Накази, слика втора

(By Roger Mortis, 288/168)
Продолжуваме со калеидоскопот на балканските колективни идентитети, крајно тажна тема која е најпогодна за евентуално туркање на суицидална особа преку прагот. Иако, во барем малку рационални околности би било поинаку.
Многу поинаку.

Четвртата творба родена од мртвата утроба на СФРЈ се нарекува Република Македонија.
Ако се направи некаква ранг листа на опстанатите државни ентитети, оваа (покрај Косово) е на самото дно.
Тотално небитна припиздина, не излегува на море, нема пловна река, нема вредни ресурси ниту енергенси. Но таа немаштија произлезена од географските и геолошките специфики е ништо во споредба со мизеријата наречена локална популација.
Морбидно, нестварно, фантастично глупава популација која се состои од неколку идентитети, главно од хунзи (самодекларирани потомци на Александровата империја), шиптари, цигани, селџуци, четници, торбеши, татари и цинцари. Социјална свест која е пониска од најдлабоката дупка околу Мртвото море, вродена склоност кон корупција и кодошење, ситна пакост и злоба во комбинација со антикултура на живеење - го прави ова место такво што го заобиколуваат и избеглици од војни по блиски и среден Исток, разни видови птици (како мршојадците) и многу вируси и бактерии. Се сомневам дека го заобиколуваат и натприродните појави.
Иако во оваа творба се одигра последниот воен чин од екс-ју војните кои хараа од 1991 до 2001 при што бројот на жртви на обете страни не надмина 300 а ранетите 1000, рајата е сеуште расположена за исправање криви Дрини.
За исправање кичма - не.
Наталитет ужасен, морталитет стабилен, емиграција особено изразена, иднина - нема.

Колективен идентитет - Ментално заостанати Хунзи
Геноциден потенцијал - Скоро непостоечки

Петтата е благоретардираната ситуација позната како Хрватска Република Херцег-Босна.
Херцеговците, познати како Хрватите во офсајд или како дел на нивниот колективен идентитет погоден за стереотипни шеги на сметка на нивните замислени или реални особини - не смееле да останат без своја држава. Како пандан на нивните четнички браќа по фекалии кои им течат низ вените - усташите секако си прогласиле своја држава на територија на СР Босна и Херцеговина со цел да ја испреварат евентуалната меѓународна поддршка за прогласување на држава позната како Босна и да се стекнат со можност за враќање на територии кои некогаш биле под капата на ултимативното зло познато како Независна Држава Хрватска.
Но испаднало дека таа земја е крајно ефемерна појава, замислена во болниот мозок на поглавникот за сиромашни, наведениот кривоусти социопат Туѓман Ф.
Мотајќи се наоколу по разни карти и мапи од 1991 до 1996, неуспевајќи да влезе во било кое издание на Атлас по светот, кумувајќи над барем 10.000 гроба и 22.000 осакатувања и ранувања - овој државен проект загинал под тежината на мастилото на Дејтонскиот договор.

Kolektivni identitet : Ustaše Light
Геноциден потенцијал : Сериозен, во склад со пошироката геноцидна политика на матицата земја.

Шестата е Република Српска.
Оваа загноена рана на Балканот била прогласена уште пред Босна и Херцеговина да прогласи независност што значи дека лицата како Караџиќ Р. и Плавшиќ Б. биле особено брзи во своите постапки да го испилат поредното кукавичко јајце кое подоцна ќе биде составен дел од Голема Србија.
Легло на геноцид, криминал, трговија со луѓе и се она кое што веќе беше наведено во делот за Република Српска Краина - оваа творба сеуште животари на маргините на сеќавањето и легалноста како составен дел на БиХ федерацијата. Но сега не претендира на независност и сувереност. Или сепак претендира? За тоа ќе треба да почекаат мајчица Србија да изнедри некој нов Дража или на Јован Деретиќ да му пораснат крила.
Краткотрајната независност 1992-95 која чинела 14.000 леша и 25.000 ранети не верувам дека ги задоволува аптетитите на локалното срамно глупаво и неписмено население.

