да минав низ сите, некои од нив доживувајќи ги како денот на кој се сликани. Веројатно е она што ме прави сентиментален. Иако деновиве немам време за тоа.

Во одекот на минатото, или барем сребреникавата линија на помраченото небо која ја потенцира подобрата утрешнина сеуште ги гледам скалилата. На почетокот на оваа етапа пред многу години, во миговите кога мислев дека истата завршила мислев дека ќе преминам со голема емотивна експлозија. Сега, мислам дека немам време ни за тоа.

Разоткривањето на вистинското наравоучение на секоја животна фарса е од суштинско значење во секој случај, барем дотколку еволуирав. Да го разберам очигледното.

Имав, па и имам луѓе што ме сакаа. Ме сакаат. Не сум сигурен колку ги сакам или ги сакав за возврат.
Калкулациите ми избегаа. Единаесетката од време на време ми се појавуваше во фокусот. Бев почитуван и презрен. Можеби затоа што се проституирав за внимание, а бев скапа курва.

Стариот карактер, се она што го изгради мојот лик низ неколкуве години сега е излишeн кожурец. Немам никаква интелектуална потреба да се навраќам на некое старо заборавено доба и повторно да се валкам во арам и катран. Барем не без да аквизирам нешто, а сега сум сигурен дека нема.

Дури и да добијам нешто од таа реинкарнација, бенефицијата од застарена технологија е мала и ништожна. Зарем не се стремев кон иднината? Тие богатства ги оставам на некој друг, некој кој ќе ја има среќата да ми чекори во стапките. Не сум егоцентричен, само имав добар живот.

Она што ме прави горд, а е продукт на годиниве е непокајанието. Ја разбив догмата на јавното мнение, секој комшиски муабет, секој стереотип, секоја родителска замерка кои ме прогонуваат до ден денес. Не жалам ниедна постапка, ниеден збор кој го упатив. Бев дете и се однесував како што и доликува на мојата возраст. Единствено можеби пораснав малку пребрзо, додека вчера бев млад и бунтовен, денес се чувствувам стар и намќор.

Не ме држи, ниту на било кој начин спречува да продолжам да еволуирам. Се менувам без да сакам, иако ќе речат на полошо. Восприемив доволно мудрост од луѓето од кои ја побарав, луѓе кои сепак не беа секогаш тука за мене. Но, не бев ни јас. Благодарам ќе го чувам за друг пат, иако можеби некој некогаш го заслужи.