Колективни идентитет - Говна србијанска.
Геноциден потенцијал - Сериозен, како дел од поголемата слика на србијанскиот геноциден ангажман во регионот.

Наредниот пат ќе се запознаеме со следните извори на зараза и параноја на Балканот.

Накази, слика прва

(By Roger Mortis, 287/167)
Оваа година поминува четврт век од распаѓањето на втората Југославија.
Онаа Титовата која што станала трудна после инсеминацијата од страна на повампирениот национализам од средината на седумдесеттите и после смртта на браварот и last stand обидот на извесен Марковиќ А. да биде спречено пораѓањето - се случило избежното т.е. започнале да се раѓаат нови државни ентитети. Врз тие ентитети биле полагани големи надежи, дека ќе пораснат, ќе завршат чколија, ќе одат војска, ќе се оженат...само скраја да е да породат нови ентитети, не, никако тоа. По можност да грабнат нешто од соседните, ништо повеќе.

Не навлегувајќи во внатрешните противречности и причините за распадот, интересно би било да се осврне човек на седумте џуџиња кои преживеаа од почетните дванаесет кои со своето неславно постоење за брзо време почнаа да смрдат неспоредливо повеќе отколку покојната СФРЈ во нејзините најсмрдливи времиња.

Прва била некаква творба наречена Словенија.
По себе бесмислена, планинска земја со запечен излез на море и не особено лош комшилук, оваа земја во која се зборува јазик при чие слушање страда ушниот апарат - поминала низ кратка но телевизиски силно експлоатирана војна со не повеќе од 300 мртви и 2,000 ранети на патот кон безначајноста. Задржувајќи моменти од претходниот систем со нешто помалку сирова транзиција во споредба со останатите, Словенија, и покрај мега-скандалите со арамилак на најгласните патриоти од 1991 (Јанез Јанша кому патриотизмот му чинел барем 20 милиони евра јавни пари во сопствен џеб) за рекордно време го пронајде Брисел како замена за Белград и остана број еден во галеријата на наказите.
Наталитет ужасен, морталитет стабилен, емиграција не особено изразена, иднина - монотона.

Kolektivna identiteta : Umazani Janezi.
Геноциден потенцијал : Скоро непостоечки

Втора била бизарната појава наречена Хрватска.
Се зборува дека оваа земја била необично убава. Ако може да се искористи аналогија тогаш би можела да се замисли долгонога плавуша со сериозни социопатски тенденции и соништа за нејзината баба-сериски убиец која е сексуално активна само со лица со кои не може да се разбере,
Четири години подоцна од онаа кобната 1991, 26.000 мртви. 44.000 ранети бил билансот на творевината која ќе стане позната под популарното име Прчија у власништву 200 обитељи, собрани околу псевдо-диктаторот Фрањо Туѓман (а.к.а Кривоусти) и водачите на Претворбата.
Спасот од самите себе државјаните на оваа земја го виделе во бескрајните потоци на кредити и Брисел каде што со еднодецениско закаснение во споредба со северните им комшии - се запишале во клубот 28.
Наталитет ужасен, морталитет стабилен, емиграција во загрижувачки пораст, иднина, лагано сомнителна.

Kolektivni identitet : Usrane Ustaše.
Геноциден потенцијал : Висок. Претворен во реалност 1941-45 и делумно 1991-95.

Третата е веќе своевиден бисер.
Државниот ентитет под име Република Српска Крајина, основан во деновите на Злото со почетокот на летните горештини во сеприсутната 1991. Оваа манијакална држава своевремено се протегала на една третина од површината на Хрватска и била камен темелник во очекуваното скорешно обединување на сите земји каде што живееле Срби.
Финансирана преку грабеж на имотот на прогонета раја, шверц на се` што може и не може да се прошверцува, дознаки од буџетот на државата покровител за која ќе стане збор подоцна и сеопшто лудило - иднината сигурно изгледала сјајна !
Роднина на кукавичките јајца кои ги сеат матиците за да предизвикаат подоцнежни срања (Донбас, Крим, Трансднестрија, Абхазија, Накичеван итн.) - четничката гордост не успелала да го прослави петтиот роденден туку исчезнала есента и зимата при крајот на 1995 кога операциите на усташката армија Олуја и Блијесак ја изметиле од географската карта за неполни две седмици. 4.000 мртви и 15.000 ранети биле веројатно соодветна цена за неколкугодишната радост на популацијата која носи шајкачи и опинци.

Колективни идентитет - Дебилни Четници.
Геноциден потенцијал : Висок. Делумно пројавен 1991-95.

Четвртата во оваа парада на наказноста е Македонија.
Но за тоа во наредното продолжение.
За жал ќе бидат потребни најмалку четири дела за да се опфати моментот на раѓање на 12 розмарини бебиња од само една утроба...

Мајку им се свима најебем.

Патишта

(By Roger Mortis, 286/166)
Чудни се патиштата човекови.
Особено кога станува збор за колективниот идентитет и евентуалната идеолошката припадност, некои би рекле еволуциски вградената потреба од припаѓање на некое Племе.

Ако се тргне од претпоставка за барем малку натпросечна интелегенција кај поединец и елементарна интелектуална чесност - тогаш тој поединец кога тогаш во својот живот ќе стигне до Анархијата, на интелектуален и идентитетски план.
Едноставно е невозможно да биде поинаку.

Зошто е невозможно? Затоа што сите патишта водат кон поединецот како единка сама по себе, почеток на секоја група, последна инстанца на биолошката предодреденост. Никој не се родил во група.

Еднаш стигнувајќи до неа не се знае каде човек ќе продолжи и по кои координати ќе замине,
Раскрсницата на која ќе се најде е чуден феномен. Нема четири правци туку безброј.
Патот кој ќе се фати е ствар која зависи од илјада фактори.
Страв, немоќ, несигурност, утилитаризам, жена, деца, осуда од средина, плата, прагматизам, кредит за кола...или ништо од сето тоа туку нешто сосема осумнаесто.
И сосема разбирливо.

Сепак поентата е дека луѓето кои барем две минути во животот го очешале рамото со Анархијата се оние поради кои животот е колку толку поднослив во овие услови.

Дивите луѓе

(By Roger Mortis, 285/165)
Групи дезертери за време на Големата војна, затечени на ничија земја или по планините, шумите и пустините на разни фронтови - ги отфрлиле дотогашните лојалности и препуштајќи се на своето лудило се втурнале во ограбување и канибализам.

Потполно ослободувајќи се од стегите на националната припадност, религиозните упатства и добрите манири, фанатично здружени во своето зло - припадници на разни војски се збратимувале по две основи.
Првата била онаа типична дезертерска приказна каде што уплашени и разочарани млади луѓе решиле да се обидат да преживеат без многу врева, криејќи се заедно со довчерашните непријатели со кои се знаеле преку нишанот, оптички или механички.
А втората...тоа била погореопишаната група на побеснети пореметени фрикови, решени да се одмаздат на целото човештво, да ги искинат сите смоквини листови, да ги прегазат сите норми, да ја убијат сета таа трагична наивност поради која завршиле таму, во дупките покриени од тенок слој жолтеникав Сарин. Низ облаците со Хлор, помеѓу лешевите низ чии очни дупки ровареле штакори - не било тешко да се дојде до радикална промена на перцепцијата.

Душевно уништени од страданијата, можеби посклони кон лудило од останатите, или само како сублимат на општото лудило во неговата најчиста форма, овие бивши војници касапеле ранети екс-колеги и правеле едноставни кулинарски специјалитети од нив.

Пред тоа темелно ги лишувале од сиот можен материјален имот, колку и да бил скромен. Не се ограничувале на тоа туку напаѓале и цивили, фарми и оази, овчари и козари, патници и уседелици. На рабовите на сите фронтови вирееле мали но впечатливи групи на Дивите Луѓе, сенки во маглата, паника во очите на регрутот тукушто пристигнат на фронтот кој слушал нервозно шепотење меѓу постарите војници за тоа како болните крици на ранетиот Гијом или Гери или Генадиј или Гинтер биле прекинувани од неколку тапи удари во далечината а смрдеата на печеното човечко месо зафатило место во умот на војникот кое со ништо не можело да се исфрли оттаму, до судниот ден.

Неславно минато

(By Roger Mortis, 284/164)
Интересна и псевдо-трогателна е желбата на извесен дел од популацијата да ломоти за семејните традиции.
Ако се знае дека на оваа територија аристократија не постоела, буржоазија имало само од онаа најситната а интелектуала скоро никаква - чуден е поривот за обид да се состави семејно стебло, генеолошко дрво на некаква си фамилија Митревци.
Wow, they survived for a long time. Just as anyone else!

Никогаш не сум имал желба да копам по минатото на моите биолошки претци.
Барем не надвор од она кое живее во меморијата на родителите (најдалеку до нивните баби и дедовци т.е. мои прабаби и прадедовци). Не се сомневам во припадноста на моите далечни претци кон ниските социјални слоеви (кметови/закрепостени селани/робови), нивната тотална обичност, анонимност и неисклучителност и мислам дека и тие не би сакале да бидат вознемирени во вечниот мир кој секако е подобар отколку нивниот скапан живот.

Рандом предок во 17.век на пример. Дури и да има начин да се дознае нешто (а нема) што е тоа што би го дознал? Дека се родил и умрел некаде на балканот, го проживеал животот во радиус од 15 км, писмо не пеел, `рмбал за физички да опстане и да ги спаси децата од глад, неколку од нив и ги погребал малечки, имал некаква невеста јадна, за жалење кутрата вечно под закана за смрт при пораѓање и умрел сиромав, каков и што се родил. Човек само би се натажил врз многуте генерации претци кои се раѓале во маки, не виделе никаков живот и умреле како кучиња. Ако се визуелизира тогаш тоа би довело до визуелизација на ликови какви што играа Ванчо Петрушевски и Џокица Лукаревски. И секако Лазар Бараков. Во најдобар случај некој како Раде Рогожаров.

Не ја разбирам потребата од самозалажување и пусти фантазии дека постојат прецизни генеолошки стебла тука кои досегаат пред 500 или повеќе години.
Освен ако не се работи за свештеничка фамилија (и тоа од повисок ранг), не ја бидува таа работа, не е ова Англија па да има "Книга на Судниот Ден" со попис на население од 1086 година.
Рајата била неписмена, османлиите не издавале изводи од матично а аристократија која ќе црта семејни стебла немало. Не знам на кој начин би можело да се дознае за некој си предок од некое планинско село во 1699 при немање никаква документација.

Веројатно никако.
Што не спречува некои луѓе да си замислуваат славни, богати и моќни претци.
А тоа е само пресликување на она кое го прават државните фрикови од историчари на едно помало, лично ниво.

Ајс Ајс Бејби

(By Roger Mortis, 283/163)
Скоро никој не се обидуваше да биде пристоен, let alone ожалостен.
Пиејќи шприцер и ждерејќи грав со колбаси, собраната популација како да не можеше да се одвои од секојдневната приглупава атмосфера, од секојдневното однесување макар на два часа и да го испрати покојникот како што треба.
А покојникот...не беше особено добра особа но не беше ниту особено лоша.
Работејќи во библиотека целиот работен век - и немаше особено голем број на пријатели. Се чинеше дека никој и не го забележуваше.

Ако се има предвид дека една од омилените книги на покојникот беше "Невидливиот човек" од Херберт Џорџ Велс - тогаш би можеле да се впуштиме и во кратка аматерска и сосема бесцелмна психоанализа околу проекцијата на особините од својот живот врз вкусовите и ставовите кои човек ги има...но овој блог не е погодно место за такво нешто бидејќи и самиот е невидлив низ виртуелните пространства.
Библиотекарот некако ја забележуваше таа книга низ полиците почесто од останатите и секогаш ја бришеше прашината и влагата од неа. Можеби му беше мило што некој, некогаш се сетил да напише книга и за невидливите луѓе кои се значително малцинство во светот. Точниот број е непознат но секако ги има повеќе од оние кои се идентификуваат како бразилци да речеме.

А се` започна така наивно.
Снегот, кој паѓаше цели 79 минути беше доволен за да дотраениот кров на библиотеката пропадне под тежината на сите 16цм кои паднаа дотогаш. Библиотекарот беше сам на смена и како таков испадна единствена жртва на овој несреќен сплет на околности. Една греда го удри по глава, го раскрвави и го патосира за подот.
Докторот кој дојде да ја завери смртта и да потпише посмртница, чешајќи се во задникот и баздејќи на ракија бараше пенкало низ џеповите. Од нив на светло на денот излегоа сметка за телефон, партиска книшка, список за пазарење и привезок за клучеви со еректиран пенис. Пенкало ни за лек.

Но тоа беше најмал проблем и низ рушевините на библиотеката набрзина се најде пенкало.
А где је печат?
За печат, сепак мораше да се оди до болница а патот беше подмрзнат.
После тричасовна голгота, лекарот сепак стигна до болницата и официјално го прогласи библиотекарот за покојник. Што се однесуваше до државата, библиотекарот беше покоен.

Сандакот веќе беше спуштен а рајата нервозно гледаше кој на часовник кој на мобилниот и се прашуваше уште колку ќе мораат да стојат на ладното. Како стар ерген, библиотекарот не беше особено внимателен кон својата гардероба. Без женска рака во куќа, знаеше сам да сошие дополнителен џеб на палтото или на панталоните, за секој нов гаџет кој излегуваше на пазарот.
А еден таков, имено ефтин кинески смартфон ќе одигра драматична улога во оваа бизарна приказна.

На овој свет секогаш има лица необавестени за нечија смрт па така некое такво лице некаде, го заврте бројот на библиотекарот во тој момент.
Одеднаш, од сандакот почнаа да одекнуваат звуците на рингтонот оние на легендарниот хип-хоп артист Ванила Ајс, "Ајс, ајс бејби, тарадам тарадам тарадам там там Ајс, ајс бејби".
Рајата ненавикната на вакви ситуации почна панично да бега наоколу, некои попаѓаа во за нив непредвидените дупки за сандаци, некои се криеја зад мермерните спомен плочи а трети беа смрзнати на самото место.
Тогаш, уште еден звук се пронесе низ етерот, звукот на удирање во дрво.
Библиотекарот сепак, и покрај упорноста на државните органи да го прогласат за леш, не беше мртов.

Со звуците на ЕмСи Хамер, библиотекарот беше изваден од страна на присебните гробари кои го отворија покровот. Соземајќи се, почна со неверица да гледа наоколу обидувајќи се да сфати како се нашол во дупка и што значат сите тие крстови и раја со изкривени лица наоколу.
"Конечно, ден за паметење!" - се јави оптимистичната страна на мозокот на екс-покојникот.

"Кент тач дис, на на на на, тадам, тадааам, кент тач дис."

Исчезнувањето на Македонски Брод

(By Roger Mortis, 282/162)
Југослав и Персида одамна планираа да ги посетат своите роднини во "стари крај".
Иако животот во Инголштат ги беше навикнал на некои поинакви стандарди сепак кај нив остана онаа носталгичка нишка која емотивно ги поврзуваше со местото од кое потекнуваа, нешто како своевидена папочна врвка која го поврзувала телото при астрална проекција.

И така, Југо и Перса, на крилата на носталгијата и нискобуџетната авиокомпанија пристигнаа во Скопје откаде што се упатија кон локацијата на која живееле нивните претци, на едно место прилично далеку од било какво море па дури и езеро.
Но кога автомобилот застана на соодветната локација внесена во ГПС уредот, Југо и Перса не можеа да видат никаков град. Немаше згради, куќи, пци по улиците, стојадини со кука за влечење приколка...немаше ништо !

Изненадени од тоа, нашите јунаци логично претпоставија дека се работи за квар на ГПС уредот во автомобилот. Во дијаспорските умови се роди следната логична мисла, а тоа е да ја проверат локацијата со помош на своите смартфони опремени со ГПС софтвер. Кога смартфонот на Перса покажа исто што и уредот во рент-а-кар возилото, полека но сигурно паранојата почна да се вовлекува во нејзиниот мочен меур.
Празнејќи го својот позади едно дрво, Југо се обиде да стави крај на дилемата преку неговиот телефон. Но и по трет пат, локацијата беше таа. Освен ако сателитите не излегле од геостационарната орбите со цел да попречат на Југо и Перса да го најдат Градот.
Не, тоа сепак не беше случај.
Крајно збунети, во некакво бунило - Југо и Перса почнаа да се движат наоколу по рељефот. Ветрот кој ги нишаше тревите и трњето наоколу како да носеше со себе страв, како да придодаваше на паничната состојба.

Што сега?
Југо и Перса набрзина одлучија да се вратат во Скопје и да преноќат. Се стемнуваше, а планираната вечера во домот на роднините и спиењето во куќата пред која како мали деца си играа во калта сега беше само далечен спомен.
Враќајки се назад, застанаа на една бензинска станица да наполнат гориво. Сеуште во шок, почнаа да се распрашуваат меѓу вработените дали знаат како се стигнува во Македонски Брод.
Но ниту еден од вработените немаше слушнато за такво место.
Тоа само уште повеќе го потенцираше шокот. Што, зарем Југо и Перса имаа имплантирана меморија? Зарем ништо од она за кое мислеа дека се сеќаваат не постоело во реалноста?! Импликациите на ваквите помисли беа премногу сериозни за да бидат почестени со повеќе од 13 секунди во мозокот.

При враќањето во Скопје, Југо се сети на далечен роднина од Македонски Брод кој живееше во Скопје одамна. Нивните смартфони овој пат се покажаа во право светло бидејќи набрзина успеаа да го најдат телефонскиот број на Панде, роџакот.

Панде беше малку зачуден кога ги виде нивните шокирани физиономии во касните вечерни часови. Но сепак, како да претпоставуваше дека знае зошто се дојдени кај него.
После воведните испади на куртоазија, муабетот се насочи кон Македонски Брод. Кога ќерката на Панде со потсмев се обрати кон гостите со тврдење дека не постои такво нешто - беше испратена во својата соба. А Панде, видно возбуден од исповеста за скорешното искуство на Југо и Перса, прошепоти дека истото му се случило и него! И тоа ни помалку ни повеќе туку девет пати. Имено, Панде секоја година одел на тоа место откако пред девет години за последен пат имало град на тоа место.

"Сидо мори, не знам зошто никој не може да се сети на Македонски Брод. Со тоа што градот нагло исчезна од оваа реалност, го снема, го изеде мракот...некако и успеав да се помирам. Но со тоа што градот истовремено исчезна од сеќавањата - не можам. Барав на ова чудово, интеренет што го викаат, следев по весници, бев на штрек при вестите на ТВ - ништо. Ниту едно споменување за овие девет години!"

Колку што овој разговор беше тажен, истовремено беше и утешителен за Југо и Перса, па и за Панде - бидејќи сега веќе знаеа дека не се луди и дека немаат лажна меморија.

Чашка по чашка, ракијата ги стопли срцата на далечните роднини.
Панде дури и го снема на момент. Се врати за неколку минути носејќи во рацете некаков предмет замотан во платно. По димензиите и изгледот наликуваше на уметничка слика, но Панде немаше такви склоности.
Одмотувајќи го платното, пред очите на Југо и Сида излезе доказот, конечната потврда!
Жолто избоена сообраќајна табла на која пишуваше "Македонски Брод - 24км".

Со стрелка.